Er hoefde zomaar niets geregeld te worden: geen wedstrijden naar voren of naar achteren of omgewisseld of verzet; geen vervangende scheidsen, helemaal niets. Kon dat wel kloppen op de laatste Darsavond van het seizoen?
Kennelijk wel, want Henk had als toch weer gewoonlijk alle velden weer opgebouwd. De hele entourage van de promotieklasse wedstrijd - VVW's Dames 1, tegenstander Alvoco en scheids Piet Kofman - verscheen al snel in de zaal en bevolkte veld 2. Het net hing niet naar Piets tevredenheid en het was inderdaad aan één kant bijna een decimeter te hoog, maar dit was snel verholpen.
Ondertussen maakte Pé zich op om bij heren 4 tegen Simokos 4 op de bok te gaan, terwijl Gert-Jan zich meldde als arbitrale vertegenwoordiger van heren 1 en de belangrijke partij van VVW's Dames 3 tegen Volley '85 2 onder zijn hoede nam. Alles liep op rolletjes.
De blamage van drie dagen eerder beloofde niet veel goeds, maar vol goede moed beginnen we aan de confrontatie met Simokos 4. Ze staan net boven ons, dus kansloos kunnen we niet zijn. Tim is er niet, dus Ko hoeft z'n hoofd niet te breken over de wissels, de zes die beginnen, zullen ook zo eindigen. Het gaat verrassend genoeg helemaal niet zo slecht, we bewegen heel wat beter dan eerder deze week. We scoren naar behoren en de eerste setwinst wordt met groot gejuich begroet.
De tweede set gaat het alleen maar beter, ook al is onze aanval niet echt sterk te noemen. Ivo, nog geradbraakt door de straffe training van René Modde en een spinning-sessie gisteren, slaat op buiten wel zeer regelmatig en consequent, maar er wordt ook veel doorgetikt en geprikt. Wim is wel fanatiek bezig op het midden, misschien heeft de aanwezigheid van moeder Benschop op de tribune er iets mee te maken.
Na twee toch wel verrassend gewonnen sets, volgt gewoonlijk een berucht lastiger c.q. slappere derde en bij ons is dat niet anders. De pass wordt minder, de persoonlijke fouten worden een stuk meer en de opslag hapert behoorlijk. De Simmies spelen niks beter, maar we geven het gewoon weg.
De vierde set is het erop of eronder, zal straks een vijfde set de beslissing moeten brengen of? Of. We zijn lichtelijk getergd door het onnodige verlies en weten de druk op Simokos weer wat op te voeren. De service komt nu weer aan, zelfs die van mij en we laten de Simmies de fouten maken. Ivo kan nog nauwelijks op z'n benen staan, maar mept nog steeds de ballen over het net, de rest van ons is ook weer bij de les en gaat niet meer ernstig in de fout. Simokos geeft het op en we winnen de laatste set uiteindelijk met het meeste gemak.
Euforie alom! Alweer een overwinning dit seizoen, het moet toch al zeker de vierde zijn, misschien wel de vijfde. Met een zeer goed gevoel verlaten we het strijdtoneel op de laatste Darsavond van het seizoen.
VVW's Dames 1 kon niet meer aan degradatie ontkomen, maar had nu wel een setje van de nummer 2 afgesnoept, da's nooit verkeerd; VVW's heren 2 moest niet spelen, maar was door het verrassend verlies van de nummer 2 opeens al kampioen; VVW's Dames 3 kon vanavond nog kampioen worden, maar dan moesten ze wel éën punt meer binnen weten te halen dan Madjoe 6, dat na hun tegen VVW's Dames 2 zou spelen.
Ik had gezien, dat ze de eerste set ruim hadden gewonnen, maar nu bleek dat dit de enige was geweest, ze hadden zowaar met 3-1 verloren! Dit betekende dat Dames 2 nu gewoon met 4-0 zou moeten winnen van de andere kampioenskandidaat om toch nog Dames 3 kampioen te laten worden. Moest kunnen.
Ik had oorspronkelijk Dames 3 als scheids op deze wedstrijd gezet, maar dat was onder de gegeven omstandigheden niet echt handig meer. Gelukkig had ik Ivo weten te strikken om bij VVW ‘s heren 3 tegen WhamWham 5 op de bok te gaan. Ondertussen was Otto Laan, mijn collega van Madjoe, in de zaal verschenen. Ik verzekerde hem dat hij straks geen bloemen hoefde uit te reiken, maar hij wilde zich nog lang niet bezighouden met het mogelijke kampioenschap van Madjoe 6, hij ging voorlopig eerst VVW's heren 1 tegen Westvolver fluiten en daarna zou hij wel zien, wat er gebeuren moest.
