Buiten is het koud, maar in de Drecht is het behoorlijk warm. Ik zet m’n tas neer in kleedkamer 6 en hang m’n jas als gewoonlijk achter de bekende vierkante paal met het ogenschijnlijke, grote muizehol in de voet.
We kunnen eerst nog even kijken hoe Dames 2 het doet tegen Madjoe 8. Paulien gaat inderdaad tot het uiterste om zelfs de hoogste ballen onderhands te spelen, Debbie brult fanatiek aan het net, Willeke stort lachend ter aarde na een vergeefse poging de bal in het spel te houden, Ewie stroopt na elke rally letterlijk en figuurlijk de mouwen weer op, Ilse speelt dit keer zonder haarband om heur blonde haar, de ene Sandra serveert nog altijd scherp over het net, de andere Sandra zit West-Fries te wezen op de bank (en Eva is er alleen in gedachten bij, zoals ze mij aan haar team heeft laten overbrengen, terwijl ze lichamelijk met haar geblesseerde enkel omhoog zit op de verjaardag van haar tante Suus en neef Ties - en Moniek ontbreekt trouwens ook), dit alles in de gebruikelijke opperbeste stemming.
Terwijl de meiden opnieuw hun best doen in de vierde set, zijn wij dan ook aan de beurt om het geel en zwarte vaandel te verdedigen. Jos, Johan en Ko zijn er niet en de rest doet vast z’n best net als Dames 2, aan wie we een voorbeeld kunnen nemen. De laatste wedstrijd van het jaar in minimale bezetting tegen dikke koploper Madjoe 7, niks te verliezen dus. Ik mag weer eens aanvoerder wezen en de toss win ik al, wat wil je nog meer.
Anco is al tevreden met 10 punten per set en dat kon nog weleens een heel realistische doelstelling zijn. Anco en ik als spelverdelers, dat klopt nog; Bjorn heeft het al sporadisch op het midden geprobeerd, maar voor John is het voor het eerst; Tim heeft z’n draai onderhand wel een beetje gevonden op buiten, maar voor Ivo is het z’n maiden match op welke plek dan ook. We beginnen onbevangen te ballen en doen het helemaal niet zo slecht, we voldoen in feite volledig aan de verwachtingen. Nou goed, we behalen gemiddeld 9,5 punten per set, maar dat mag de pret niet drukken.
Ik vraag bij 10 en 20 punten tegen een time out aan om weer even tot rust te komen (en John de gelegenheid te geven z’n traditionele wafel in z’n waffel te stouwen), waarna we steeds weer vol goede moed de strijd tegen de nummer één van de competitie aangaan. We scoren allemaal wel onze puntjes al gaat het meestal niet zonder slag of stoot.
Als ik als spelverdeler een nog net door Anco geredde bal in het midden van het veld wil halen, stuift hij achterwaarts onder de bal vandaan recht op me af en is een fikse botsing onvermijdelijk, dit tot grote hilariteit van ons jongvolk. Aan een set up achterover waag ik me deze keer maar niet, maar Ivo wordt er werkelijk volledig door verrast, als hij er eentje door Anco krijgt voorgeschoteld. De jonkies klimmen ook verschillende keren energiek als chimps of bonobo’s (ben net een boek van Frans de Waal aan het lezen, De aap in ons, zeer toepasselijk in dit geval) langs de wand de tribune op, als er een wilde pass in de hoge verte is verdwenen, maar de laatste bal laten we liggen voor Madjoe.
Dik verloren zou je zeggen, reductionistisch gezien misschien, maar holistisch bekeken nog niet zo goed gespeeld dit seizoen, dus in die zin onze grootste overwinning. Er viel geen boze blik te bespeuren, de grijns van de Kat bleef hangen, er viel geen enkel onvertogen woord - we leken VVW’s Dames 2 wel. Vrede op aarde…
