Volleybalvereniging V.V.W.

Wie herinnert zich de vrijdag voor de herfstvakantie nog? Ik wel. Toen hadden we de Dars niet ingehuurd en een week later wel, terwijl – anyway, het begint vast te dagen. De wedstrijden moesten dus opnieuw worden vastgesteld en de eerst woensdag van het nieuwe jaar was de beste optie gebleken, hetgeen wel betekende dat er maar één veld beschikbaar was om te trainen, waardoor er geen plaats in de herberg was voor Dames 1 en heren 1/2 (hun wedstrijden waren al gespeeld), maar dat was niet anders. 

Ilona dacht dat Dames 3 vroeg moest spelen, dus die kon mooi Dames 2 gaan fluiten, terwijl Jet bij de jeugd B op de bok ging. De volgende dag was gewoon een werkdag, dus ik hoopte maar dat de wedstrijden niet al te lang zouden duren...

Ko heeft geen idee, wie er allemaal zullen komen en dat blijkt iedereen te zijn. Nieuwbakken vader Bjorn (op oudejaarsdag was een nieuwe mens Benthe ter wereld gekomen) en daarmee nieuwbakken opa Johan zijn er ook; H5's Carlo en Martijn, die eigenlijk gewoon kwamen trainen, werden ook maar ingelijfd. Zo gaan we negen man sterk de strijd, maar Ko krabt zich meteen al de kruin hoe hij het wisseltechnisch allemaal kan behappen. 

We beginnen lang niet slecht tegen onze nieuwe mede-Medemblikkers uit Andijk, Asonia 2 en zijn zeker tegen ze opgewassen. De score loopt dan ook gelijk op, totdat wij na het vijftiende punt weten uit te lopen en tenslotte de set verdiend winnen. 

De tweede set verloopt nogal anders; één groot foutenfestival lijkt het wel. De pass komt niet meer aan en een aanval komt er niet meer uit. Pé fluit aanvankelijk nogal streng op techniek, maar zwakt dat later toch wat af en daar profiteren wij meer van dan Asonia. Trainer Coen, zowel bij ons als bij hun bezig, heeft beloofd neutraal te blijven, maar kan het toch niet laten Asonia (met broer Frank binnen de gelederen) een aanwijzing toe te schreeuwen (al beweert hij dat beide teams er hun voordeel mee kunnen doen). Marijke, ook aan beide verenigingen gelieerd, zit naast hem, dus er is vast een samenzwering gaande (of toch minstens een samenscholing, want die Ilona - ook met een Andijker connectie - was nu toch verdacht vroeg in de zaal verschenen), maar in wiens nadeel of voordeel blijft onduidelijk. Ik zit zelf trouwens ook op de bank en voorlopig gaan wij hoe dan ook dik de boot in.

De derde set komen we langzaam maar zeker weer terug en is het Asonia, dat met de pass worstelt. Ik maak de langste onderhandse serviceserie (punt of acht, denk ik zo), die ik me in zo'n dertig jaar volleybal kan herinneren, dus dan weet je het wel. Carlo en Martijn draaien lekker mee en we komen zo op een 2-1 voorsprong. 

De vierde set moeten we ook kunnen pakken, maar het pakt natuurlijk weer anders uit. Het wordt weer wat rommeliger in de verdediging en Asonia profiteert onmiddellijk en neemt een voorsprong, die we niet meer weg weten te werken. Het is niet meer dan terecht dat een vijfde set de beslissing brengen moet. Naast ons hebben de recreanten allang het trainingsveld overgenomen van Leons mini's.

Aanvankelijk lijkt Asonia eerst nog de overhand te krijgen en zij dwingen dan ook de kantwissel af. Maar dan begint de wedstrijd pas echt, lijkt het wel. We komen weer langszij en de spanning stijgt en stijgt, maar de set wil maar niet ophouden met doorgaan. De setpunten rijgen zich aaneen; elk punt kan het laatste zijn, maar is het niet. We passeren de 20-punten-grens en nog is het eind niet in zicht, want opeens worden de onmogelijkste ballen gered. Keer op keer gaat de opslag weer over, we geven elkaar geen duimbreed meer toe, houdt het dan nooit op? 

