Jezus herrees na drie dagen, maar wij zijn Hem niet en Pasen is pas over een week of wat. Toch gaan we op de maandagavond door de drenzende regen naar de Tripkouw. Drie dagen eerder tegen de op één na bovenst, nu tegen de op één na onderst: Schorpioen 2. Op het glas van de deur tussen kantine en zaal is merkwaardig genoeg aan de binnenkant een vel papier geplakt, met de vermaning dat buitenschoenen verboden zijn. Dan kan ik als mensen zijn doorgelopen op het glas tikken en op de mededeling wijzen, merkt de dame achter de bar wijsgerig belerend op. Deze achteraf-logica moeten we maar weer gauw vergeten, dat doet zeer aan je hoofd; waar is hier de nood- eh... de kleedkamer? (O nee, niet door de zaal, is ook zo.)
We moeten nog even wachten voor we op de basis van de L-vormige zaal aan de beurt zijn. We zijn nu weer met precies zes, dus geen gehannes met wissels deze keer. Tegen het Schorpioen van André Kaarsemaker moeten we iets uit kunnen richten, de verwachtingen zijn hooggespannen. De eerst set is de meest dramatische schertsvertoning van het seizoen, we 'scoren' (lees: krijgen nog cadeau voor de moeite) slecht 7 punten. Tegen de op één na onderste dus. Hebben we het niet meer over (vooral Ivo niet), besluiten we.
We rebooten voor de tweede set, de knop om en daar gaan we weer. Het werkt, want het is dag en nacht verschil met de eerste set, we zijn herrezen uit de as van de verwaaiende eerste set en de wedstrijd is begonnen. We geven goed partij en het gaat hard tegen hard. We scoren nu voor echt en blijven steeds op een kleine voorsprong, houden we dit vast na het twintigste punt of gaan we weer zoals gewoonlijk de bietenbrug op? de spanning is bijna ondraaglijk, als we toch de barrière doorbreken en de eindstreep naderen. De opslag gaat toch nog een keer terug naar Schorpioen en zij pakken hun twintigste punt, tomme; maar dan is het magische moment tocht daar en scoren we het verlossende vijfentwintigste punt. De eerste setwinst van 2010, de vijfde van het seizoen. Say Hallelujah. De sensatie is compleet, de Maartse Haas gaat uit zijn bol.
We storten ons euforisch in de derde set, maar het gaat jammer genoeg weer een stuk minder, maar toch lang niet zo slecht als de eerste, waar we het niet meer over hebben. Pas in de vierde set hebben we ons weer voldoende in de hand om nogmaals gelijkwaardige tegenstand te bieden. Ik probeer het juiste moment te zoeken voor een tweede balletje langs de lijn over het net, maar zoek met de set up toch meestal Anco op, want die staat op het midden wel goed te meppen. Dan is het moment toch daar en hoppa! Er zit nog net even een hand aan, maar dan stuit de bal op de vloer, alweer een punt voor ons. Het gaat weer op het scherp van de snede, behalve dan dat de scheids niet zo scherp op de techniek toeziet, hetgeen de Midwouders toch meer voordeel oplevert dan ons (en daarbij nog een paar dikke netfouten op de koop toe).
Het scheelt weinig, maar deze set laten we net weer glippen, met een volledig team hadden we er zeker een vijfde set uitgesleept. Toch zoeken we met een groot gevoel van triomf de kleedkamer weer op. Lekker gespeeld op deze winderige en druilerige maandagavond.
