Nog nooit zo laat begonnen in de Dars dit seizoen, maar we hebben er zin in, want we zien mogelijkheden vanavond. We hadden uit tegen Reflection zonder Anco maar net een vijfsetter verloren, dus nou moeten we toch een set kunnen pakken en misschien wel meer. Tim, John en Johan zijn er echter niet bij, dus we zullen het dan wel moeten doen met de zes die er precies over zijn. Moet kunnen. Denken we.
We gaan wat al te enthousiast van start, want het gaat allemaal veel te wild. We hebben moeite om de rust in het team te bewaren en de Opmeerders zijn gegroeid sinds onze eerste confrontatie. De eerste twee sets zijn niet echt goed te noemen.
Geen wissels, dus we kunnen alleen wat met de opstelling spelen. Anco spelverdelen in plaats van op het midden, Bjorn op het midden in plaats van buiten, Ko op buiten in plaats van spelverdelen; Jos, Ivo en ik blijven staan waar we staan, wat zouden we anders moeten.
De derde set gaat iets beter, maar we spelen toch nog onder zelfs ons kunnen. De pass is meestal slecht, de set ups ook niet al te best en de aanval hooguit matig, met hier en daar een uitzondering.In de vierde set zakt het nog wat verder in en zitten we weer op het niveau van de eerste set.
Het wil gewoon niet en de frustratie groeit, waardoor scheids Enya ook nog eens een veeg uit de pan meekrijgt, maar dat is volkomen onterecht, want ze zit gewoon een goeie wedstrijd te fluiten (in haar eentje, want waar vorige keer iedereen Rosalie moreel ondersteunde dan wel ondermijnde, laat de rest van haar team haar nu in de kou staan).
We komen elke set wel in de dubbele cijfers, dus zo slecht is het nou ook weer niet (of heb ik in de loop van het seizoen onbewust mijn standaard voor wat nog redelijk te noemen is verlaagd, heb ik geen hoge verwachtingen meer?). We zijn toch nog voor middernacht klaar, al begonnen we later dan ooit. Elk nadeel heeft se voordeel, zal ik maar zeggen (want ‘as je wil scoren, moet je op doel schieten’ werkt niet bij ons, dat moet zijn ‘moet de pass aankomen’).
De positieve instelling, die we elkaar na het debacle tegen Asonia beloofd hadden, is bij sommigen na afloop ver te zoeken. Er wordt zelfs getwijfeld of we volgende week wel moeten gaan volleyballen - maar we gaan vast! (We overleven altijd, want we zijn toch geen Dodo?) Tegen wie moeten we dan? O ja, uit tegen Asonia. Wordt vast een mooie wedstrijd!
