Het team is compleet! Met negen man treden we aan tegen Westvolver 2. Een latertje in de Dars en Karel gaat ons fluiten in plaats van Eva en Paulien (wie heeft dat zo geregeld?). Niet alle lichten branden boven ons hoofd, maar we zien het toch wel zitten. We spelen lang niet slecht, net als vorige week en de keer daarvoor, maar net als weten we het niet af te maken. In de tweede set zitten we er weer dichtbij, tot aan de 20 punten blijven we een paar punten los van de Wolven, maar dan is opeens de pass een tijdje zoek en worden we weggemept en gaan de Wolver erop en erover. Met 23-25 de boot in, hoe is het toch weer mogelijk. (Ik zit op de bank, over enig mogelijk verband met het net niet of bijna wel winnen van de set wordt nog een forum opgericht.)
Jos weet van gekkigheid niet hoe hij wisselen moet met een half team aan reserves tot zijn beschikking, maar het moet toch sociaal gebeuren, dus ik mag er weer in. Vroeger, in the good old days, liep de confrontatie VVW-Westvolver bijna altijd op een vijfsetter uit, of je nu 2-0 achterkwam of 2-0 voorstond. Westvolver 2 staat echter in de top drie en wij nu even nog niet, maar dat weerhoudt ons er niet van om de uitdaging aan te nemen. We blijven de nodige punten scoren, maar hebben niet de macht om door te stoten. We komen steeds weer dik in de dubbele punten, maar blijven dan steken in te slordige verdediging, te weinig aanval, teveel fouten.
We proberen elke week weer uit de loopgraven te komen en terreinwinst te boeken, maar worden telkens weer teruggeslagen. Back into the trenches, the poor blighters, verdrinkend in het Meer van Tranen. Anyway, zo kan ‘t wel weer.
Over de set ups valt ook weinig te melden, ze zijn gewoon gewoon en aldus glijden we de vergetelheid in op dit late uur in de verder verlaten zaal (ware het niet voor deze opgeprikte berichten, neem ik aan). Niet echt slecht tegen een topper, in feite redelijk goed, maar zoals steeds de afgelopen wedstrijden niet goed genoeg voor resultaat. Het is niet eens zo laat, als de laatste bal geslagen is, nog maar net half twaalf, dus wie weet voor middernacht in de kantine. Valt weer mee.
