Vrijdagavond 26 november 2010
Deze avond moest Dames 3 voor de tweede keer aantreden tegen de nummer 1.Bij de eerste wedstrijd ontbraken er 3 speelsters en vanavond waren Liza en Miranda afwezig. De eerste wedstrijd werd met 2-3 verloren maar vanavond zouden we even laten zien dat we toch echt wel konden volleyballen tegen de dames die onze moeders hadden kunnen zijn. Ja, zelfs die van Frieda, onze coach en EIBO (eerste invaller bij ongelukken).
De eerste set begon niet zoals we gehoopt hadden. Een onderhandse service, die last had van zijwind, werd niet goed verwerkt en al snel stonden we 6-0 achter. De koppies gingen hangen en we kwamen niet in ons spel. "We" wil zeggen: IEDEREEN. Al is iemand slecht dan zijn we allemaal maar slecht. De eerste set werd een afgang. 25-9.
In de 2e set kwam ons goede spel bij vlagen naar boven maar we konden het niet lang vasthouden. We kwamen wel iets dichterbij, namelijk 25-16. Frieda was een pedagogisch verantwoordelijke coach. Ze kon haar frustratie binnen houden en toch nog positief coachen. Heel knap.
It's showtime! Onze yell liep steeds beter. Willeke gaf het voorzetje en de rest sloeg hem in. Zo ook het spel. Pas in de 3e set konden we echt laten zien dat we meestreden om het kampioenschap. We gingen ook allemaal beter serveren. Wanneer ik aan het net stond, wist ik precies wie er achter me stond te serveren. Een kreun à la Monica Seles dat betekende dat Sandra aan het serveren was en ze maakte me toch een paar series! Debbie, onze politiek correcte vrouw, sloeg heel stabiel. Met de scheids, die nodig een brillenzaak moest bezoeken, een beetje tegen sleepten we toch een verdiende overwinning er uit. 25-23 Voor ons!
De vierde set waren we op gang. Het eerste punt was, voor het eerst, voor ons. Heidi werkte voor 2, Willeke, met scherp zicht, smashte de bal ver achterin. Onhoudbaar voor de oma's die nu toch wel moe begonnen te worden. Ilse, die bij het ontbreken van Liza, onze tweede set-upper was, zat er goed bij en ik had eindelijk door dat het blok niets voorstelde en kon daardoor ook rechtdoor slaan (een beetje laat, maar beter laat dan nooit).
De strijd moest dus worden beslist in de 5e set. We gingen tactisch staan. Sandra zou onze eerste service slaan. En het werd meteen een serie! Nog steeds leek het of dat elke keer opnieuw een martelgang was, maar wat waren services goed! Wij, de meisjes, lieten de dames een klein beetje terugkomen, maar niet verder dan 9 punten. Het werd uiteindelijk 3-2 voor ons. YES! Gaston, en wat hebben we gewonnen? 3 Punten!
