Wim Moorman
Uitslag: 2-3
Setstanden: 25-23/22-25/18-25/25-22/12-15
Met grote blijdschap
geven we kennis van ons KAMPIOENSCHAP.
Wat nog te zeggen. In een spannende wedstrijd, met veel individuele fouten toch gehaald.
Vooraf lijntjes naar Krommenie om tussentijds de setstanden van daar te vernemen. Bij het begin vd 5 de set was het al duidelijk. In Krommenie stond het 2-2. Dus er kon niets meer fout gaan.
Als teamprestatie was dit een hele beste. Foutjes van een ander werden moeiteloos en zonder morren door een ander gecorrigeerd. Vooral het blijven spelen en niet verzanden in moeilijke acties gaf de doorslag.
VOORWAAR EEN TOPPRESTATIE gisteravond met een geweldige bekroning van een prima seizoen.
Wim
Een gouden team [16-04-10]
De kampioenswedstrijd. Alles in eigen hand, gewoon winnen met 4-0 van de nummer 10 Madjoe 3 en klaar. Appeltje, eitje.
In de praktijk zijn kampioenswedstrijden nooit eenvoudig, daar kwamen we achter. Toen ik met Johan bij de Drecht aankwam, zat een volle tribune naar het eind van een ongekend spannende eerste set te kijken. Veel medeleden van de vereniging, maar ook familie en vrienden, oudleden van het team - zoals Lonneke en coach Harry - waren komen supporteren. Josine ging ook net naar boven om van de rake klappen van haar kleine zussie en de rest te genieten, maar ik moest naar de zaal. Met de Sony Cybershot in aanslag (er aan gedacht om de flits uit te zetten), ging ik naast de wisselspeelsters zitten.
De meiden van Madjoe hadden eerder op de VVW-website gelezen (vertelden ze me na de wedstrijd), dat we ons een verlies niet zouden kunnen voorstellen (had ik erop gezet overigens), hetgeen hen als getergde terriërs in de wedstrijd deed vastbijten. De spanning was voelbaar en zichtbaar bij onze meiden en ze gaven de eerste set met 25-23 net uit handen. Meteen een fikse domper dus, maar coach Wim behield de kalmte in de ploeg en VVW’s Dames 1 herstelde zich goed in de tweede set, die met 15-25 dik werd gewonnen. De derde set kostte iets meer moeite (25-21), maar de 2-1 voorsprong zorgde toch weer voor een klein beetje adem.
Coen Modde, opvolger van Jaap Jasper als competitieleider, was ook in de zaal verschenen, met beker, maar die hield hij vooralsnog zorgvuldig uit het zicht in een smoezelige plastic zak. Hij had echter geen zin om straks toch nog helemaal naar Krommenie te moeten, dus hoe was de stand daar? Via diverse hotlines werden de setstanden met elkaar uitgewisseld. Ik had een communicatielijn met WhamWham-coach Martin Dikstaal open staan en Wim had z’n eigen kanaal. Ook daar was de stand 2-1 in het voordeel van Wham Wham! De vierde set winnen was nu dus genoeg voor het kampioenschap, maar Madjoe wilde niet meewerken en bleef onveranderd verrassend sterk tegenstand bieden. De set ging tot ieders afgrijzen met 25-22 verloren en de stand werd weer gelijk getrokken, 2-2! Het zal niet waar wezen, wat een zenuwensport.
De hotline met de Triashal werd nerveus geraadpleegd: net als hier in de Drecht moest een vijfde set de beslissing brengen, beide wedstrijden gingen dus tot op het allerlaatste moment gelijk op! Hoe was het mogelijk! Aanvoerder Karin zat met een strak smoeltje weggedoken in haar trainingsjas op de bank en wilde het niet weten, ze had alleen oog en oor voor haar al even onder hoogspanning staande team in het veld vlak voor haar. De spanning steeg ten top en scheids Otto Laan werd het vuur af en toe aan de schenen gelegd. Hij zag niet altijd alles - een scheids is ook maar een mens -, maar dat was net zo vaak wel als niet in het voordeel van onze meiden.
Ze begonnen meteen met een paar foutjes en gaven de eerste puntjes weg – kom op nou, meiden! Ze kwamen, want de achterstand werd weer weggewerkt en als eerste bereikten ze de acht punten van de kantwissel, altijd een bemoedigende opsteker. Maar nog wilden de Madjoemeiden zich niet gewonnen geven en aan beide kanten gingen de speelsters tot het uiterste, punt voor punt kroop de set (en daarmee de wedstrijd en de competitie D1A) naar een zenuwslopende climax. De spanning werd haast ondraaglijk, maar dan wordt eindelijk het laatste punt van de competitie gescoord: VVW’s Dames 1 is kampioen!
De ontlading is compleet, de euforie is uitbundig, het applaus is gemeend, de felicitaties zijn hartelijk. De kampioenen van VVW bedanken het publiek terug voor de support en dan nemen ze de zwaarbevochten beker in ontvangst uit handen van Coen, die ook nog medailles (die eigenlijk zijn afgeschaft dit seizoen) geritseld heeft en dan komen er zelfs andere, glimmende goudglanzende medailles uit een andere hoek; dubbelprijs, dik verdiend.
Johan en Pierre delen de bloemen uit en er is ook champagne, maar die mag niet over de vloer van de sporthal spuiten. Tenslotte maak ik de kampioensfoto en is het feest compleet.
Of toch niet, want het ging toen holderdebolder naar de Dars om voor twaalf uur binnen te zijn en daar het feest voort te zetten. Het lukte net en Nico had de muziek aangepast voor de grande entree van de meiden (Sta op voor de kampioen - tekst hoorde ik voor het eerst, melodie bekend van ‘t Is stil aan de overkant - gevolgd door Queens overbekende We are the champions). De champagne werd ontkurkt en deel twee van het feest kon beginnen. Eerst een rondje van Inge namens de Dars en daarna waren de shirtsponsors en de coach buitengewoon gul, waardoor sluitingstijd moeiteloos werd gehaald.
Rond drie uur keerde de rust weer langzaam terug in de Dars. Erma en Do namen Anna mee en Karin de beker; ik mocht een overgebleven gouden medaille om m’n nek hangen (made in China, maar ik zal hem bewaren). En zo fietste ik het seizoen 2009-2010 uit, het was mooi geweest.
VVW’s Dames 1 kampioen van de eerste klasse; een geweldige prestatie, van harte gefeliciteerd, meiden! Volgend seizoen wacht de promotieklasse, zal mij benieuwen. The road goes ever on.