Het begon met telefoon. Rond een uur of elf ging hij voor de eerste keer over. Op vrijdag heb ik standaard vrij, dus dat viel mee. Ik was net begonnen (dit even voor Erma en Do) aan Mes van Dromen, elfde deel van Robert Jordans cyclus Het Rad des Tijds; hierna nog 3 delen te gaan tot Tarmon Gai'don, de Laatste Slag, al is de schrijver in 2007 overleden. Judith Sedai van de Dars: in de Binding stond dat er vanavond volleybal was, maar ik had de 29ste ingehuurd en niet de 22ste; vanavond was er verhuurd aan de KNVB voor zaalvoetbal. Nou, als het in de krant stond, moest het kloppen zou je toch zeggen, al was het dan de Binding.
Na het checken van diverse mailwisselingen bleek inderdaad dat ik in juni 29 oktober had ingehuurd en ook opgegeven aan het Regiokantoor; in het programma, in september gepubliceerd door het Regiokantoor, was echter 22 oktober gepland als derde Darsavond zonder dat ik hier expliciet bericht van had gekregen en het was me drie maanden later echt niet meer opgevallen dat deze datum niet klopte.
Tijd voor het eerste telefoontje: aan Judith doorgeven dat ze gelijk had (wat ze al wist) en dat ik nog absoluut niet kon zeggen of we de volgende week wat met die lege zaal konden aanvangen. Tweede telefoontje naar voorzitter Pierre, of liever gezegd diens voicemail.
Wat moest ik hier nu weer mee? Even was ik besluiteloos, maar toen was het toch tijd voor actie. Misschien kon de hele Darsavond nog verplaatst worden naar een andere zaal? Waar de Dars altijd opneemt, al bel je om zes uur 's ochtends, moet je in andere zalen mazzel hebben. De beheerder van de Sluis was toevallig even aanwezig – en nee, er zat zaalvoetbal in vanavond – en in de Klamp werd niet opgenomen. Verder wilde ik niet kijken, dus dit leek me einde oefening.
Eerst maar het Regiokantoor bellen, terwijl ik overwoog of ik ook nog over het uit de competitie nemen van heren 5 zou beginnen (wel opgenoemd, maar niet besproken). Bob Dixon checkte zij emails en kwam tot dezelfde conclusies, er viel niets meer aan te doen. Als hij de aangewezen scheidsen voor Dames en heren 1 kon afbellen, zou ik wel de bezoekende verenigingen op de hoogte stellen. Dat betekende contact zoeken met Madjoe, Simokos, Urbanus, Asonia, WSW en Wieringermeer.
Ze bleken niet allemaal even gemakkelijk te bereiken, maar het is toch gelukt. Tussendoor belde ik ook de aanvoerders van onze eigen teams om een en ander door te geven en deed ik een mail uitgaan aan onze leden. Eerst toch nog even bij Asonia gehoord of de Klamp misschien…? Maar nee. Mijn mobiel begon onderwijl ook te zoemen; Pierre had zijn voicemail afgeluisterd, maar moest nu even in de wacht. Met Urbanus en WSW had ik al eerder contact gehad over het verzetten van de D4 en H3 wedstrijden (voor niets dus). Mijn woonkamer-handset begon te sputteren, maar ik kon nog overstappen op de slaapkamer-handset. Martin Wever van Simokos had in de Flint een veld vrij en opperde het idee om de wedstrijden van Dames 1 en heren 1 daar dan te spelen, maar dat moest ik uiteraard eerst aan onze teams voorleggen. Marco voelde er weinig voor, maar Karin had er wel oren naar; na ruggespraak ging zij akkoord, waarna ik Marco toch ook wist over te halen. Gingen er toch nog twee wedstrijden door.
Ondertussen had het Regiokantoor echter de scheidsen gecancelled en was niet meer genegen dit terug te draaien. Martin kon misschien nog Pierre Braakman (de scheids voor heren 1) bereiken, want deze floot tegenwoordig voor Simokos, terwijl ik good old Piet Kofman zou proberen, want die is bijna nooit te beroerd een extra wedstrijdtje te fluiten. Pierre werd niet meer bereikt (ik zou hem die avond wel in de Flint tegen het lijf lopen en hij had hier best willen fluiten), maar Piet via zijn vrouw wel. Hij belde nog wel een keer terug om te checken of hij nou naar de Dars moest of naar de Flint. De Flint, Piet, de Flint. Als ik dan zelf Dames 1 op me zou nemen, dan waren we back in business. Nou, competitieleider Coen ook nog maar even mailen over de gebeurtenissen van de dag en toen kon de computer uit.
Ik zou net op de fiets stappen, toen mijn mobieltje nog een laatste keer overging; Mark Dikstaal was kennelijk op de valreep door het Regiokantoor benaderd en bereid gevonden om de wedstrijd van Dames 1 te gaan leiden, maar hij belde nog even om te checken: moest hij nou naar de Dars of naar de Flint? De Flint, Mark, de Flint. Ik hoefde dus zelf niet meer te fluiten, dat viel weer mee. Ik klapte de telefoon voor de laatste maal dicht die dag en fietste de maan tegemoet.
Het Rad des Tijds draait rond en rond. Eeuwen komen en gaan en laten herinneringen achter die sagen worden. Dan vervagen de sagen tot mythen, tot ook die allang zijn vergeten bij de wederkomst van de Eeuw die deze verhalen schiep. De telefoon was niet het begin. Het Rad kent geen begin en de wenteling van het Rad kent geen einde. Maar het was een begin.
