Iemand had gezegd om half acht en niemand had verder gekeken, dus de Zwaagdijkers zijn mooi op tijd start klaar verzameld bij Johan om het een uur later nog een keer te proberen, want het was half negen, is dan duidelijk. Op een doordeweekse dinsdag (want in het weekend vallen die niet) naar de Drecht voor de inhaalwedstrijd van toen het vlak voor Kerst dreigde te gaan sneeuwen en ijzelen.
Half oud heren 1 blijkt ook aanwezig te zijn; Bakker en Richard zijn er om te basketballen en André komt ook voorbij banjeren. De zaal is warm genoeg en door tussenschermen in drie gelijke vakken verdeeld. Wij gaan eens zien wat we tegen Madjoe 8 kunnen uitrichten op een ouderwets overdwars speelveld; uit een wirwar van lijnen in alle kleuren moeten we nu op de witte letten.
De wedstrijd is gauw verteld, want het is het klassieke verhaal van er had meer in gezeten, maar het wil net niet lukken; van een voorsprong nemen en die dan weer teniet wordt gedaan door een inzinking (niet eens zo'n erge, maar dat hoeft bij ons ook niet om toch de bietenbrug op te gaan), waarin we staan te prutsen en alles weer weggeven om de set toch nog uit handen te geven.
We spelen eigenlijk helemaal niet slecht – in de vierde set slaat Tim zelfs drie aces achter elkaar (en vervolgens dik uit, dat dan weer wel) en de rest doet ook echt z'n best – maar er had meer in gezeten. We vervallen in herhaling, volgende keer beter – maar dat dachten we vorige keer ook, hoewel het feit dat het halen van de basisdoelstelling (tenminste elke set in de dubbele cijfers) niet meer geheel tot tevredenheid stemt, eigenlijk een vooruitgang te noemen is. Ik speel twee sets achter elkaar en drie in totaal en dat is ook een vooruitgang.
Ivo is net jarig geweest en wil een rondje geven, maar de Drecht is de Dars niet en Edgar Allan Poe's Place is duister en dicht. In de hal kunnen we nog wel van een traktatie genieten in de vorm van twee Ferrero Rochers en dan gaan we maar weer op huis aan. Volgende keer beter, Ivo!
