De vooravond van de volgende dag (winnen met een wonderlijke wanprestatie in de Watering) [08-03-11]
Het is de vooravond van mijn nog lang niet vijftigste verjaardag als we op een doordeweekse dinsdag op weg gaan naar Oosthuizen. Wim weet niet hoe hij rijden moet, maar Johan en Bjorn weten zonder TomTom de sporthal te vinden. De Zwaagdijkers zijn als eerste ter plaatse en de Wervershovers volgen al snel, maar voorlopig is de Watering nog donker en dicht. Dan dienen de tegenstander en de beheerder zich toch aan en kunnen we naar binnen.
Het is een éénveldszaal, groter dan de Schalm maar iets kleiner dan de Sprong, met naar binnen hellende wanden, waardoor de zaal toch iets kleiner overkomt. Kwaboemsh moeten we kunnen hebben, de enige ploeg die onder ons staat en waarvan we thuis dik hebben gewonnen. We gaan goed van start en behouden twee sets lang de overhand. Het gaat toch niet zo gemakkelijk als we denken, want hoewel het soepel lijkt te gaan, halen de Oosthuizers toch 20 en 19 punten.
In de derde set stort alles in elkaar, we bakken er niks meer van. De service gaat uit of in het net en onze servicepass is totaal verdwenen. We hebben vooral moeite met de opslag van de vrouwelijke spelverdeelster, ze mag moeiteloos een serie van acht slaan. We weten wonder boven wonder toch nog 17 punten te pakken.
De vierde set is weer een wedstrijd en niet zo'n klein beetje ook. We lijken het niet te gaan redden om een ergerlijke kleine achterstand weg te werken, maar halverwege komen we langzaam dichterbij. De scheids helpt ook een beetje, want out of the blue fluit hij opeens een toch redelijke Kwaboemsh-bal af wegens dragen; de enige keer in een wedstrijd, waarin technisch tenenkrommende acties schering en inslag zijn. Tenslotte worden er over en weer setpoints bereikt en weer weggewerkt. Het blijft maar op en neer gaan, maar dan is het opeens over: 29-27. Voor Kwaboemsh. Hoe is het mogelijk.
Vijfde set. We zijn weer wakker en gaan weer volleyballen. We walsen over de Oosthuizers heen en winnen dik met 7-15. Zo kan het ook.
Nog even nazitten in de kantine. Ik trakteer alvast voor morgen, dat probeer ik tenminste, maar ik ben er als laatste – heb ik wel meer last van, vreemd is dat - en er is al van alles besteld. Met wat gegoochel met geld, lukt het toch min of meer. Dan gaan we maar weer op huis aan, morgen weer een dag.
