Uitslag: 1-3
Setstanden: 13-25/19-25/16-25/25-19
Al een paar weken was men al bezig met deze wedstrijd. Als dat maar geen extra druk gaf.
Nog net niet beschilderd met oorlogskleuren maar stomend vd adrenaline het veld in. Helaas was Sylvia afwezig. Hierdoor moest de doodzieke Karin
op de dia. Ze kweet zich formidabel van haar taak. Prima gedaan Karin en maar lekker uitzieken.
Tja het wordt een beetje sleur, maar winnen went nooit en wie stopt deze zegekar. Nog meer superlatieven..........nog maar even niet.
We begonnen extra gemotiveerd en dat was te merken. Goede servicedruk. Goed ingestelde en een goed opgestelde verdediging. De passing was goed te noemen maar niet excellent. Eline, wat was ze gebrand
, hield zichzelf goed in bedwang en deed dan ook geen rare dingen. Ze bleef verdelen. Hierdoor kwam onze aanval er goed uit en zelfs Karin kreeg voldoende ballen om te laten zien dat ze ook op de dia haar mannetje 
staat. Hoe moet dat wel als ze 100% fit is.
Opdracht was om twee/drie punten voorsprong te nemen en de set rustig uitspelen. Dit gebeurde heel gedisciplineerd. Daarnaast werden de slechte passers aan de andere zijde goed opgezocht.
Begin 4 set ging het mis. We kwamen voor het eerst achter met 4-0. Daaarna gingen toch de emoties een beetje meespelen. De drang om te winnen werd te groot en men kon niet meer terugvallen op het eigen spelletje. Men ging forceren. De passing werd te laag en hierdoor ook onvoldoende ruimte in de set-up. Al met al een heel verdiende overwinning en als we de andere uitslagen mogen geloven een goede week voor ons.
Nu een paar weken geen wedstrijden, maar ook niet achteroverleunen.
Hoop het meegereisde publiek weer op 11-12 te zien in de Dars.
Genoten in de Opgang [21-11-09]
Zaterdagmiddag (letterlijk, want de wedstrijd begon om 12 uur), da’s meer een tijd voor de jeugd en WhamWham Dames 1 leek daar inderdaad maar net uit ontsproten te zijn, toen ik te laat in zaal verscheen. VVW’s Dames 1 stond inmiddels al dik voor in de eerste set en denderde moeiteloos door naar de overwinning. Ze lieten zien, dat ze ook zonder ‘Syl de Spil’ een macht zijn om rekening mee te houden in de eerste klasse.
De WhamWhamsters scandeerden hun clubnaam tijdens elke time out en kantwissel en ik probeerde in m’n eentje tegengas te geven met ‘oké VVW!’, maar ik kon het niet echt winnen van het paarse legioen, al ging het dan niet geheel onopgemerkt aan ieders oor voorbij.
Onze meiden lieten zich niet beïnvloeden door de verbale druk en bleven goed spelen. Ze moesten daarbij ook nog op dat merkwaardige veld met groene lijnen spelen in plaats van de gebruikelijke gele (en dat op een donkerbruine houten vloer). Gelukkig leek WhamWham hier meer last van te hebben, want ze serveerden meer dan eens uit (of misschien waren ze gewoon wat te onbesuisd in hun jeugdigheid).
In de derde en vierde set bleef de servicedruk hoog en werd er goed gewerkt in de rally’s, zelfs Karin bleef voor elke bal gaan met haar zieke lijf. Vaak een harde aanval, af en toe een leep en uitgekiend geplaatst balletje, de Zwaginese volleybalsters moesten meestal het antwoord schuldig blijven op het gevarieerde spel van VVW’s Dames 1. Het ging zo goed, dat Paula (kennelijk nog niet helemaal honderd procent knieblessure vrij) het niet nodig vond om in te vallen, al bood coach Wim haar de gelegenheid.
Pas in de vierde set kwam de klad er een beetje in; de pass kwam niet meer zo lekker en Eline moest meerdere malen een sprintje trekken om toch nog een redelijke set up af te leveren. Toch was het lang niet slecht, maar WhamWham wist helaas wel te profiteren en hield zo nog net een puntje in eigen huis.
Weer heel goed gespeeld door onze meiden (en goed gecoacht door Wim). Ik heb genoten in de Opgang. In de kantine werd Syl gebombardeerd met gesynchroniseerde sms-en van het gehele team om haar deelgenoot te maken van de overwinning. Hilariteit alom, vooral toen al gauw iedereen een antwoord-sms kreeg van Syl (al kwam hij bij Sharon minuten later binnen dan bij de rest - zit misschien bij Vodafone?).
En zo staat VVW’s Dames 1 zomaar bovenaan in de eerste klasse. Hartstikke goed, meiden!