De wedstrijd van heren 1 was verzet naar later, zodat er acht wedstrijden overbleven, die daardoor in elkaar geschoven konden worden. Dames 2 en heren 2 driekwartier later, heren 3 driekwartier eerder, heren 4, Dames 3 en jeugd B een half uurtje later; alle bezoekende ploegen wilden wel meewerken. Alles pesies pesas in de Dajs; onderhand een koud kunstje.
Op de dag zelf mailde VVM '63 2, tegenstander van VVW's Dames 2, af; spelen op vrijdag was een ramp, gaven ze als reden op, dan kon er nooit iemand. Zo bleven er nog zeven wedstrijden over, het was niet anders. Henk had de velden weer opgebouwd en het zag ernaar uit dat we in het veld ook weer een koud kunstje moesten zien te flikken, want in de kleedkamers was het tegen het vriespunt, maar in de zaal zelf duwden de blowers toch een vriendelijk warm briesje naar beneden.
Scheids Sjoerd de Vries – onderhand stamgast in de Dars – meldde zich als eerste voor de wedstrijd van VVW's Dames 1 tegen Zaanstad 3 en was allang blij dat hij vanavond een beetje vroeg mocht fluiten. Armin ging bij de Jeugd B op de bok, Karel ging Dames 3 tegen Urbanus in goede banen leiden en tenslotte verscheen Pé in de zaal als arbiter bij heren 4. We konden beginnen.
We missen Ivo en Wim, maar Carlo en Marijn zijn erbij ter compensatie. We spelen op veld 1 en kunnen Urbanus 2 hebben, denken we. Het valt toch lang niet mee, zo blijkt. We moeten er voor werken, maar maken teveel fouten. Het gaat niet echt slecht, maar het had beter gekund en gemoeten.
De eerste twee sets bieden we nog genoeg tegenstand en blijven we nog een beetje in de buurt van Urbanus, maar daarna gaat het snel bergafwaarts. De laatste twee sets staan we echt te prutsen en halen we maar net de basisdoelstelling.
We hebben in de derde set de time outs hard nodig en we krijgen ze achter elkaar, want Pé flikt ons een kunstje als we na de eerste kennelijk niet snel genoeg het veld inkomen en we gelijk de tweede in onze maag gesplitst krijgen. (Volgens mij is al twintig jaar dan de passende sanctie een gele kaart voor het gehele team wegens spel ophouden, maar goed, hij weel het wel weer beter.)
In de vierde begint Ko er maar niet meer aan, ook al staan we op een gegeven moment in een opstellingsfout, als of ik vooraan vergeten ben terug te draaien of Johan – deze set tweede spelverdeler in plaats van Ko – achterin niet doorgedraaid is. Als ik op bevel van achterin voorin blijf en niet ga opslaan, fluit Pé voor opstellingsfout, maar dan is hij te laat, want we staan net weer goed, kunnen we met het formulier aantonen. Hij heeft geen andere keus dan er dubbelfout van maken en opnieuw voor onze opslag fluiten, haha!
Anyway, dik verloren dus.
De voorzitter en wedstrijdsecretaris van Urbanus waren aanwezig en dus konden we tussen de bedrijven door even bomen over de nog te plannen scheidsrechtercursus. VVW's Dames 3 had korte metten gemaakt met Urbanus en Dames 1 had de Zaankanters ook een set weten te ontfutselen.
Door het schuiven met de wedstrijden waren heren 2 en 3 naast elkaar gekomen in plaats van achter elkaar, waardoor heren 4 beide had moeten fluiten. Woensdag na de training was Marco echter onder druk gezet en gerekruteerd als fluiter voor heren 3, dus alleen heren 2 bleef nog over. Ondertussen klom Debbie bij heren 5 tegen Kwaboemsh op de stoel. De wedstrijd van VVW's Dames 2 ging niet door, dus Dames 1 had het veld kunnen afbreken, maar de meiden waren al in de kleedkamer verdwenen. Nou ja, kwam wel, waarschijnlijk tijd genoeg zo meteen.
[Het volgende stukje is mede mogelijk gemaakt door Sam (omdat hij meespeelde).]
De vorige keer was het de nummer één tegen de nummer twee met alle beladenheid en controverse van dien, maar nu is het de bovenst tegen de onderst, dus zal de spanning wel wat minder hoog oplopen. HCSC bestaat uit grijze veteranen, die het spelletje door en door kennen, maar het door haperende fysiek niet meer optimaal naar de praktijk kunnen vertalen. Toch beginnen ze lang niet slecht aan de wedstrijd, want de oudere mannen van heren 2 hebben ook de nodige opstartproblemen, zodat het verschil maar langzaamaan gemaakt wordt. Ik geef de eerste de beste smash uit, terwijl de blik van Gert-Jan duidelijk aangeeft, dat ie in was. Tough luck dan, baby; volgende bal.
De lange mannen hebben meerdere malen moeite om de bal over het net te krijgen, want ik moet tot beider verbazing zowel Cees als Pierre affluiten als ze de bal op de netband slaan – nee, nee, het bijna bejaarde blok zat er bij lange na niet aan.
Langzaam maar zeker draaien de mannen van VVW toch warm en begint de motor te lopen, terwijl de mannen uit de marinestad af en toe volledig stil vallen en de bal ongehinderd op de vloer laten stuiteren, vooral als Sam weer eens een tweede balletje over het net heen prikt, maar ook als ze de pass niet behoorlijk bij de spelverdeler kunnen brengen en Minko er vrolijk op los blijft serveren.
Al met al een aan beide kanten redelijk gezapige, maar bijzonder vriendelijke partij (de heren uit Den Helder hadden van te voren hun kansen al vrij accuraat kunnen inschatten en berustten kennelijk in hun lot), waarin heren 2 evengoed geen ogenblik in gevaar kwam. Geen kunst aan, dikke 4-0 winst dus.
De andere wedstrijden waren nog bezig, maar duurden niet lang meer; heren 3 had niet al te veel moeite met MOVE 6 en heren 5 wist de Oosthuizers een set afhandig te maken. Goed gedaan, mannenbroeders!
De wedstrijdformulieren konden worden geordend en opgeborgen; de velden werden afgebroken O ja, die van Dames 1 moest ook nog. De kar stond in de verkeerde hoek en zag eruit alsof er een bom op was ontploft: de palen bijna allemaal op de laagste steunen, maar de antennes, netten en antennes waren lukraak bovenop de kar gedonderd en niemand had zich hierbij kennelijk laten hinderen door de al aanwezige telborden.
Nadat ik weer enige ordening had aangebracht en de boel had recht geschoven op de kar, kon ik hem dan toch achter het blauwe scherm parkeren. De Darsavond in de zaal, was voorbij; alleen een zwart fluwelen trainingsjack – moest van Debbie zijn – lag nog op een bank, terwijl de heren 5 jeugd nog een balletje aan het trappen was (met een volleybal). In de kantine zou de Darsavond vast nog wel even duren, alle tijd om te douchen dus. Gelukkig geen koud kunstje.
