WhamWham stond net boven VVW's Dames 1 in de ranglijst; nou ja net, wel met zo een beetje driemaal zoveel punten, maar toch kon het weleens een interessante wedstrijd worden (dat zijn die van Dames 1 trouwens altijd) en er mocht toch zeker hoop op een succesje (je ja, dat wel) gekoesterd worden. Wel lastig dat de Opgang aan de andere kant van de Westfrisiaweg ligt en er geen behoorlijke fietstunnel is, dus dat was altijd omrijden. Het was echter mooi weer en niet zo koud meer, dus wat gaf het?
De wedstrijd was al begonnen; waar VVW's heren 2 het aan de andere kant van het afscheidingsnet met de helft van de ruimte moest doen, kon deze promotieklasse-partij over bijna de halve zaal beschikken, maar hadden ze wel met die akelige olijfgroene lijnen te maken. Onze meiden waren al halverwege de eerste set, maar kwamen maar moeizaam op gang; ze wisten weliswaar vaak genoeg te scoren, maar even vaak was er sprake van te weinig balcontrole om een behoorlijke aanval te kunnen produceren. Toch niet echt slecht de eerste set.
Hierna ging het echter nog wat minder, want WhamWham wist de servicedruk op te voeren en onze meiden verloren even de grip op de wedstrijd. De scheids floot geregeld af op techniek om andere dubieuze ballen toch door te laten gaan, enigszins in het voordeel van de paarse brigade, dacht ik toch (maar het kon aan mij liggen). Er waren best nog wel mooie acties te bewonderen, maar de Zwaginezen behielden helaas twee sets lang behoorlijk de overhand.
De hoop was echter nog niet vervlogen, want in de vierde set bleek er sprake van een kleine wederopstanding. Er werd weer gevolleybald met de hoofden omhoog en de strijd ging gelijk op. Onze meiden vochten zich zelfs naar een kleine voorsprong, maar moesten die ook weer uit handen geven. Aan het eind van de set slopen er weer wat foutjes in het spel en WhamWham profiteerde onmiddellijk. Zo ging jammer genoeg ook de laatste set verloren, VVW's Dames 1 kon het net niet afmaken.
VVW's heren 2 had er aan de andere kant van de zaal ook de nodige moeite mee en liet het op een vijfde set uitlopen, die dan gelukkig wel weer gewonnen werd.
Het liep al aardig tegen de avond en ik zat met Marijke nog wat te drinken. Ze had nog een avondje theater voor de boeg en zou door Tjerk worden opgehaald, die echter nogal op zich liet wachten. Om zes uur liet ik haar alleen achter aan een tafel in de kantine van de Opgang en als Tjerk onverhoopt niet is komen opdagen, dan zit ze daar wellicht nog precies zo. Hoopvol kijkend.
