“Let op de scheids!”, riep hij naar beneden, nadat hij vergeefs met enige krachtige fluitsignalen het iets te voorbarig juichende VVW’s Dames 2 tot de orde had proberen te roepen; hij gaf niets cadeau.
De nachtvorst was dan toch eindelijk geweken, maar het was koud in de zaal en de verlichting boven veld 1 en 3 brandde maar voor de helft toen hij bijna 4 uur eerder de Dars had betreden. De wedstrijden werden er echter niet van weerhouden om van start te gaan. Eline ging bij de C-jeugd op de stoel, na eerst bij hem te hebben geïnformeerd of deze ook mochten inspelen. Ja hoor, het zijn net echte mensen, maar dan wat kleiner. Ze reageerde volkomen verrast, toen hij haar voor de zekerheid wees op de alternatieve achterlijn voor de C-jeugd, maar beklom toen toch onbevangen het hooggestoelte der arbitrage.
Ondertussen had Nadine de wedstrijd van de jeugd A-meiden al opgestart in de schemerzone; daar bovenop de extra hoge scheidsrechtersstoel leek zij veruit het kleinste meisje op veld 3. De aangewezen scheids van heren 2 was inmiddels in de zaal verschenen en keek eens bedenkelijk naar het plafond boven veld 3. Er was inmiddels een elektriciën van Beerepoot bijgehaald, maar deze kon de verlichting alleen repareren als de zaal een kwartier tot een half uur lang in volledige duisternis gedompeld kon worden en dat was nu echt geen optie meer; het zou vanavond dus niet lichter worden boven veld 1 en 3.
De tegenstander van de jongens jeugd A had zich een week van tevoren afgemeld, met het vriendelijke verzoek om maar een 4-0 eindstand in te vullen. Dit betekende een leeg veld om 19:30 uur met twee late wedstrijden om 21:45 uur. Hij had dus Urbanus, tegenstander van heren 3, gebeld en gemaild of ze eerder wilden komen. Het verliep iets ingewikkelder dan verwacht, maar donderdagmorgen was het dan toch rond en deze wedstrijd was nu ook begonnen met Leon (die sinds zijn intrede in heren 1 kennelijk de plaats van Martijn had ingenomen als hun ‘aangewezen vrijwilliger’ voor de meeste fluitbeurten) op de bok.
Rosalie verscheen in spelerstenue gestoken in de zaal, eindelijk bijna blessurevrij; het was meer dan twee maanden geleden, dat ze voor het laatst had gespeeld. Ze was vroeg, want ze ging eerst bij vriendinnen kijken, die aan zumba deden - je kunt tegenwoordig echt alles doen in de Dars. De eerste vier wedstrijden waren in voortgang en hij kon rustig op de zaaltribune gaan zitten om op zijn eigen fluitbeurt te wachten. D2’s Debbie voegde zich bij hem en hij gaf haar de eerste keuze van scheidsrechter: Johan of hijzelf. Ze koos voor de laatste; ze dacht van hem toch zeker wel één punt cadeau te kunnen krijgen. Lisa mocht vervolgens een veld kiezen, 3 of 4, voor de Regio jeugd A-meiden, in eerste instantie dan, want even later moest haar team met Johan mee naar veld 4.
Pierre informeerde bij hem naar welke wedstrijden heren 2 straks zou moeten fluiten en hij maakte onbeschaamd (nou, misschien toch een beetje) misbruik van diens onzekerheid door te beweren, dat ze zowel VVW’s Dames 1 als de late herenwedstrijd moesten leiden. Ze hadden in feite naast Dames 1 de nu vervroegde wedstrijd van heren 3 toegewezen gekregen, maar misschien trapte Pierre er wel in. Hij deelde evengoed de twee-eenheid Eva-Paulien (die hem al eerder had laten weten, dat het voor de teams - goed gebracht, hoor - niet zo’n goed idee leek om hun op de bok te zetten) mee, dat hij nog geen vervangende scheids had kunnen regelen voor de wedstrijd van heren 4, die ze later die avond nog namens Dames 2 moesten fluiten, maar één van de twee zou haar vader nog kunnen vragen, hij had zopas het voorzetje (set upje?) al gegeven, voordat deze met heren 3 was gaan spelen. Iemand zou vast de late wedstrijd gaan fluiten.
Hij nam zelf Dames 2 tegen Urbanus onder zijn hoede. Willeke meende dat het net te hoog hing, maar dat leek bij nameting best mee te vallen, misschien was het de lichtval op veld 3. De meiden begonnen desondanks verrassend goed en overklasten Urbanus in feite op alle fronten; het verschil was niet echt groot, maar significant genoeg. De inzet was er en de vechtlust ook, en het plezier niet te vergeten. De Hoogkarspelse coach probeerde vergeefs de kansen te keren, maar gaf het na de tweede set op en bleef bewegingloos op de bank zitten.
Debbie probeerde ondertussen de arbiter te beïnvloeden, maar hij kende haar iets te goed om niet het verschil te merken tussen waarachtige en gespeelde vreugde om een al dan niet gescoord punt. Geen cadeautjes vanavond. Willeke zumbaadde al spelverdelend door de voorzone van het veld en raakte daarbij ongewild en ongemerkt (door haar dan, want ook in dit licht kon hij het duidelijk constateren) meerdere keren tegen het net, waarvoor hij meedogenloos affloot. Zelfs toen VVW’s Dames 2 meende het eerste match point verzilverd te hebben, moest hij het al uitbundig juichende team tot de orde van de wedstrijd terugroepen en -fluiten om deze reden (op de stand 24-9 durfde hij dat wel aan). Ilse had al een opmerking geplaatst over de slechte hoorbaarheid van zijn fluitsignalen, maar de laatste twee sets had hij toch steeds extra krachtig geblazen, zo zelfs dat hij er een beetje licht in het hoofd van was geworden. Even later was het dan toch zover en konden de meiden genieten van de zuurverdiende 4-0 overwinning. Heel goed gedaan. De scheids ook.
Aan de andere kant van de zaal was met veel geschreeuw en gejuich de strijd van VVW’s Dames 1 tegen WhamWham in volle gang met Cees op de bok en was Johan bijna klaar met VVW’s Regio A-meiden tegen het al even luidruchtige Simokos MA2. Heren 1 tegen Dinto 4 was inmiddels halverwege onder leiding van een flink uit de kluiten gewassen arbiter NeVoBo, geheel in officieel wit gestoken; er viel voldoende weerkaatsend licht op veld 1.
Karel meldde zich voor de arbitrage van heren 4 tegen Westvolver 2, een mazzeltje dus voor Paulineva. Deze enige late wedstrijd nam niet al te veel tijd in beslag en rond half twaalf kon de zaal opgeruimd worden. Terwijl hij de door heren 4 in de verkeerde hoek achtergelaten kar, stoelen en palen naar de juist plek (links achterin, achter de blauwe schermen) verplaatste, kwamen Rosalie en anderen regelmatig door de zaal heen sjokkend en sjouwend met klaptafels en ander materieel uit de tennishal; de Olympia-zaal werd ingericht als turnhal voor een happening de volgende dag. Hij besloot een handje te helpen, maar ze waren net aan de laatste tafels toe, dus hoefde hij maar eenmaal te lopen. Tijd om te gaan douchen en het moest nog twaalf uur worden. Al met al mooi gegaan vanavond, vond hij. Hij probeerde nog een paar zumba-bewegingen, toen hij richting kleedkamer liep, maar hield er onmiddellijk weer mee op. Dat kon hij beter aan Roos en haar gelijken over laten.
