Hetzelfde oude liedje: alweer een latertje thuis in de Dars, terwijl er notabene een veld leeg ligt te wezen - ik weet echt niet waar onze wedstrijdleiding mee bezig is tegenwoordig. (maar goed, het Witte Konijn heeft haast, wij niet.)
Mamma Verlaat is net komen melden, dat John boven de wc-pot hangt met z’n hoofd in plaats van – nou ja, laat maar – en Ko is er ook niet, dus we zijn weer met precies zes man. Pé is onze scheids vanavond, dus dat hebben we ook al niet mee. Nou, we zullen wel weer zien of we het Madjoe 9 nog moeilijk kunnen maken.
We spelen redelijk, maar ook niet meer dan dat, dus op zich niet verkeerd. De Madjoemannen doen het eigenlijk niks beter, ware het niet, dat ze één mannetje hebben, dat zeker één klasse hoger zou moeten spelen en in z’n eentje het verschil maakt.
We hebben de gebruikelijke moeite met de pass en gaan zo als gebruikelijk weer de bietenbrug op, het zelfde oude liedje. We dansen er echter de zeekreeft-quadrille op, want we blijven ons hervonden positivisme tentoonspreiden (doorregen met de nodige gelatenheid), hetgeen een verademing is.
De set ups zijn niet echt spectaculair; niet één achterover, maar er zitten toch wel een paar echt goeie tussen (vind ik zelf). Toch ook weer een keer in het net geserveerd, maar ik zit er achter het blok af en toe goed bij om een balletje te redden, dat telt toch ook.
Het is eigenlijk een wedstrijd, zoals we ze al meerdere seizoenen spelen. Als de laatste bal verprutst is, is het nog geen middernacht, maar het scheelt weinig. En dan moeten we naast het onze ook nog eens dat lege veld afbreken. Nou ja, wij hebben tenminste gespeeld.
