“Scheids, die bal is in!” De coaches aan beide kanten hadden hem op verschillende momenten met grote ogen van verontwaardiging en bijbehorende gebarende handen proberen te overtuigen van een arbitrale dwaling met een stemverheffing, die op z’n zachts gezegd niet door de Volleybal Spelregels werd aangemoedigd (maar voor die van Simokos waren verzachtende omstandigheden aan te voeren als hij zopas werkelijk het verkeerde team een netfout had aangerekend - op de stand 26-26 in de vierde set).
Hij was extra vroeg naar de Dars gekomen, daar de vaste veldenopbouwer Henk afwezig was. De temperatuur was aangenaam en de blowers bliezen warme lucht in de zaal. De meiden van de jeugd A hielpen hem met het opzetten van de velden en bij net veld van de C-jeugd kreeg hij zowaar hulp van het gastteam uit Wognum, dat zelfs nog eerder dan hij in de zaal was verschenen.
Terwijl hij net de laatste hand legde aan dit veld, kwam Henry, coach van de thuisploeg, melden dat hij geen volwaardig team in het veld kon brengen. De derde jeugdwedstrijd die dreigde niet gespeeld te kunnen worden, maar op het laatste moment waren er toch nog vijf spelers bij elkaar. Genoeg om van start te gaan met Sharon op de bok; de vijf zouden er nog een verdienstelijke vijfsetter uit weten te slepen.
De wedstrijd van de Regio-A-meiden was al enige weken afgezegd door Forza Hoogland (gevolgd door een steeds akeliger wordende mailuitwisseling om een nieuwe datum vast te stellen, maar ook dat was met de nodige moeite gelukt). Hij had de late wedstrijd van heren 4 tegen het team van zijn Simokos’ collega-wedstrijdgoochelaar Martin Wever naar voren kunnen halen en deze stond nu op het punt te gaan beginnen op het voor hen ongebruikelijke veld 2 aan de tribunekant onder leiding van Pé.
Aan de andere kant had D2’s international Ewie gefloten voor de eerste opslag van de strijd van de jeugd-A-meiden tegen Effect. Voor beide heren eerste klasse wedstrijden was nu gelukkig een scheidsrechter aangewezen en heren 1 was als eerste aan de beurt tegen Madjoe 3, gevolgd door heren 2 tegen Westvolver.
De wedstrijd van de jeugd-A-jongens was slechts een week van te voren door Zaanstad afgezegd, maar het was toch gelukt om de andere late wedstrijd van heren iets vroeger te programmeren, waarvoor om arbitrale redenen die van Dames 2 wel iets later moest beginnen. Beide tegenstanders heetten toevallig Madjoe 6, dus dat was met één telefoontje en mailtje geregeld.
Er was, toen het moment daar was, nog wel enige consternatie over wie welke wedstrijd zou gaan fluiten, want hij had heren 1 eerste keuze gegund en deze had geopteerd voor heren 3, waardoor voor heren 4 beide dameswedstrijden overbleven. Jilke beklom echter de stoel bij Dames 2, waar de rest van heren 4 minder blij van werd, maar Ko ging dan toch bij heren 3 op de bok, terwijl hijzelf eindelijk z’n oude Britse penny (‘one-twelfth of a shilling’ om precies te zijn) kon opgooien voor de toss bij VVW’s Dames 1 tegen Simokos 3.
De meiden van VVW begonnen goed en bouwden met de nodige servicedruk meteen een ruime voorsprong op; de aanval liep lekker en de eerste setwinst werd met gemak binnengehaald. In de tweede set was dit gemak echter ver te zoeken en was het Simokos, dat het spel bepaalde, waardoor de Wervershoofse vrouwen net achter de feiten aanliepen en een vroege achterstand niet meer konden goedmaken. De coach wilde met enige stemverheffing een een bal in hebben, maar een Arbiter NeVoBo heeft altijd gelijk en deze hield de vlakke handen omhoog gericht.
In de derde set zette deze trend zich nog door; de Streker vrouwen wisten een minder vaste plek in de Wervershoofse verdediging te vinden en uit te buiten. Eline wist nog wel regelmatig te scoren met een tweede balletje over het net, dit tot grote ergernis van de Simokos-coach. In de vierde set herpakten de meiden van VVW zich weer en ging het hard tegen hard. Een initiële voorsprong van 8-2 werd na een time out weer door Simokos goedgemaakt, waarna Wims pupillen op hun beurt zich na een time out op 13-16 weer terugvochten en het op de stand 20-20 pas echt leuk werd. Af en toe kwam de aanval keihard aan, die van Marijke bijvoorbeeld, maar deze werd dan met gelijke munt terugbetaald en soms was er veel gepriegel in een lange rally. Punt voor punt sleepte de set zich naar een climax met setpunten aan beide kanten.
De andere wedstrijden in de zaal waren inmiddels beëindigd, zodat alle achterblijvers zich om dit veld verzameld hadden. Toen kwam de infame netfout: hij volgde in eerste instantie de baan van de door VVW gesmashte bal, die in bleef, en merkte wel meteen de netfout op door de beweging van het net, die ook aan de netpaal en z’n stoel werd doorgegeven. Hij meende toch dat het het neerkomende Simokos-blok was, dat het net toucheerde, maar de heftige protesten van dit team en vooral het feit dat de VVW-vrouwen er niet tegenin gingen hadden een vingerwijzing kunnen zijn, dat hij het misschien niet helemaal bij het rechte eind had. Hij bleef echter bij zijn beslissing en dat voelde best goed (hoewel zijn Omring-collega Jolanda hem vanaf de Simokosbank licht verwijtend aankeek).
Even later (het moet op 27-27 geweest zijn) wilde de Simokos-coach - net als die van VVW twee sets eerder - een gesmashte bal in hebben, maar ook nu gaf hij niet toe. Zou er nog een vijfde set inzitten? Die set up van Eline kon eigenlijk echt niet, maar even later maakten de vrouwen uit Bovenkarspel dan toch het punt. Op 28-28 kon het nog steeds alle kanten op, maar Simokos scoorde opnieuw en met misschien meer geluk dan wijsheid werd de eindoverwinning zeker gesteld, want de teams waren deze set volledig aan elkaar gewaagd geweest. Jammer voor de meiden van VVW, maar helaas.
De coach van Simokos kon weer lachen en ook Jolanda straalde weer. Karin tekende het formulier en die lacht en straalt (bijna) altijd. En hij was blij dat hij eindelijk weer eens VVW’s Dames 1 had kunnen fluiten. Het laatste veld kon worden afgebroken en opgeruimd. Het was warm genoeg geweest in de zaal, vond hij toen hij tenslotte de kleedkamer op zocht voor een verdiende wel erg warme douche.
