Dat het programma zou wijzigen, wist ik al. Het teruggetrokken en opnieuw aangemelde heren 5 zou ook weer spelen, maar omdat hun wedstrijd nu om 9 uur stond in plaats van eerder 7 uur, was er eerst een veld over en daarna één tekort. Van verschillende kanten was de klacht gekomen, dat VVW's Dames 2 steeds laat moest en daarom had ik deze van kwart voor 10 naar zeven uur verplaatst en daarna die van heren 2 van kwart over 8 naar kwart voor 10. Toen we echter genoodzaakt waren om VVW's Dames 4 terug te trekken, kon ik heren 2 weer vervroegen naar 9 uur (en Dames 2 wat later zetten naar half 8).
Wim was niet onverdeeld blij geweest met het verzetten van Dames 2, want nu kon hij Laura en Enya niet gebruiken voor VVW's Dames 1 en de tegenstander van heren 2 voelde zich gepiepeld door het tweemaal verschuiven, maar het paste in hun doelstelling om vooral geen kampioen te worden, dus ze werkten wel mee (en toen pas kwam ik erachter, dat Harpoen tweede stond achter heren 2). Het was hoe dan ook a done deal.
Henk deed het niet meer dit seizoen, maar de velden waren gewoon weer opgebouwd. Alex kwam een fluit lenen om de jeugd B te gaan leiden, de scheids voor Dames 1 kwam zich officieel melden, Pé was wat aan de late kant voor Dames 2 en Cees ging bij heren 4 op de bok. We waren weer begonnen.
Woensdag tijdens het partijtje aan het einde van de training ging het mis. Ik zit met een rugblessure op de bank, waar Armin de punten omdraait en Leon zich verbaasd, dat ik geblesseerd ben. Nou, het was zeker niet de eerste keer, want dat was nog voor je geboren was. (25 jaar geleden, toen ik nog bij Zwaagdijk speelde, ging het voor de eerste keer mis en toen vele malen erger dan nu en sindsdien is een spier in de linker onderrug een zwakke plek, die er al meerdere keren de brui aan heeft gegeven, zoals de Trouwe Lezer weet.)
We spelen tegen Madjoe 8, dat in de bovenste regionen van de ranglijst bivakkeert. Nu ik dus op de bank zit en Johan op vakantie is, zullen Ko en Marijn moeten spelverdelen en nemen Tim en Ivo de buitenaanval en Wim en Bjorn het midden voor hun rekening (en verder gaat de verdeling niet, van penetrant en diagonaal en libero hebben we geen kaas gegeten).
De Madjoemannen draaien vooral op ervaring en weten precies waar en op wie ze moeten serveren, smashen of prikken. Toch weten wij (hunnie in het veld) de nodige weerstand te bieden en genoeg punten te scoren voor de basisdoelstelling van elke wedstrijd (te weten de dubbele cijfers te halen). Twee sets lang houden we het vol, maar dan gaat het toch enigszins bergafwaarts. in de derde set nog net boven de tien, maar in de vierde eh... niet. Nou ja, we moesten toch ook weer eens een keer verliezen, nietwaar?
Bij VVW's Dames 1 was de vierde set nog maar net begonnen en ik kon er dus nog even voor gaan zitten. Uit tegen NIVO hadden ze met overmacht gewonnen en ook nu stonden ze met 3-0 voor. Het team uit Hoorn had echter bijgeleerd en liet zich niet meer uit het veld slaan. Coach Wim moest het door omstandigheden (door mij veroorzaakt, ja) zonder de jeugd van Laura en Enya doen, maar Syl speelde gelukkig weer blessurevrij mee.
Onze meiden lieten NIVO even weglopen, maar maakten de achterstand alweer snel goed. De druk werd aan beide kanten opgevoerd en om elk punt werd hard gevochten. Alle time outs werden benut en nog ging de strijd gelijk op. De scheids werd nog even zwaar gepiepeld, toen Erma en Marijke op de bank ongegeneerd juichten, terwijl de bal toch duidelijk (vanaf deze kant) buiten de antenne om werd gespeeld en de aarzelende arbiter even niet wist wat te doen en ondanks terechte protesten van NIVO niet verder wilde gaan dan dubbelfout. Heb er niet van.
Het onvermijdelijke eind van de wedstrijd diende zich dan toch aan na de laatste time out van Wim op setpunt tegen. Onze meiden wisten hierna de stand nog éénmaal gelijk te trekken, maar moesten uiteindelijk deze laatste set toch uit handen geven. VVW's Dames 1 had 3-1 gewonnen; goed gespeeld, meiden.
