De eerste Darsavond van 2010, wie niet weg is, is gezien. Zo een beetje het halve team zou wegblijven en daar ik abusievelijk doch hardnekkig voor de aanvoerder wordt aangezien, krijg ik het op m’n bordje (de laatste afmelding op donderdag). Omdat de wedstrijd van de A jeugd jongens niet door zou gaan (hoorde ik ’s avonds van tevoren), mailde ik aan de barre boys, dat wie wilde wel met ons mee kon doen). Ik zou wel zien, wat erop af kwam.
We mogen weer eens laat, het is al tien uur geweest voor we aan de bak kunnen en dan moet ik eerst ook nog achter een scheids aan. De Regiomeiden moesten ons fluiten en laten ze nou net nog en masse knus en gezellig bij elkaar net voorbij de klapdeuren in de kantine zitten (behalve dat Lautje bij Dames 1 op de bank zit en Erma zich onverzettelijk voor haar wierp, toen ik het daar probeerde - wist ik ook wel van tevoren). Take your pick - hee meiden, fluiten jullie, en rap een beetje! Er is maar heel even onderling overleg nodig en dan strompelt Roos op d’r krukken de koude zaal in (om zwavelstokjes te verkopen, ach gut – wel een beetje doorlopen, Roos). De rest van haar team is haar gevolgd om haar bij te staan in haar beproeving, dat doen ze goed.
Rosalie weet nog net op eigen kracht omhoog te klimmen in de stoel en doet van bovenaf nog even de vergeten toss. Ik hou, al ben ik dan veldspeler, en passant het formulier bij, want de bankzitters hebben er geen verstand van. Van de jeugd is alleen Stendert spontaan op komen dagen, maar hij heeft wel z’n maat Arjan mee en Bjorn heeft zus Lindy meegekomen en zo zijn we toch nog met z’n achten. Lage middenmoter (danwel hoge staartbengelaar) NIVO 2 maakt ook niet zoveel indruk bij het inslaan, dus wie weet hoe ver we kunnen komen. We doen ons best en op zich doen we het eigenlijk niet zo slecht, maar de Horinezen kunnen toch aardig meppen, al zijn ze verdedigend niet veel beter dan wij, en onze pass is onze pass…
Onze gastspelers draaien aardig mee, al heeft Lindy moeite om boven het net uit te komen, lijkt Stendert af en toe te dromen, vooral als hij later als spelverdeler wordt ingezet (doet me denken aan een andere spelverdeler, wie is dat ook al weer, denk ik op de bank zittend) en moet Arjan noodgedwongen regelmatig naar de goede indraai-plek gedirigeerd worden. Roos fluit goed, al wordt ze regelmatig afgeleid door haar teamgenoten, die vanaf de zaaltribune arbitrale handgebaren naar haar maken; het is niet helemaal duidelijk of ze haar proberen te helpen of haar gewoon zitten te dissen.
Daphne hoopt dat het gauw afgelopen zal zijn, want ze wil taart eten (op theevisite bij de gekke hoedenmaker?) - nee, ik krijg niet. Het kon nog weleens een vijfsetter worden, waarschuw ik haar, maar daar gelooft ze niet. Ze zat op de stoel tijdens die waanzinnige wedstrijd, waarover we het niet meer hebben en nu staan we inmiddels twee sets achter. We gaan toch beter spelen en maken alweer meer punten dan vorige keer. Als we zo doorgaan, zou dat ergens in april toch tot een complete set moeten kunnen leiden, maar nu nog niet.
Toch wel lekker gespeeld, al was het af en toe wat chaotisch. Als Roos weer voorzichtig naar beneden komt en ik haar heur krukken overhandig, loopt het alweer aardig naar de klok van middernacht. Dat de taart maar mag smaken.
