VVW's Dames 3 had gisteren al uit gespeeld tegen de Boemel, de jeugd B moest niet en heren 4 moest uit tegen Westvolver; Annet had woensdag gemeld, dat ze twee speelsters had voor VVW's Dames 4, VVW's Dames 1 wilde wegens meerdere blessures de wedstrijd tegen Madjoe liever uitstellen en hetzelfde gold voor Volley '85 2, de tegenstander van VVW's Dames 2. Het leek even wel een heel magere Darsavond te worden, maar Madjoe noch ons Dames 2 hadden zin in uitstel en die wedstrijden gingen toch nog door. Pogingen om de inhaalwedstrijd van de jeugd B tegen Madjoe en de late uitwedstrijd van heren 4 naar de Dars te halen, liepen jammer genoeg op niets uit.
Drie velden was genoeg vanavond en Henk had ze gelukkig al opgebouwd (want ik had het niet de moeite gevonden om een team zaaldienst te geven); het vierde veld bleef bijna beschuldigen leeg als een kille kale kavel, die al te lang naar bebouwing en bewoning hunkerde. Pé maakte zich op om op het veld ernaast heren 2 tegen Alvoco 3 te gaan leiden en Leon beklom de arbitrale troon bij een multiculturele samenleving (Ewie werd zelfs van de tribune geplukt) van Dames 2, 3 en 4 tegen Simokos 6 ('Dames 4' ging gelukkig dus door). Aangewezen scheids Gerrit Entius meldde zich inmiddels voor de wedstrijd van Dames 1.
Ik moet zomaar niet fluiten op een Darsavond, dus kan ik er voor gaan zitten – achter het telbord - bij VVW's Dames 1 tegen Madjoe. De Madjoemeiden zijn jong en talrijk en staan onder leiding van Peter Stam. Wim moet het doen zonder Karin en Syl, hoewel de laatste wel in vol geelzwart ornaat naast me op de bank zit om de onze aan te moedigen danwel de hunnen angst aan te jagen (misschien kennen ze haar nog wel van haar 'buitenlandse' avontuur bij Madjoe).
Onze meiden willen wat laten zien tegen het team van Peter, maar in de eerste set gaat het wat moeizaam. Ze moeten hun draai nog zien te vinden tegen de fire power van Madjoe, al doet de service zeker niet onder voor die van hen. De pass is zelfs beter, maar de Madjoemeiden weten wel weer verrassend veel beroerde servicepasses toch weer in het spel te brengen.
in de tweede set hebben onze meiden al veel meer grip op het spel van Madjoe en gaat de score gelijk op. Enya wordt ingezet als libero, een rol waar ze kennelijk nog wat aan moet wennen, maar ze weet toch menige pass bij Anna te brengen, terwijl Marijke of Sharon aan de kant even (fysiek) rust kan nemen. Door op het juiste moment uitbundig te juichen proberen Syl en ik de arbitrage te beïnvloeden (in of uit?!), hetgeen enigszins lijkt te lukken, tot enige frustratie van Peter. Zijn time out op 23-23 pakt echter gunstig uit, want onze meiden moeten de set net met 24-26 uit handen geven. Tomme, dat scheelde echt niks.
De derde set scheelt helaas wel nogal, onze meiden krijgen even geen grip meer op het spel van Madjoe, maar ze proberen toch elke rally alles weer te geven, met wisselend succes. Wim brengt Laura in het veld, maar dat mag niet meer baten (al schaadt het zeker ook niet). De scheids ziet tot Wims verontwaardiging ook nog een achterspeler aan het net over het hoofd.
