Léon Sosef, opperste Sovjet van de arbitrage, had per mail vrijwilligers gevraagd om te fluiten. Er zaten nog een paar gaten in het programma van de Sluis, maar ik meldde me pas laat aan, want ik was natuurlijk belanghebbende, hetgeen ik ook aangaf in mijn returnmail. Een dag later was ik op drie wedstrijden achter elkaar ingedeeld, net als Pé die zich kennelijk al eerder beschikbaar had gesteld. VVW's Dames 3 moest op voor de P/D en de scheidsen waren geregeld.
Dat kon nog niet beweerd worden van het team, want Willeke belde me minder dan twee uur voor aanvang voor verschillende telefoonnummers en de mogelijkheid om toch speelsters van Dames 2 te mogen opstellen. Ik gaf haar weinig kans, hoewel ik de regel zeer onduidelijk omschreven vond in het P/D-reglement; ze zou dan ook Wim nog bellen voor nadere uitleg en ik wenste haar succes.
Gauw eten en weer weg, over de Tolweg vlak voor het viaduct linksaf op naar de Sluis met een straffe wind tegen. Coen is als competitieleider al druk doende met organisatie, instructies en formulieren. Voorlopig zijn er meer scheidsen in witte sweaters dan volleyballers, maar dat verandert al gauw. VVW's Dames 3 is gelukkig ook zo goed als compleet als eigen team, alleen Miranda ontbreekt.
Ik ben op geen enkele VVW-wedstrijd ingedeeld, maar wel in de poule, ik zal net steeds de andere wedstrijd fluiten. Pé neemt VVW's Dames 3 tegen Ardea 3 onder zijn hoede, terwijl ik begin met Westvolvers dames 2 (dat in de tweede klasse probeert te blijven) tegen WSW. De strijd gaat heel even gelijk op, maar dan lopen de Wolvinnen langzaam maar zeker uit en komen geen moment meer in gevaar. De tweede set is van hetzelfde laken een pak, een gedegen 2-0 overwinning voor Westvolver dus.
Ik heb nog alle tijd om bij VVW's Dames 3 te gaan kijken. Ze hebben de eerste set net kunnen pakken, maar in de tweede kijken ze nu tegen een achterstand van maar liefst 9 punten op. Coach Marijke schijnt zich niet echt zorgen te maken en vraagt gedecideerd een time out aan. Hierna wordt een onwaarschijnlijke inhaalrace ingezet, waarin alles lukt, dankzij een onverzettelijke inzet; de opslag, de pass, de aanval, alles komt aan en Ardea heeft keer op keer het nakijken.
Coen vindt dat ik als arbiter onpartijdigheid zou moeten uitstralen en dus niet zo mag juichen bij elk punt, maar ik ben ik en ik ben van VVW en dat was bekend van te voren, dus daar ga ik me echt niets van aantrekken. Onze meiden hebben ondertussen de wedstrijd volkomen onder controle en stomen ongehinderd door naar de overwinning. De eerste twee punten zijn binnen.
Het is tijd voor de tweede wedstrijd en ik ga bij Ardea tegen WSW op de bok, terwijl Pé een herenwedstrijd onder zijn hoede krijgt. Het zit de vrouwen uit Wijdenes echt niet mee: de aanvoerder is ziek naar huis en nu is er ook nog een speelster geblesseerd, waardoor ze nog maar met z'n vijven zijn; of ze toch mogen volleyballen. Nou, als Ardea het goed vindt, vind ik het allang best.
Het lijkt een ongelijke strijd te gaan worden, maar WSW geeft zich niet zomaar gewonnen en weet nog behoorlijk tegenstand te bieden. Toch weet Ardea met degelijk en constant spel de wedstrijd in twee sets te winnen. Coen vermaant me na afloop, dat ik de wedstrijd nooit zo had mogen laten spelen, ik had een reglementaire 2-0 voor Ardea op het formulier moeten noteren, want het ging wel om P/D tweede klasse. Nou ja, nou hebben ze toch lekker gevolleybald en het resultaat is hetzelfde, dus ik kan er niet wakker om liggen.
VVW´s Dames 3 is nog in een verwoede strijd verwikkeld met Westvolver, de kraker van de avond. Ze hebben de eerste set verloren, maar slepen net de tweede voor de poorten van de hel weg. Ik kan dus nog mooi de derde set meemaken.
Het gaat hard tegen hard, maar onze meiden stijgen boven zichzelf uit en weten de Wolvinnen eronder te houden en zijn het eerst bij de 8 punten van de kantwissel, altijd een psychologisch voordeel. Een scheids met officiële witte broek en het embleem midden op de borst bezet de arbitrale zetel en hij fluit alsof het om de world league gaat: de wisselspeelsters moeten rustig op de bank blijven zitten en ik moet eigenlijk helemaal verdwijnen; als ik zijn schuivende handgebaar niet begrijp, stuurt hij Coen op me af om mij te vermanen. Het zal ook wel weer. Als ik ook op de bank ga zitten, laat hij mij me verder met rust.
Onze meiden laten zich door het strakke regime niet uit het veld slaan en geven de lichte voorsprong niet meer uit handen. Even later is de zeer belangrijke overwinning in deze sleutelpartij daar! De gezichten staan al behoorlijk vermoeid, maar de stemming wordt steeds beter.
VVW's Dames 3 kan nog steeds ongeslagen aan de derde wedstrijd beginnen. Ik waarschuw WSW dat ze nu toch zes mensen zullen moeten opstellen en ga dan naar mijn eigen wedstrijd, want deze is weer voor Pé.
He lijkt alleen maar warmer te worden in de zaal, vooral als je bovenop de stoel staat. Westvolver probeert het nog een keer tegen Ardea, maar is moegestreden en uitgeblust. Ardea speelt rustig, maar zeer stabiel en laat de dociele Wolvinnen de fouten maken. Westvolver zit er doorheen en doet de punten cadeau aan Ardea.
De andere wedstrijd is helaas ook al voorbij. De zesde speelster als ballast in het veld te laten staan was kennelijk in de tweede set geen optie meer geweest voor WSW, zodat ze - na verlies van de eerste - de tweede set reglementair verloren (al hadden ze hem met z'n vijven in feite wel gewonnen). Onze meiden (vergeet niet, vier van hen spelen met z'n tweeën) zijn nu duidelijk behoorlijk vermoeid, maar stralen wel van genoegen om het behaalde resultaat. Ik kan ze met high fives feliciteren.
Coen werkt z'n schema nog bij en telt de punten op, maar het is al volkomen duidelijk: VVW's Dames 3 blijft hiermee ongeslagen en wint de P/D-poule dik met 6 punten, waarmee ze met glans promoveren naar de tweede klasse! Prima gecoacht door Marijke en heel goed gedaan van Debbie, Heidi, Ilona, Ilse, Liza, Paula, Sandra en Willeke (en jammer dat Miranda er niet bij kon zijn). Geweldig, meiden!
We zitten nog even na, al is het dinsdagavond; we klinken op de overwinningen en de promotie en er wordt ook het nodige gegeten. Dan is het toch tijd om te gaan. De alternatieve route langs Heidi's huis lijkt verrassend korter dan ik had verwacht, al moet ik dan wel over het viaduct van de Tolweg. Het was een mooi besluit van de competitie en ik heb voor de wind.
