Er stonden twee wedstrijden op zaterdag 2 april in de Dars, die van VVW’s Dames 3 was vanwege het grote belang voor de stand na veel geschuif, gemail en geregel een dag eerder in Olympia gespeeld; de andere was van geen belang en had ik maar weer naar een trainingsavond een aantal weken verder laten schuiven. Dames 3 trainde de laatste tijd met dames 2 mee, zodat veld 3 vrij was tot de recreanten zouden (en die zouden dan maar even moet wachten, had ik Ben en Henk verteld).
Ik had Jos vrijdag op de laatste Darsavond gestrikt om te gaan fluiten, dus dat leek ook geregeld, maar hij had zich een paar uur voor aanvang op mijn antwoordapparaat afgemeld. Niks meer aan te doen, ik zou in de zaal wel zien hoe dit verder moest.
Iedereen is er, het had een mooi moment geweest voor de teamfoto, behalve dan dat het seizoen zo goed als verleden tijd is. Er zijn op de training van heren 5 echter te weinig mensen, vooral nu onze jeugd ook niet kan aanvullen, dus blaast Pé het af en is beschikbaar om onze wedstrijd te fluiten. Dit compenseert weer voor de keer dat hij voor niks kwam en is alles weer in evenwicht. Vind ik wel.
Tijdens het warmlopen roept Leon mijn naam, wat nou weer? Hij geeft naast ons training aan de Jeugd D/E en Lisanne wil graag weten wie ik ben. (Ik heb weleens gereageerd op haar stukjes op onze web-prikbord.) zo, dus dat is nou Lisanne. Nou gauw weer inspelen gaan.
Westvolver 3 ziet er niet zo indrukwekkend uit, maar de eerste set hebben we niets in te brengen, want we staan te spelen als een natte krant. De tweede set gaat in het begin een stuk beter, maar dan stort het toch weer volledig in. Lisanne zwaait nog even en ik zwaai terug (naar de toekomstige aanvoerder van een nog onbevroed VVW’s Dames 1 ?) - hé, had Pé alweer gefloten voor de opslag, gelukkig is er niet op mij geserveerd, dat komt nog goed af. We maken allemaal meer dan genoeg persoonlijke fouten en hebben een weinig indrukwekkende aanval. Zo staan we al snel met 2-0 achter.
In de derde set beginnen we dan toch te volleyballen en dat heeft meteen effect, want nu hebben wij algauw een grote voorsprong. Zo kan het dus ook met een beetje meer spirit of wat het ook is. Westvolver meent nog te moeten mopperen op de arbitrage, maar daar hoef je bij Pé niet mee aan te komen, die geeft geen krimp. We geven aan het eind van de set wel weer een groot deel van de voorsprong weg, maar we laten ons niet gek maken. We halen de opslag terug en maken het gedegen af.
Ondertussen verzamelen de recreanten zich om het veld, maar verschijnt er maar weinig volk van heren 3 (dat gisteren gespeeld heeft), zodat ons trainingsveld ongebruikt blijft, totdat de recreanten het in de gaten krijgen.
In de vierde set gaat het gelijk op en kan het nog lang lang alle kanten op. Slepen we er een vijfde set uit of wordt het einde oefening? We laten helaas een kleine achterstand ontstaan, die we niet meer weten in te lopen. Ik probeer het nog met een verrassende set up achterover, want daar heb ik dit seizoen maar weinig gelegenheid voor gehad, maar met één keer kom je ook niet ver. Het scheelt toch niet zo erg veel, maar we verliezen dan toch the last game of the season.
Jammer, maar toch weer een setje gepakt en daarmee eindigen we toch een stuk hoger dan vorig seizoen (te weten niet op de laatste plaats). Nog even nazitten om afscheid te nemen van het seizoen - al doen we dat komende zaterdag ook met een nog in mysteriën gehuld teamuitje - en dan ga ik naar huis en is de competitie voor ons voorbij.