In de vierde set gaan onze meiden er echter onverminderd gemotiveerd de strijd aan met Madjoe. Het gaat weer een heel stuk beter, al blijven ze in eerste instantie tegen een kleine achterstand aanhikken. Maar dan weet Marijke deze weg te serveren en stijgt de spanning weer tot een hoogtepunt. De strijd gaat nu gelijk op, punt voor punt komt het einde van de set en de wedstrijd in zicht, elk punt zwaar bevochten. Wim neemt een time outs op 22-22 en VVW's Dames 1 weet even later een set point net niet te benutten; nog een time out op 24-24 en (zoals de Britten dat weten te zeggen, al gaat het om snooker of bowls) the outcome is anybody's guess. Maar dan is het helaas Madjoe, dat het toch nog af weet te maken, Tomme, dat scheelde ècht helemaal niks.
De felicitaties zijn voor Peter, maar ondanks de uitslag was het een ongekend spannende pot (twee van de vier sets toch zeker) en onze meiden kunnen met opgeheven hoofd het strijdtoneel verlaten. En ik ook, want Ivo gebaart dat het nu echt tijd is om te gaan. Het is kwart over negen en we moeten weg van de Dars.
Uit op een Darsavond, weet je nog van erger, slecht gepland door de competie-planner. Met Elke werd afgesproken dat we later hoe dan ook weer naar binnen mochten, ook al werd het – wat zeer waarschijnlijk was – na twaalven. Met het Wervershoofse contingent spoedden we ons richting Westwoud, gespreksonderwerp in de auto was Madjoe's eerste damesteam en dan ging het niet over volleybal. Ik mocht niet meepraten, vond Ivo, omdat ik te meerderjarig ben. Ik hield m'n mond.
In de Schalm – voor Tim was het een beetje thuiskomen, maar Ivo was er nog nooit geweest – waren we nog lang niet aan de beurt; de derde set tussen Westvolvers Dames 1 en het in oranje gestoken Odin 2 was nog in volle gang. Gelukkig draaide het niet uit op een vijfsetter en tegen half elf konden we beginnen tegen Westvolver 3 met op de stoel oudgediende en oude bekende Coos de Weerd.
Zonder Ko maar met Carlo en Marijn begonnen we helemaal niet slecht tegen de rode duivels. We waren aan elkaar gewaagd en stonden zowaar in de eerste set al lekker te spelen, maar toch verloren we hem, al is het maar net. Dat leek wat te beloven voor de volgende set, maar we kwamen bedrogen uit: we werden gewoon weggespeeld, weggeserveerd.
Nieuwe set, nieuwe kansen en in de derde was iedereen weer bij de les en was er weer sprake van een echte wedstrijd, we waren weer aan het volleyballen. De Wolven (twee Wolvinnen erbij) gaven zich echter niet zomaar gewonnen en de spanning steeg bij het naderen van het eind van de set. Ons spel begon erg op de eerdere wedstrijd van VVW's Dames 1 te lijken, op en neer als een sinusoïde, setje net niet, setje niet normaal meer, setje… maar wij wisten dan toch het beslissende punt te scoren en wonnen de set, euforie alom! In your face, baby, in your face!
We maakten ons al een beetje op voor een vijfde set, maar de vierde zat behoorlijk in de weg en werd de slechtste set van de wedstrijd. We probeerden het wel - Ivo klom zelfs tegen de muur omhoog om een bal te redden, maar werd merkwaardig genoeg afgefloten. Zo konden we het natuurlijk niet meer winnen, dat spreekt, maar we hadden toch maar een hele punt in de tas mee terug, waren we allang al blij mee.
De Schipperino's gingen richting Zwaagdijk, maar de rest spoedde zich (na toch weer op mij gewacht te moeten hebben, dat heb ik nou altijd, lijkt wel) weer terug naar Wervershoof.
Hoe laat het precies is, weet ik niet, maar de schuifdeuren van de Dars shwoessen gelukkig nog gewoon open. Ik haal de wedstrijdformulieren op uit de zaal en het eerste wat ik terug in de kantine mag doen, is Marijn vertellen hoe de nummer 12 van Madjoe's Dames 1 heet (name withheld boys), hij is kennelijk nog behoorlijk vol van haar, wie weet haalt hij haar ooit naar VVW (of gaat hij naar Madjoe), je weet het maar nooit met karma…
