Dat dit gezegde niet altijd waarheid is, bleek afgelopen zaterdag.
Vol goede moed en met heel veel zin reden we dit seizoen voor de laatste keer naar de Sluis om nog die laatste paar punten te scoren. Niets is minder waar.
Voorafgaand aan de wedstrijd (we speelden er deze middag maar één) eerst een evaluatievergadering. Miranda (namens de dames) en ikzelf (namens de heren én Carien) waren aanwezig. Niet heel veel nieuws, behalve grote tevredenheid over en waardering voor de organisatie. Traditiegetrouw hebben we als VVW de leiding deze middag weer voorzien van iets lekkers bij de koffie.
Inmiddels was het 14.10 u; beide ploegen traden aan. De dames, bijgestaan door hun trainer/coach Henk (geblesseerd), vonden Simokos 3 tegenover zich; een spannende strijd, omdat beide teams op gelijke hoogte stonden. De winnaar klom dus weer een plekje omhoog in de ranglijst. Een prima start voor onze dames; ze hadden er duidelijk zin in. Daar dacht Simokos ook zo over. In een gelijk opgaande strijd werd het uiteindelijk 26-24 in het voordeel van VVW. Het eerste punt was binnen; wat er de tweede set gebeurde kon niemand verklaren. Er werd wat rommelig en onvoldoende geconcentreerd gespeeld. Geen topper, wat zich ook uitte in de stand: 12-25, in het voordeel van Simokos 3 wel te verstaan. De opdracht voor de laatste set was duidelijk: er volop tegenaan gaan. Dat deden de dames ook; gedurende de hele 3e set hadden ze de touwtjes in handen. Aan het eind konden onze dames hun zenuwen nauwelijks meer de baas. Bij een stand van 24-23, in het voordeel van VVW miste Carla (ik mocht het niet zeggen, maar zij heeft de wedstrijd beslist) de opslag; de bal kwam net aan de verkeerde kant van de lijn. (“Schrijf maar op, ik heb een brede rug”, aldus Carla).
Een uiteindelijke stand van 26-24 leverde een extra winstpunt op voor Simokos 3, waardoor onze dames op de één na laatste plek eindigden. Een mooi seizoen, met weer heel veel wedstrijdpunten; de meeste gehaald in de eerste helft van het seizoen. Volgende keer weer een plekje hoger in de ranglijst.
Over de heren kunnen we vrij kort zijn. De Opzwiepers waren onze tegenstanders; een moeilijke tegenstander met vaak heel uitgekiend geplaatste ballen. Omdat we met zijn vijven waren hebben we Jan van Parallax bereid gevonden met ons mee te spelen. Jan, als je dit leest (en ik weet dat je af en toe onze site bekijkt): bedankt! Aan jou heeft het niet gelegen.
De eerste twee sets lukte er weinig binnen ons team; slechts een aantal ballen kwam bij de middenman terecht en dan maak je geen punten. De derde set werd zowaar nog spannend; we kwamen zelfs halverwege de set nog voor te staan (13-12). Zou het dan toch?!? Nee dus; we hebben er heel even aan geroken, maar moesten, terecht, de winst afstaan aan De Opzwiepers.
Na afloop, op verzoek van de organisatie nog even nagezeten voor de prijsuitreiking. Wij gingen met weinig prijzen naar huis… .
Volgend seizoen zijn we er weer.
Allemaal alvast een fijn ‘reces’ toegewenst; maar eerst zien we elkaar nog tijdens de 2 laatste trainingen en het bedrijventoernooi.
Vanaf deze plaats willen we ook Klaas en zijn gezin nog het allerbeste wensen; het gaat gelukkig een beetje de goede kant op maar we (ze) zijn er nog lang niet. Sterkte met alles.
Ben
