We moeten weer laat, maar wat dondert het, we zijn in de Dars. Het is al na tienen, als we dan eindelijk mogen aantreden tegen de buren van Asonia. Net een gelijksoortige, heel leuke derby van de Dames meegemaakt, dus dat gaat nou bij ons ook vast lukken (en misschien winnen wij wel een setje, je weet maar nooit). Daphne klimt naar boven om ons te fluiten, terwijl Lisa vlakbij op de zaaltribune zit om haar te coachen met blikken en handgebaren. Gaat goed komen.
De eerste set gaat niet echt lekker, maar toch ook niet verkeerd. We proberen het opnieuw in de tweede, maar het dreigt alweer zo’n wedstrijd te worden, waarin het gewoon niet wil. Alles wijst erop, dat het een been there, done that, better luck next time partij te gaan worden, maar in de derde set slaat de vlam in de pan.
Na het ook redelijk gebruikelijke gemopper binnen het team, besluit een speler het niet meer te pikken en stapt pardoes uit het veld en de wedstrijd; een tweede speler sluit zich hierbij aan en even dreigt het fiasco compleet te zijn als het er op gaat lijken, dat de wedstrijd wordt afgebroken en de punten afgestaan aan een verbaasd kijkend Asonia. Daphne op de stoel weet ook even niet wat ze hiermee aan moet en wacht gelaten af wat er komen gaat.
Ik vind wat hier nu gebeurd echt niet kunnen en weet ternauwernood het team weer tot spelen te bewegen, maar niet nadat ikzelf als aanvoerder ben aangewezen. We gaan na een volkomen onreglementaire onderbreking weer door met onze wissel erbij, maar algauw stapt de zesde speler toch weer uit het veld, zodat we de set uitspelen met vijf veldspelers en twee mokkende bankzitters. Tiedeldie en Tiedeldom - o boy.
Ik draai m’n verstand steeds verder naar de nulstand, maar weet de eerste deserteur weer in het gareel te krijgen, zodat we toch de wedstrijd met zes man in het veld kunnen uitspelen. Ik speel de vierde set punt voor punt, niet verder denkend dan de rally, waar we inzitten.
Zijn de set ups om over naar huis te schrijven?, zit ik goed achter het blok?, nog in het net geserveerd? Net aan, misschien zo af en toe en vast wel, maar ik kan het niet met zekerheid zeggen, m’n verstand staat op nul.
Na afloop teken ik voor het eerst in jaren als aanvoerder weer eens een wedstrijdformulier en verontschuldig me meteen maar bij onze gasten van Asonia en scheids Daphne - goed gefloten met af en toe wat hulp uit het veld en van Lisa langs de kant - voor het gedrag van mijn team.
Niet echt een vlekkeloze wedstrijd qua team spirit. Volgende keer beter. Kan niet anders.
