We mogen zomaar weer een keer op tijd op de laatste Darsavond van het seizoen. We gaan het thuis nog één keer proberen, en wel tegen WhamWham 5. We beginnen redelijk en houden de mannen in het paars goed bij, maar de momenten van relatieve chaos blijven en we hebben daarna de grootste moeite om de daardoor ontstane achterstand weer een beetje goed te maken. We halen toch nog negentien punten.
In de tweede set gaat het nog beter; we hebben zelfs het initiatief en WhamWham worstelt om ons in te halen. De pass komt nu meestal aan en dus kunnen we ook weer eens behoorlijk aanvallen. Het lijkt er nu toch nog een keer van te gaan komen, want bij de time out van Whamwham staan we 21-18 voor en even daarna wordt het zelfs 23-21. In het zicht van de haven speelt de branding ons echter danig parten. We willen het te gehaast af maken en verprutsen het op het allerlaatste moment met onnodige slordigheidjes. We zaten er met 24-26 toch verdomd dicht bij - en ik stond deze net-niet-set nou es wel in het veld, ik wil maar zeggen.
De derde set gaat meer over het verwerken van de teleurstelling van net-niet, dan over koppie d’r weer bij en gewoon weer doorgaan met volleyballen. Jammer, maar helaas, hoewel we er, na het eerst laten ontstaan van een onoverbrugbare achterstand, zoals dat heet ‘niet onverdienstelijk’ vijftien punten uithaalden.
Mijn pass is nu nog slechter dan normaal, ik kan niets anders zeggen, maar de set ups vallen best mee. Ik probeer tot driemaal toe iets met een tweede balletje direct over het net (zoals Eline zo goed kan), maar het is drie keer niks. Met een gedwongen doortikbal door een pass te dicht op het net scoor ik wel, dat is tenminste nog iets.
De vierde set gaat weer ietsje beter, maar echt lekker gaat het niet meer. John valt geblesseerd uit en wordt vervangen door Ivo. Ook aan de overkant valt er een blessure, en daar hun enige reserve kennelijk al weg is (of heb ik iets gemist?), ontstaat er even de mogelijkheid, dat Pé een reglementaire setoverwinning voor ons op het formulier moet noteren. De Harten-Koning wacht op de jury-uitspraak, maar na de al even reglementaire blessurebehandeling keert de onfortuinlijke Zwaginees terug in het veld. Da’s nou jammer, voor ons dan, ons lot wordt minuten later onverbiddelijk bezegeld en we moeten met zeventien punten genoegen nemen in deze laatste set.
Alweer 4-0 verloren. Het is elke keer hetzelfde liedje, tegen de topteams spelen we veel beter dan tegen de mindere goden, maar (bijna) nooit goed genoeg om een set te pakken. Het commentaar (op elkaar) is de tweede helft van het seizoen een stuk minder geworden, dus we zijn op de goede weg. Op een dag gaat het weer lukken, misschien volgende week wel, laatste kans dit seizoen.
