Ik had drie wedstrijden verzet met veel ruggespraak via de mail, maar zonder tussenkomst van het Regiokantoor om de boel weer sluitend te maken – heren 2 drie kwartier later, heren 4 drie kwartier eerder en Dames 2 van laat naar vroeg (waardoor Enya en Laura weer wèl met Dames 1 mee zouden kunnen doen) – en maakte me tot op de avond zelf een beetje zorgen of het wel allemaal goed zou komen. Voorlopig had ik in een stormachtige wind flink voor de wind naar de Dars.
Wognums jeugd B was allang bezig met inspelen en ook nog eens op het juiste veld, maar voor de rest was de zaal nog leeg. Dat veranderde geluk snel; het werd steeds geler (en groener, want Asonia was op bezoek) en Lizet kwam als eerste een fluit leasen, later gevolgd door Jarno en Jelle. Armin had z'n eigen fluit om VVW's Dames 2 tegen Asonia onder de duim te houden. Alle teams waren op komen dagen en er werd volop gevolleybald.
Buiten is het al een stuk warmer, maar de zaal is nog net zo koud als woensdag en dat is nou niet echt bevordelijk voor m'n rug. Midalgan echter wel, al is het dan maar een symptoonbestrijder, en ik heb nu alle tijd om warm te lopen. Iedereen was er en Marijn extra erbij vanwege mij. Ook een kersverse piepjonge supporter laat zich bewonderen, want mamma Dominque heeft Benthe meegenomen. Lijkt echt niet op jou hoor, verzekert Ko me als ik mijn hoofd in de kinderwagen steek, en dat zou zorgelijk zijn geweest, hoewel mijn Friese grootouders anders wel haar betovergrootouders waren.
We mogen vanavond op show court 1. Wog/Schor (de ene helft speelt in Wognum-blauw, de andere helft in Schorpioen-geel) staat in de top drie en wij ook (maar dan – anyway). We doen echter nauwelijks voor ze onder en zijn gewoon lekker bezig. We moeten de eerste set maar net uit handen geven. In de tweede ga ik op de bank en wordt het nog spannender in het veld. We maken een kleine achterstand weer goed en vechten dan hard tegen hard om de setwinst. Net weer naar de Hunnen met 25-27.
Ik blijf op de bank zitten, met dien verstande dat ik onder het tussennet door kruip naar veld 2, waar Sharon op de stoel klimt voor VVW's Dames 3 tegen Schorpioen 2 en Debbie, die de laatste weken iets anders aan haar hoofd heeft gehad dan volleybal, op de bank zit. Moet ik even heen. Maar dan toch weer terug naar mijn eigen wedstrijd, want de strijd woekert daar onverminderd voort. Die lange op het midden is vaak net even te snel voor de onzen en zo gaat verdorie ook de derde set aan onze neus voorbij.
De vierde set ga ik het weer proberen en heb ik hiertoe een tweede dosis Midalgan op m'n rug gesmeerd. Behoorlijk blokken durf ik nog niet echt, maar ik waag me wel alweer aan een set up achterover, waar wat mee gedaan kan worden. Het gaat redelijk, maar we gaan voor de rest wel een beetje roemloos ten onder, het wil echt niet meer lukken. We hadden zeker een set verdiend, maar helaas niet gekregen, zo gaat dat wel eens. Toch verrassend goed gespeeld, drie sets lang.
Scheids Siem de Vries was er al om heren 1 tegen Dinto te gaan leiden en ik trok de witte sweater ook aan voor heren 5 tegen Asonia 2. Gerrit Entius was ook behoorlijk op tijd om bij VVW's Dames tegen MOVE op de bok te gaan en moest nog even wachten, want de zoveelste overwinning van Dames 3 was nog niet compleet. (Niet alleen heren 2 ligt op schema voor een kampioenschap, maar Dames 3, dat na afloop van de wedstrijd poseert voor de teamfoto (één van de eerste dit seizoen?) evenzo; het kan nog weleens groot feest worden op de laatste Darsavond en misschien nog wel eerder.) Heren 3 had een 2-0 voorsprong uit handen gegeven en moest de overwinning toch nog aan Asonia laten. Pé, die kennelijk elke week fluit (als code 2 scheids op niet Darsavonden bijna altijd in de Sprong), nam heren 2 tegen Polisport voor zijn rekening.
De harde kern van heren 5 was aangevuld met Bart en Marijn, en ze gingen er echt wel voor, maar ze waren helaas niet opgewassen tegen het groene monster uit Andijk. Ze deden hun best en wisten af en toe een lange rally op wilskracht te winnen. Letterlijk aan drie kanten gesteund door half heren drie – Jeroen, Piet en Henry stonden rondom het speelveld, ieder aan een lijn – hielden ze de ongelijke strijd tot het eind toe dapper vol. Ze moeten nog wat wedstrijdritme opdoen, dat zal het wezen.
Gedurende de wedstrijd leken de spieren links in mijn rug me telkens naar beneden te willen trekken, maar toen ik eenmaal beneden was, verdween dat gevoel spontaan. Hoogst merkwaardig, maar misschien een goed teken.
VVW's Dames 1 vecht voor wat het waard is tegen Monnickendam, Volendam en Edam (MOVE dus) tegelijk. De derde set is net begonnen en onze meiden doen hun uiterste best om de overhand te krijgen, maar het wil – net als in voorgaande sets – net niet lukken, ondanks een goeie invalbeurt van Dominique, die een serviceserie maakt en ook de MOVE-aanval weet af te blokken en ondanks dat Marijke op de bank elke goede actie toejuicht.
in de vierde set zakt het spel een beetje in, Anna moet nu soms wel behoorlijke capriolen uithalen om een acceptabele set up af te kunnen leveren (en een enkele keer wordt hij dan ook afgefloten). Soms toch nog een mooie aanval, bijvoorbeeld van Karin. Marijkes smashes cross court worden telkens goed verdedigd of afgeblokt en als ze op advies van Syl en Erm – nu naast me op de bank – een keer rechtdoor slaat, gaat ie natuurlijk net weer net uit. Goed geprobeerd, net niet gelukt, geldt voor het hele team, meiden.
De velden werden afgebroken, de zaal stroomde leeg. Een enkele verfomfaaide bruine jas, die van Ton zou kunnen zijn, bleef op een hoopje achter op de blauwe vloer. Ik nam hem mee naar de kleedkamer en hing hem daar op (Tons jas aan Tons kapstok, nam ik aan?). Ik zou het hem in de kantine nog vragen, maar eenmaal daar ging dat voornemen verloren in de verwarring van een al dan niet dubbele portie kaasstengels (waarvan ik er overigens geen een van heb gezien, laat staan verorberd), een dispuut over de wreedheid van donzen dekbedden tegenover diervriendelijker Texeler, al dan niet geschikt voor vier seizoenen (don’t ask, het zou allemaal te ver voeren) en nog veel meer. Het was hoe dan ook ouderwets laat, toen ik uiteindelijk weer naar huis fietste. Met tegenwind, maar niet echt.