Dan het zoveelste match point (voor ons gelukkig) en Bjorn weet de bal, te slaan, te douwen, te plaatsen, weet ik veel, het is allemaal wat wazig, maar Urbanus kan de bal niet meer goed verwerken en is opeens het laatste punt gemaakt! Hoe is het mogelijk, we winnen onze tweede wedstrijd van het seizoen met 25-23 in de vijfde set. Euforie alom, maar ook verbijstering en ongeloof, het lijkt nog irreëel, een nieuwe ervaring, maar het is echt waar.

VVW's Dames 2 had een vijfsetter verloren en Ivo was vrijwilliger om op dat veld Dames 4 tegen WSW te gaan leiden. De jeugd B had vast z'n best weer gedaan, maar op dat veld was Dames 3 tegen Asonia al een tijdje aan de gang met Enya als arbiter. En ik mocht bij heren 3 tegen Urbanus op de bok.

Urbanus bleek een taaie tegenstander te zijn, ze deden niet voor heren 3 onder. Het zat dicht bij elkaar in de eerste set en de Hoogkarspelers haalden net de buit binnen. In de tweede set werd echter orde op zaken gesteld en korte metten gemaakt met Urbanus, deze kwamen er nauwelijks meer aan de pas. Dikke winst voor heren 3.

De derde set was van hetzelfde laken een pak, dus er leek geen vuiltje meer aan de lucht. in de vierde set was opeens alles anders, in feite waren de rollen omgedraaid. Urbanus trok de stand weer gelijk en zou er een vijfde set moet volgen voor er een overwinnaar uit de bus zou rollen. Zoals gebruikelijk gaf ik bij de toss VVW 'kop' en de Urbanus-aanvoerder wilde wel eens zien of mijn oude 'one twelth of a shilling' eigenlijk wel een muntkant had. Dat bleek, want Henry had de eerste toss gewonnen, maar nu mocht Urbanus het zeggen.

De andere wedstrijden waren inmiddels allang afgelopen; Dames 3 had gedecideerd afgerekend met haar tegenstander en Dames 4 had helaas iets minder succes gehad. Heren 3 probeerde het wel, maar kreeg niet echt grip op de tie break. Urbanus was als eerste bij de acht punten de gaf de voorsprong niet meer uit handen. Ze maakten het op 11-14 af met een kennelijk zeer discutabel  blok en zo komen we op een evaluatie van de arbitrage.

Niks nieuws onder de zon. Met een nogal vermoeid gevoel in m'n lijf en een knorrende maag was ik in de stoel geklommen. Na de eerste set kreeg ik een cup cake met muisjes aangereikt ter begroeting in de wereld van Benthe Bjornsdatter en dat ging er best in. Algauw in de eerste set volgde een controversiële beslissing, de eerste van een reeks: in of uit? Urbanus juichte precies luid genoeg, of ze hadden erop geoefend of ze waren oprecht. Ik ging hoe dan ook met ze mee, tot afkeuring van heren 3 en misschien had ik hier wel in de luren laten liggen. Misschien. 

De andere keren zag ik wat ik zag en niet wat ik niet zag en handelde ernaar; de tweede les van de scheidsrechtercursus.  In of uit of beide duimen omhoog, echt geen voer voor discussie. Een eerste bal van Urbanus die ik niet affloot, de daaropvolgende tweede juist wel wegens tillen, tot ergernis van de respectievelijke tegenstanders. Een dunkblok van Urbanus was echt discutabel, maar ik had geen zin meer mijn eerste beslissing terug te draaien. So be it. Eén of twee prikballen van Urbanus, die misschien vooraf waren gegaan door wat al te lang balcontact. (Al met al had VVW misschien wat meer reden tot klagen dan Urbanus, maar een kniesoor die er nog op let, want er waren wel een hoop misschienen.)

En tenslotte was er dat laatste blok van Urbanus. Het was inderdaad de tweede bal, maar de pass was veel te dicht op het net en elke naar voren gespeelde bal mag afgeblokt worden. Had Piet er nog een set up van kunnen maken? Ik dacht het niet, heel heren 3 dacht toch van wel. Ik constateerde een legitiem blok, volgens heren 3 was het een schoolvoorbeeld van jatwerk van het zuiverste water. De scheids heeft altijd gelijk, de eerste les van de scheidsrechtercursus.

De wedstrijd was voorbij, lekker gefloten, ik heb weer onverdroten genoten (ook al kreeg ik op m’n - nou, laat maar). Het was al wel dik na elven, bijna een nieuwe dag; morgen werd een drukke dag op kantoor, dat wist ik nou al.