“Je moet je niet zo door haar laten beïnvloeden en bij je beslissing blijven”, sprak Ilona hem verwijtend maar beheerst toe van onderaan z’n stoel en hij wist - bijna met een schok van herkenning en plotseling besef -, dat ze volkomen gelijk had (behalve dan dat zij geen aanvoerder was en dus niet bevoegd om opheldering te komen vragen over een al dan niet arbitrale dwaling). De door Debbie uitgeschreeuwde bal, die vlak voor haar voeten bijna zeker de lijn had geraakt, was met plausible deniability nog net te rechtvaardigen, maar de touché van Eva had hij met goed fatsoen eigenlijk niet terug kunnen draaien, want hij was er toch van overtuigd geweest, totdat Debbie juichend het punt claimde vanwege alweer een uitbal.
Vroeg had hij de zaal betreden om de eerste scheidsen - Dominique en het onafscheidelijk duo Eva/Paulien - aan te sporen om vooral op tijd te beginnen met de wedstrijden, want op de laatste bestuursvergadering was geëvalueerd, dat de laatste wedstrijden van de avond mede te laat begonnen doordat teams aan het begin van de avond te laat in de zaal verschenen en de scheidsen ze dan toch nog alle tijd gaven om in te spelen. Het opstarten van de wedstrijden ging nu redelijk vlot; ook de Regiomeiden treuzelden niet en begonnen een half uur later met Jilke op de bok.
De aangewezen arbiter voor heren 2 was er nu gelukkig ook en terwijl hij wachtte op z’n eigen fluitbeurt, meldde de scheids van de volgende wedstrijd zich wel erg vroeg: als voorzitter van de Werkgroep Arbitrage kon Bert Lahuis zich soms weinig flexibel opstellen, maar nu als bezoekend scheids (voor heren 1) kwam hij verrassend vriendelijk en opgeruimd over.
De binnenkomst van de eerste speelsters van Asonia en VVW’s Dames 2 - de derby die hijzelf zou gaan leiden - leek even op een reünie: aan de ene kant Carolien en Ilona, aan de andere kant Sandra, Debbie en zelfs Frieda. Toen Eva en Paulien hun arbitrale debuut erop hadden zitten, kon hij het fluitje overnemen. En een beetje opschieten met inspelen, had hij meteen gewaarschuwd, want hij wilde graag hierna zelf ook nog spelen, maar Debbie vond dat ze als gast niet opgejaagd diende te worden. (Gast?, ze speelde toch thuis?)
Sam kwam informeren welke wedstrijden Gert-Jan en hij moesten fluiten; ze waren redelijk vroeg klaar en zouden nog even moeten wachten voor er iemand bij Dames 1 op de bok kon klimmen en voor heren 3 zat zelfs nog een door Pé geleidde wedstrijd, die maar net was begonnen, dus dat kon nog weleens behoorlijk laat worden. Sam zocht met gemengde gevoelens zijn team weer op, zodat hij de wedstrijd van VVW’s Dames 2 tegen Asonia 1 kon gaan opstarten.
Beide teams speelden met veel plezier, maar toch wisten ze borg te staan voor de nodige spanning in de wedstrijd. De eerste set ging maar nipt verloren voor VVW, maar met hetzelfde enthousiasme - vooral merkbaar bij Willeke, of de rally nou gewonnen werd of jammerlijk uit handen gegeven - werden de volgende sets aangevallen. Ook Ilona was niet vertoornd, ondanks dat hij niet op haar terechte protest was ingegaan. Hij stond met een goed gevoel op de voetenplank van de stoel en leidde deze aangename wedstrijd met genoegen, al was het dan niet foutloos…
Zijn eigen wedstrijd was nu eindelijk aan de beurt en hij had er zin in om even alle zorgen te vergeten, behalve hoe hij met zijn team de bal aan de goede kant van het net op de grond kreeg. Daphne, vanaf de zaaltribune met arbitrale gebaren en tekens bijgestaan door Lisa, was scheidsrechter en kweet zich goed van haar taak. De wedstrijd, daar zou zij zo haar eigen verhaal over kunnen vertellen en is ongetwijfeld een aparte ervaring voor haar geweest. Toen deze - maar niet nadat hijzelf halverwege tot aanvoerder was benoemd - dan toch zijn bedoelde einde had bereikt, was het nog even wachten op de laatste wedstrijd (met Sam op de bok) voor hij de zaal weer leeg achter zich kon laten.
De klok had inmiddels twaalf uur geslagen, het wordt altijd weer laat.
Nog even geen tijd om te douchen, want hij moest nu eerst met voorzitter Johan mee, die hem erbij wilde hebben als hij namens alle volleyballers van VVW een bal met alle namen zou aanbieden aan Bart, de scheidend uitbater van de Dars.
Een tijdperk was afgesloten, de Darsavonden zouden nooit meer hetzelfde zijn, of misschien ook wel, want deze was een klassieker geweest, die hooguit een maal per seizoen voorkomt - zo bedacht hij veel later die nacht, toen hij bij thuiskomst rond half vijf zoals gewoonlijk door z’n beide poezen, door het katteluikje naar buiten komend, begroet werd.
