Volleybalvereniging V.V.W.

Het kan wel op het fietsie, want het is morgen pas herfst, beweert Gerrit Hiemstra net in het 6 uur Journaal. Een toeter op de Noorderdracht vertelt me, dat de Wervershover mannen eerder in de Kers zullen zijn.
We spelen tegen NIVO 2, dat een typisch jonge honden team blijkt te zijn. Als we ze gek weten te maken, pakken we zin, anders is de kans groot, dat zij een grote strik om ons zullen doen. Westvolvers Dames 2 verwisselt naast ons on site de zwarte inspeelshirts voor het roodzwarte clubtenue. De meiden dragen allemaal degelijke sportbeha’s, maar even wankelt de concentratie hevig bij de mannen in het geel (heeft nou de libero een zwarte en de rest allemaal een witte, of is dat slechts mijn verbeelding? - oeps, die bal zet ik veel te hoog op voor een kortje, Johan graait er noodgedwongen finaal onderdoor).
Gelukkig staan we zelf nog in te spelen en zijn we bij het eerste fluitsignaal weer bij de les. De les, die de Horinese jonkies ons lezen, zo blijkt, want na een aantal rally's, waarin we enigszins de bovenhand lijken te hebben, krijgen we een serviceserie tegen, zoals we nog nooit eerder in onze lange carrières te verduren hebben gehad (in mijn geval het seizoen, waarin we de competitie met min drie punten afsloten [’97-’98] , uitgezonderd misschien). We krijgen totaal geen vat op de toch niet zo erg moeilijke opslag. Als de ergste kruitdampen eindelijk zijn opgetrokken zijn we zo’n vijftien punten verder. Het kan niets meer worden deze set en we gaan met vijfentwintig-zeven de bietenbrug op.
De tweede set is gelukkig een heel ander verhaal. We hebben de twee nieuwe recruten mee; Ivo blijft achter het telbord zitten, maar Tim wordt met z’n linkerpoot opgesteld als geheim wapen. We beginnen eindelijk te volleyballen en meteen is het een echte wedstrijd. Het gaat even hard tegen hard en de rally’s duren beduidend langer. Het kan tot aan het eind alle kanten op, want het wordt vierentwintig-vierentwintig, maar dan trekken we toch weer aan het kortste. Tomme, da’s nou wel erg jammer.
We laten de moed echter niet zakken en zetten het betere spel onverdroten voort in de derde en vierde set. Helaas het niveau van NIVO doet niet voor het onze onder en we kunnen er maar niet voorbij komen. Hadden we nou maar die tweede set gewonnen, dan was het een heel andere wedstrijd geworden, maar ja, zo is ‘t - another one down the rabbit hole.
Alweer één keer gescoord met een tweede balletje direct over het net; Anco vroeg een driemeter-bal, maar niet gegeven, had ik achteraf misschien beter wel kunnen doen. Voor de rest geen setup-fratsen, wel tweemaal fout geserveerd, in het net en rechts uit, en dat onderhands, maar ja, je probeert het scherp te houden. Toch wel lekker gespeeld, los van die tweede set.
Iedereen gaat meteen weg, maar ik neem nog een chocomelletje (koud), voor ik ga. Ik heb hem al besteld, voordat ik merk dat er gewoon nog wordt gerookt in de kantine van de Kers, de barvrouw incluis! Hè bah! Is dit wel legaal? Ik klok het flesje snel naar binnen en ben meteen weer vertrokken. Buiten staat het halve damesteam van Westvolver nog in tenue te roken, dat hadden ze dus ook binnen in die vieze kantine kunnen doen. Ze hebben verschrikkelijk gespeeld, vinden ze zelf. Kan gebeuren. Mijn fiets is nat, maar het is alweer droog, dus daar gaat ie door de frisse lucht op huis aan.