Op een toch weer koude avond naar de Kers. Ko is ziek, Johan elders en ik nog halvers in de lappenmand, dus we hebben Werner mee voor de aanval en Henry voor de set ups en nextGen Bart als geheim wapen. NIVO 2 kunnen we hebben, beweer ik, als ik de tegenstander inschat in de kleedkamer; aan de andere kant kunnen zij ons waarschijnlijk ook wel hebben.
De zaal is koud, de vloer is glad (het lijkt de Dars wel van tien jaar terug) en de lijnen zijn groen op een blauwe ondergrond, lekker duidelijk. We beginnen ronduit slecht, kan er niet meer van maken. Geen pass, geen aanval, net zo een beetje niks. Droefenis troef. We weten maar net de basisdoelstelling van dubbele cijfers te halen en dat tegen een team van vooral goedgevulde vutters.
De staat van mijn rug valt me ook niet mee, dus ik ga zitten. Werner moet hierdoor noodgedwongen gaan spelverdelen, maar hij weet zich er manmoedig doorheen te slaan (hetgeen hij regelmatig doet, omdat vaak iemand anders de set up verzorgt). Hoe dan ook, mijn rug krijgt rust en de wedstrijd kantelt, voor beide gaat het de goede kant op. We krijgen het niet cadeau, maar er wordt weer gevolleybald en de rally's worden zwaar bevochten. De mannen in het veld geloven er weer in en dat is het halve werk bij ons. We pakken de tweede set, al hebben de Horinezen tweemaal zoveel punten als wij in de eerste set.
Als je weer wilt spelen, moet je het zeggen hoor, maar Bjorns ogen duwen me op de bank. Never change... enzovoorts. Bart mag ook nog blijven zitten al beginnen zijn vingers nou toch echt te jeuken. Maar Tim en Ivo gaan lekker op buiten, Bjorn en Wim maken hun punten op het midden, Henry zet ze goed op en Werner vindt z'n draai ook een beetje op die ongebruikelijke plek. De scheids let totaal niet op techniek en daar hebben beide teams profijt van, maar NIVO toch nog meer dan wij. De derde set verloopt gelijk de tweede en zo staan we zowaar met 2-1 voor.
Iedereen is meer dan tevreden met twee punten, dus ik ga het weer proberen en ook Bart mag eindelijk z'n debuut maken in de seniorencompetitie. Zijn pass is beter dan ons gemiddelde, dus een aanwinst, de opslag gaat ook goed en aan het net kan hij mee met de aanval, die hadden we dus veel eerder moeten inbrengen. Af en toe wat raad van vader Henry en bijsturing bij het indraaien van mij pakt hij ook meteen op.
Mijn rug is hinderlijk aanwezig en ik durf niet echt te springen, maar ik kan toch mijn steentje weer bijdragen. We zijn in de winning mood en houden de Horinezen van ons af. De scheids fluit out of the blue voor vier keer, maar het was gewoon een standaard (voor ons dan) aanval in drieën, al ging de bal weer eens niet via de spelverdeler. Tegen het eind van de set fluit hij, ondanks hevig protest van NIVO niet voor twee keer, terwijl die eerste tik van mij echt geen blok te noemen was, maar nu piepel ik de arbiter even, want zo is alles weer in evenwicht.
We gaan door en opeens serveer ik voor de match, extra hoog zodat de bal vooral over het net gaat, niet echt moeilijk, maar de pass gaat parallel aan het net het veld uit. Einde wedstrijd, we hebben gewonnen (en ik heb 'm uitgeserveerd - in een serie van twee, maar toch)! Wie had dat gedacht na die eerste set? Het kan verkeren. Ik moet nog achter de scheids aan voor een doorslag van het formulier, dat moet toch echt mee als bewijs.
In euforische stemming zoeken we de kleedkamer weer op voor een welverdiende warme douche. Nog even nagenieten in de kantine, waar tot mijn verbijstering nog steeds de asbakken ongegeneerd op tafel staan (gelukkig wordt er alleen in een verre hoek gerookt). En dan met het formulier en drie punten in de tas op huis aan.
