De vier meiden (Karin, Paula, Erma, Do) van VVW's Dames 1, die de velden kwamen opbouwen, die Henk al eerder had opgezet, waren er niet als eerste, want de jeugd van Reflection stond al in te spelen. B's jeugd B zou het gaan proberen tegen deze Opmeerse opdonders met Ilse op de stoel en een belaserde Willeke, die nu al baalde dat ze straks niet kon spelen, als schrijver op de bank. Heren 3 mocht (en dat was erg wennen voor de mannen) ook vroeg tegen het Simokos van Anco; Martijn P was net op tijd om de arbitrage op zich te nemen. Ik werd door Henry als zevende man op het formulier gezet, maar alleen voor het geval dat en omdat er echt geen alternatief voor handen was. Hm.
De scheids voor Dames 1, Gerrit Witte, was inmiddels ook gearriveerd en wilde nog even de nethoogte controleren, hij kon aan één kant nog een tikkeltje omhoog. En was er een wedstrijdbal voorhanden? Die hadden de meiden zelf in de tas. Gerrit was tevreden gesteld en voorlopig had ik even niets meer te doen (want heren 3 had voorlopig de overhand). Ik posteerde me in het midden van de zaal, leunend tegen de middelste paal van het scheidingsnet.
VVW's Dames 1 speelt tegen WhamWham 2 en begint moeizaam aan de wedstrijd; de dames in het paars zetten meteen druk op de ketel en forceren algauw een voorsprong. Het lijkt niet te willen lukken, maar onze meiden tonen veerkracht en vechten zich langzaam maar zeker weer langszij. De wedstrijd is nu echt begonnen en Jet legt allerlei strakke acties vast op de gevoelige chip.
Het gaat nu gelijk op in de eerste set, aan beide kanten wordt goed geserveerd, gepasst, gered, gescoord, gespeeld. Een zenuwslopend climactisch eind is onvermijdelijk, als het op 24-24 nog volstrekt onduidelijk is, welk team de eerste setwinst zal proeven...
Ik moet jammer genoeg deze wedstrijd verlaten, het is tijd voor andere zaken.
Er was geen vroege wedstrijd op veld 1 gepland, dus toen heren 2 en ook WhamWham 1 voltallig in de zaal waren, kon er meteen worden ingespeeld en even later kon ik fluiten voor de eerste opslag. De mannen uit Zwaag waren danwel dertig jaar jonger, maar ook gemiddeld zeker zo'n halve meter meer verwijderd van de netrand en dichterbij de vloer. Ze beten zich evengoed fanatiek vast in de wedstrijd en de mannen uit Wervershoof konden dit maar net compenseren met lengte en ervaring en zo ternauwernood de eerste set binnenslepen.
In de tweede set ging het niet veel beter, maar toch goed genoeg om een comfortabel te noemen 2-0 voorsprong te nemen. Ondertussen was de WW-coach niet echt blij met een paar van mijn arbitrale beslissingen; hij bood me meerdere malen met enig misbaar zijn bril aan en ook wat meegereisde supporters (later door Gert-Jan getypeerd als het duo kritische toeschouwers in de loge van het Muppet-theater (hoe heten ze ook alweer?), ik heb zelf niet omgekeken) vlak achter me op de tribune konden een aanhoudende stroom van commentaar niet intomen.
In de derde set bracht Pierre zijn wisselspelers in het veld, maar de WhamWhammers lieten zich hierdoor geenszins uit het veld slaan, integendeel; hun coach kon hier alleen een junior libero (de 11 op zijn rug stond waarschijnlijk ook voor zijn leeftijd) tegenover stellen, maar met meer succes, want de derde set ging naar de Zwaginezen. De vierde set was zelfs nog een graadtje erger voor onze mannen en zo moest in een vijfde set de beslissing geforceerd worden. Zul je net zien.
Ik floot nog maar eens voor een touché in het achterveld van een WW-speler, de enige echt dubieuze beslissing van de wedstrijd, die voor en achter me nieuwe voeding gaf aan het niet aflatende commentaar op de arbitrage, maar het kon me niet meer verdommen. En of heren 2 profiteerde van de frustraties aan de overkant of ze hadden eindelijk hun eigen spel hervonden, maar ze wisten vrij eenvoudig de laatste set te winnen. Lekker puh.
De 'Week van de scheidsrechter' was vandaag ingegaan en dat was zowel bij Pierre als mij met enige ironie in gedachte geschoten; het was kennelijk aan WhamWham voorbij gegaan, hoewel ik door de aanvoerder wel keurig bedankt werd voor het fluiten, dat dan weer wel. Statler & Waldorf heb ik niet meer gehoord.
Hè hè, we zijn eindelijk aan de beurt en we kunnen meteen uit drie velden kiezen, want hoewel Dames 3 en 4 later begonnen, zijn ze net even eerder klaar dan heren 2 met die vijfsetter op veld 1; Ivo had het aangedurfd om Dames 3 tegen VVM ’63 te fluiten en is blij dat ie weer beneden is, en Piet gaat net weg na Dames 4 tegen Alvoco 8 gefloten te hebben. We nemen ons trainingsveld 4, naast ons zit Pé op de bok bij heren 1 tegen Reflection.
We blijken precies met z'n zessen te zijn, het vertrouwde team minus de nog geblesseerde Bjorn en spelen tegen Kwaboemsh 2, dat net boven ons staat. En we kunnen ze hebben. We staan zomaar lekker te ballen en pakken zowaar de eerste set. De tweede set spant het er nog even om, het wordt 23-23, maar wonder boven wonder weten wij het af te maken! Het zal toch niet waar wezen?
In de derde set gaan we gewoon door en een historisch feit gaat zich nou toch voordoen, dat kan bijna niet anders. Ed fluit een blok van Johan af wegens gestolen bal, bestaat niet en dat laat ik hem weten ook (week van de scheids?, kan mij dat schelen!). Ik serveer de set nog bijna uit, maar dat mag toch niet wezen; nog één keer gaat de opslag over voor we dan toch de overwinning veilig hebben gesteld.
Anco zit op de tribune, maar komt nu naar beneden de zaal in om van dichtbij getuige te kunnen zijn van dit ongelooflijke verschijnsel. Trainer Coen is er ook al de hele avond en moedigt ons enthousiast aan. Enya en Daphne zitten al op de zaaltribune en zijn zoals altijd een bron van inspiratie en energie voor ons. De vierde set is nog maar een formaliteit en we walsen compleet (25-4!) over Kwaboemsh heen. Niet leuk voor de mannen en de ene vrouw uit Oosthuizen, we weten precies hoe ze zich nu voelen, maar we zijn nu vooral met ons zelf bezig. Na 2 jaar (de vorige keer was volgens mij een vijfsetter tegen Urbanus in de Sluis, maar helemaal zeker ben ik daar niet meer van) weer een overwinning en dan gelijk maar een dikke 4-0. We zijn blij, ook al is het bijna half twaalf en is de zaal verder verlaten, zodat minder dan een handvol mensen het wonder aanschouwen, maar toch.
Het veld kan worden afgebroken, maar we hebben kennelijk eerst teambespreking of zo. Wat nou weer, het ging toch goed? Ko tovert een cadeau achter zijn rug vandaan voor onze vaste flierefluiter, omdat het ‘de week van de scheidsrechter’ is! Complete verrassing, hadden ze nou niet moeten doen (maar veel eerder).
We gaan douchen, de week is net begonnen.
