Als het droog was, zou ik heengaan, bij regen bleef ik thuis, dus even na negenen zette ik mijn fiets op slot bij de Flint. Ed stond buiten de frisse lucht op te snuiven, maar verpestte die weer met tabaksrook. Marco, Martijn en Alex zaten nog in de kleedkamer. VVW's heren 1 had (bijna-)koploper Simokos een setje af weten te snoepen.
Ik was bijna op tijd in de zaal, de wedstrijd was maar net begonnen. VVW's Dames 1 ging het ook proberen tegen Simokos 2 (niet bepaald koploper), maar het wilde deze avond niet echt lukken. De pass wilde niet aankomen bij Anna en de aanval ging geregeld niet geheel goed. Onze meiden konden niet in hun eigen spel komen en Simokos dicteerde dientengevolge de wedstrijd.
Toch ging lang niet alles zo beroerd; Simokos-aanvoerder Marian Stap wist weliswaar een onbehoorlijke serie te serveren, maar op hun beurt hadden de Bovenkarspeler speelsters bijna net zoveel moeite met de opslag van ons aller aanvoerder Karin. Een zijdelingse bijna snoekduik van Marijke was poetry in motion - nou, bijna dan, indien ze de duik had afgemaakt (en daarmee misschien op de bankzitters terecht was gekomen), maar de inzet was bewonderenswaardig (en bijna beloond).
De derde set dreigde even veruit de slechtste van de wedstrijd te worden, maar onze meiden wisten zich weer terug te vechten en maakten een nogal akelige achterstand (bijna) helemaal goed. Zo was er toch een stijgende lijn te bespeuren, want elke volgende set werd met meer punten afgesloten, de laatste zelfs met zo goed als twintig. Dat is toch positief te noemen nietwaar, maar er had meer in gezeten. Volgende keer beter, meiden (kan bijna niet anders)!
Nog even nazitten en toen was het tijd om te gaan. Het was nog steeds droog, maar wel wat waterkoud en er hing een vermoeden van regen in de lucht. Evengoed wel genoten van de wedstrijd, dacht ik in het duister door de Streek fietsend. Middernacht thuis moest kunnen lukken. Bijna dan.
