Na veel emailverkeer over en weer lukte het uiteindelijk toch een team op de been te brengen voor ons jaarlijkse mix-toernooi, georganiseerd door ORWFO. Een toernooi met veelal gelijkwaardige tegenstanders, altijd goed voor een gezellige spelmiddag. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. Met 4 dames: Astrid, Carien, Catharine en Hanke (in alfabetische volgorde) en 3 heren: Henk, Sjaak R. en ondergetekende, verzamelden we ons bij De Dars. Bij De Kloet aangekomen informeerden we elkaar eerst over de gezondheidssituatie van Klaas, iets wat ons allen zeer bezig houdt. Een zorgelijke situatie; als er al sprake is van herstel, dan zal dat een heel lang en moeizaam traject gaan worden. We kunnen niet veel meer doen dan hopen op dat ene lichtpuntje en sterkte te wensen aan Klaas en zijn kinderen.
In de sporthal gekomen moest de knop weer even om. Onze eerste wedstrijd (2 x 12,5 minuut) speelden we tegen Vegro. Sjaak besloot de eerste wedstrijd aan de kant te gaan zitten; hij gaf er de voorkeur aan ons te coachen. Dat we het liever zonder coach deden en wij hem veel harder nodig hadden in het veld bleek wel na afloop van de eerste wedstrijd. Op de een of andere manier lukte het niet om ons eigen spel te spelen. Met name de opvang was een groot probleem, waardoor we met de services van de tegenpartij al snel op achterstand werden gebracht. Geen punten dus.
Onze tweede wedstrijd tegen VPZ verliep al niet veel beter; de trend van onze wedstrijd tegen Vegro, werd tegen VPZ vrolijk(?) voortgezet. Het zorgde zelfs voor verbaasde blikken vanaf de kant; ‘wij zijn beter gewend van jullie.’
Eerst maar even met elkaar in conclaaf; daar hadden we na twee wedstrijden een uur de tijd voor. In de kantine waren we nog getuige van een diploma-uitreiking voor jeugdige zwem(st)ers; één van de weinige hoogtepunten van de middag. We applaudiseerden dan ook hard mee toen zij het diploma in handen kregen; zij hadden immers wél een prestatie geleverd, iets wat wij nog niet konden zeggen.
Onze derde wedstrijd tegen Ratjetoe (hoe verzin je het) verliep bijna dramatisch; met grote puntenverschillen wist dit team ons op onze plaats te zetten. Er zat niets anders op dan ons volledig te concentreren op de laatste wedstrijd tegen het Verrassingsteam, een team dat, vanwege een tekort aan aanmeldingen, werd samengesteld uit ‘loslopende’ spelers in de zaal. Sjaak had zich vergist en had reeds de douche opgezocht; kan gebeuren.
De eerste set ging redelijk gelijk op; dat gaf de burger moed. Na nog even gelijk te hebben gestaan moesten we in het Verrassingsteam toch onze meerdere erkennen in de eerste set. We hadden echter geroken aan de winst en dat gaf ons vleugels. In een spannende tweede set wisten we, met een bijna zinderende eindfase (je moet er toch iets van maken), uiteindelijk toch een puntje naar ons toe te trekken. Eén punt op de hele middag; niet veel (wat heet), maar het heeft er toch voor gezorgd dat we met een voldaan gevoel huiswaarts keerden.
Op naar de laatste competitiewedstrijd op 17 april.
Ben.