Heren 5 speelt al een tijdje in op veld 4, maar tegenstander NIVO 2 schittert vooralsnog door afwezigheid. Ik vraag eerst opheldering bij de tegenstander van Dames 1, maar die weten nergens van. Dan maar bellen; via de oude wedstrijdsecretaris krijg ik de nieuwe te pakken en zij blijkt niet op de hoogte van toegevoegde wedstrijden, dus NIVO 2 is thuis gebleven.
Ik kan heren 5 niet anders melden dan dat er niet gespeeld zal worden. Ze gaan nog even voor een partijtje drie tegen drie, maar houden het al snel voor gezien. Slecht geregeld dit, kan er niets anders van maken.
Op de stoel bij de nummer 1 tegen de nummer 2, heren 2 tegen Harpoen, nadat ik de aanvangstijd tot tweemaal toe had veranderd, kon nog wel eens een interessante wedstrijd worden. Verrassend genoeg nam Harpoen het initiatief en konden ons mannen alleen proberen te reageren. De pass kwam geregeld niet aan en de aanval had hier flink onder te lijden; ook de opslag haperde regelmatig. Toch wisten ze het Harpoen nog knap moeilijk genoeg te maken, de eerste set ging maar net verloren, de tweede met iets ruimere cijfers.
In de derde set bleef het spel wisselvallig, maar de druk werd nu toch opgevoerd, ook op de arbitrage. Ik had al het idee, dat ik dit seizoen (na Dames 3 en heren 3 gefloten te hebben) meer arbitrale sores veroorzaakte, maar de eerste twee sets liep alles gesmeerd. In de derde veranderde dat. Op setpunt uiteraard. Een keiharde smash van Harpoen langs de lijn op de stand 25-26; mijn eerste gevoel was in, zelfs al voor de Schagenaren massaal begonnen te juichen en dat gaf ik ook aan. Heren 2 was verbijsterd, die bal was toch uit? Ik bleef bij mijn beslissing (en dat is goed trouwens), maar hij was niet een klein beetje buiten de lijn, hoorde ik later. (Maar dat zie ik – langs de lijn – bij bijna elke wedstrijd op elk niveau.)
Dan was er nog een akkefietje met een bal van Pierre, ik weet niet eens meer in welke set en wat het nou was, maar Pierre was stomverbaasd over de arbitrale beslissing en coach Hans raakte even totaal van de rel en probeerde Pierre verwoed naar een verkeerde positie te dirigeren, voor hij in de gaten had, wat er werkelijk gaande was. Ik zal er wel naast hebben gezeten. Misschien.
In de vierde set had heren 2 eindelijk het eigen spel wat onder controle en dat vertaalde zich meteen in een merkbaar overwicht. Harpoen had nu opeens het nakijken, nu onze mannen gewoon speelden zoals het hoorde en de laatste set vrij gemakkelijk met het grootste verschil wonnen.
Maar er was – alweer – die laatste rally; ik zou hebben gezworen dat de bal door de Schagense aanvoerder op de netband werd geslagen en vervolgens terug buiten de lijnen spatte. Einde oefening, maar o jee, iedereen keek we meer zo aan. Vol in het blok, vol in de hand van Minko geslagen, verzekerde de hoofd Harpoeneur me bij het tekenen van het formulier, maar terugkomen van 24-17 achter was toch niet gelukt, dus hij had er verder vrede mee. Het is toch enigszins verontrustend te noemen, dat ik dat niet heb gezien, net weer in een beslissende rally – ik hoop maar niet, dat zich hier een patroon aan het vormen is. Toch weer lekker gefloten, de volgende keer probeer ik het gewoon opnieuw.
Na een dikke gewonnen vijfsetter van VVW's Dames 2 is op veld 3 alleen heren 3 nog bezig tegen Polisport 2. Ik had Dames 1 op deze wedstrijd gezet en toen al vermoed wat nu bleek: Marijke stond hoog boven de partijen de boel in goede banen te leiden. Natuurlijk weer een vijfsetter, waarin ook weer de onzen aan het langste eind trekken, dat gelukkig wel. Goed gedaan. Ook van Marijke (die het er kennelijk beter af heeft gebracht dan ik, maar helemaal zonder kleerscheuren lukt het niemand).
Zij kan naar de warme chocolademelk met slagroom en ik zoek de wedstrijdformulieren bij elkaar. De kar staat nog midden in de zaal en moet nog in de hoek achter het blauwe scherm. Als ik me schrap zet met m'n rechterbeen, moet het lukken dat ding in beweging te krijgen; tot nu toe heeft mijn rug zich goed gehouden. Hij krijgt zo meteen een warme douche, is ie wel aan toe. En daarna de inwendige ik ook maar (van chocolademelk). Is m’n Darsavond weer goed.
