Naar de Flint in plaats van de Dars. Voor me schijnt de maan af en toe tussen de bewolking door. Ik ben net op tijd om de coach van de tegenstander het juiste formulier te geven om in te vullen (net op het verste veld natuurlijk). Als de wedstrijd gaat beginnen, wil ik het telbord naar de ander bank brengen, maar dit stuit op weerstand, want zij spelen tocht uit? O ja, is ook zo, VVW's Dames 1 speelt thuis tegen Simokos D2 in de Flint. Ik ga dus tellen.
Die arme Syl zit thuis met gescheurde enkelbanken, maar coach Wim, die het stokje weer heeft overgenomen van B, heeft drie wissels tot zijn beschikking, net als Simokos. Onze meiden starten moeizaam en krijgen maar geen grip op het eigen spel; de eerste set moet maar gauw vergeten worden. De tweede set is een heel ander verhaal, het wordt nu pas een echte wedstrijd. Onze meiden komen in hun spel en zetten de Bovenkarspeler equipe meteen flink onder druk. Een redelijk comfortabele voorsprong blijft tot aan het eind van de set gehandhaafd, maar dan wordt het pas echt spannend. Simokos komt langzaam maar zeker toch terug en nu moet er om elk punt hard gevochten worden. Alle time outs worden benut, de laatste door Simokos op 24-24, en dan is het toch net de thuisspelende uitploeg die net even meer geluk heeft. Tomme, 25-27, dat scheelde echt weinig; als onze meiden deze set naar zich toe hadden weten te trekken, had het een heel ander wedstrijd kunnen worden, maar ja, the saddest story ever told, is what might have been...
Hierna wil het helaas niet echt meer lukken en behoudt Simokos de overhand. Marijke ontpopt zich wel tot pancake queen (vrij vertaald pannekoekevrouwtje), al lijkt die laatste me meer een poffertje. Er zijn nog genoeg spannende, lange rally's te bewonderen, maar de pass begint wat te haperen en Simokos weet te vaak te makkelijk te scoren. Nou ja, onze meiden hebben hun best gedaan, volgende keer beter. Vast wel.
Voor scheids Mark me het getekende formulier wil overhandigen, moet hij eerst nog de spelers die niet gespeeld hebben aankruisen, schijnt tegenwoordig ook belangrijk te zijn. Bij Simokos is het er eentje, maar Wim heeft geen van zijn wissels ingezet, dus Erma, Enya en Laura krijgen alledrie een kruisje achter hun naam. Als teller mag ik mijn John Hancock ook nog neerkrabbelen, er staan tegenwoordig heel wat handtekeningen op het wedstrijdformulier.
Competitieleider Coen heeft een en ander gadegeslagen vanaf de tribune en hij wenkt mij om de gebeurtenissen van de dag te evalueren (terwijl overloper Anco het veld overneemt om een wedstrijdtje te fluiten voor Simokos). VVW's heren 1 is aan de beurt op het voorste veld en coach Gert vraagt of ik het formulier wil bijhouden, want scheids Piet doet het niet en hij heeft er zelf ook helemaal geen zin in. Ja, het is goed met je Gert, met twee wissels op de bank gaat dat vast wel lukken.
Vanuit de kantine houden we de wedstrijd met één oog in de gaten, soms ook met twee, waar bij Wim het niet kan laten de prestaties van Leon af te kraken in het bijzijn van Laura. Ze weten de vierde set tenslotte wel te winnen, gaat er toch nog een puntje mee terug naar Wervershoof.
Als ik dit formulier dan ook in mijn bezit heb, kan ik op huis aan gaan. Met een beetje voor de wind, ben ik om twaalf uur thuis. Hebben we deze dag ook weer gehad.