Martijn had de bloemen voor onze meiden 3 al klaar gezet onder trap naar de tribune, wat we bleven rotsvast geloven. De tweede reeks wedstrijden van de laatste Darsavond van het seizoen kon van start gaan.
Het linkerrijtje op het wedstrijdformulier staat bijna helemaal vol; Daphne had de wedstrijd eigenlijk willen uitstellen, maar dat was echt geen optie en nu staat heel half Dames 3 ook op het formulier. Dames 2 had hiervoor niet genoeg mouwloze zwarte shirts, dus gaat iedereen in de gewone gele van Dames 3, behalve Monique, die niet tegen mijn Ariel or whatever kan en Laura, die nog in het mouwloze geel van Dames 1 speelt.
De Madjoe-aanvoerdster neemt het gele gevaar (met één zwart schaap ertussen) argwanend in ogenschouw; mag die ene promotieklasse-speelster wel meedoen? Ja hoor, kan ik haar verzekeren, want ze doelt op Laura en die staat nou net weer in haar eigen team.
Het moet dus 4-0 voor VVW worden, nou we zullen zien. Madjoe 6 komt behoorlijk gezapig over met dames op leeftijd, maar is één en al degelijkheid; ze maken zeer weinig fouten en weten in de verdediging bijna alles te pakken. Onze meiden zetten hier de nodige onbevangenheid en onverschrokkenheid tegenover; ze willen winnen en spelen met overgave. Zo gaan ze verrassend goed van start en krijgen meteen een hoopvolle voorsprong. De Madjoe-diesel loopt echter langzaam maar zeker warm en pruttelt dan onverstoorbaar door; de voorsprong verdwijnt en wordt een kleine achterstand. Coach Nico blijft er rustig onder en probeert met een paar tactische wissels het tij nog te keren. Tevergeefs, Madjoe pakt de eerste set en haalt daarmee al het kampioenschap binnen, hetgeen met gejuich en geklap gevierd wordt.
De tweede set is van hetzelfde laken een pak; onze meiden proberen het wel, maar kunnen maar moeizaam door de Madjoe-verdediging heen breken. In de derde set wordt de druk echter verder opgevoerd en komen de Enkhuizer vrouwen danig in het nauw. Vooral Daphne weet meerdere malen te scoren met een venijnige smash uit haar linkerhand en Laura staat lekker te serveren (al wordt ze nogal afgeschermd door achterspeelster Willeke, maar als Madjoe niet reageert, dan doe ik het ook niet). Onze meiden zijn in the winning mood en houden de voorsprong vast; de derde set wordt met glans gewonnen! (En al had Dames 3 nou gewoon 4-0 gewonnen, dan zou dit het kampioenschap zijn geweest, maar ja… water under the bridge.)
Onze meiden proberen het in de vierde set opnieuw, maar het Enkhuizer voetvolk heeft de gelederen weer gesloten. Het gaat toch redelijk gelijk op, hoewel onze meiden steeds net niet langszij kunnen komen. Ze willen het kennelijk met een penetrant proberen, alleen is dat niet goed afgesproken, zodat af en toe zowel Monique als Heidi aan het net de set up probeert te geven, waardoor het dan geen van beide lukt. Madjoe weet aan het eind een beslissende voorsprong te forceren en de set weg te snaaien.
Goeie wedstrijd van VVW’s Dames 2, zonder meer, maar Madjoe 6 is kampioen en Coen overhandigt de beker, waarna Otto (VVW’s heren 1 heeft na een 2-0 achterstand toch nog een vijfsetter gewonnen van Westvolver, maar was evengoed iets eerder klaar) rozen uitdeelt. Willeke wordt gevraagd – to add insult to injury, want ze is immers aanvoerder van het team, dat door Madjoe van het kampioenschap is afgehouden – om foto’s te maken, maar ze doet het met plezier.
De zaal stroomde leeg, want heren 3 was al eerder klaar en had één setje moeten afstaan aan WhamWham 5. De velden werden afgebroken en de kar kon voor de laatste (reguliere) keer dit seizoen achter de blauwe schermen worden geparkeerd. Ik had een apart gevoel verwacht, maar dat was er niet. Gewoon weer een Darsavond voorbij.
De douche was lekker warm, de kantine zat lekker vol. VVW’s Dames 3 had alsnog de bloemen gekregen van Martijn, al waren ze dan geen kampioen, ze hadden ze evengoed wel verdiend, (en VVW’s heren 2 zal door omstandigheden nog even wachten op bloemen en beker, ook al waren ze inmiddels allang kampioen). Ik wrong me ertussen aan de overvolle tafel en het werd weer ouderwets laat op de laatste Darsavond van het seizoen. Het voelde goed, al was het voorbij.
