Hij had ze eigenlijk - min of meer - een taart beloofd, bedacht hij toen hij over het Zijdwerk naar de Dars fietste. Dinsdagavond had hij vernomen, dat de tegenstander van de jeugd-A-meiden geen team zou kunnen afvaardigen, waardoor er om zeven uur een veld leeg zou blijven en dat was toch zonde. Hij had eerst geprobeerd zijn eigen wedstrijd en de daaropvolgende late wedstrijd van heren 3 naar voren te halen, maar had vlak voor de training van woensdag moeten besluiten dat het geen haalbare kaart zou zijn.
Pas vlak na de training had hij bedacht - erheen gelokt door de net opgelopen enkelblessure van één van de speelsters - dat Dames 2 misschien wel van laat naar vroeg wilde met de wedstrijd; het zou een compensatie kunnen zijn voor de door hem over het hoofd geziene tijdwijziging enkele weken eerder, waardoor het team anderhalf uur had moeten wachten op aanvang van de wedstrijd.
Willen was geen probleem, integendeel, het was alleen nog een kwestie van kunnen. Hij had ter plekke de tegenstander telefonisch benaderd en dankzij de welwillende medewerking van WhamWham was het nog geen 24 uur later in kannen en kruiken. Dat was reuze meegevallen. (De eerste optie had scheidsrechter-technisch handiger geleken, maar omdat op het laatste moment de wedstrijd van VVW’s Dames 1 naar een latere datum verschoven werd, viel dit ook weer mee.)
Wat niet echt meeviel, was de afwezigheid van Henk, die normaliter alle velden had opgebouwd en dus spoedde hij zich vroeger dan normaal richting Wervershoof en dacht aan slagroomtaart en of de velden op tijd overeind zouden staan.
Het enige voordeel van ongelijk startende wedstrijden was dat de velden ook niet tegelijkertijd speelklaar hoefden te zijn, maar het was wel even een half uurtje aanpoten. Met de hulp van Jos en Erma, die kwamen fluiten, en een energiek Dames 2 verrezen de velden snel genoeg. Willeke probeerde een netpaal aan de verkeerde kant en ondersteboven in één van de gaten te plaatsen, maar hij kom haar nog net op tijd terechtwijzen.
Toen de eerste wedstrijden waren begonnen, kon hij zijn aandacht verplaatsen naar de andere twee velden. De Regio-A-meiden meenden kennelijk hun veld naar behoren te hebben opgebouwd, maar het net hing erbij als een slappe krant en de antennes ontbraken, dus daar kon hij zo een beetje opnieuw beginnen. Bij heren 1 was het net op een opmerkelijk creatieve manier aan de paal bevestigd en dit behoefde volgens de aangewezen scheidsrechter ook nog enige aanpassing, maar toen kon hij eindelijk wat rust nemen.
Eerst koelde hij z’n warm schrijnende handen onder de koude kraan en daarna kon hij, wachtend op zijn eigen wedstrijd, vanuit het midden van de zaal het strijdtoneel om zich heen aanschouwen: de Regio-A-meiden hadden de overhand tegen het bijna gelijk geklede VCH, de C-jeugd evenzo tegen het gemiddeld nog kleinere Urbanus, Heren 1 had weinig moeite met Polisport, Dames 2 was enthousiaster en gedrevener dan WhamWham.
Hij mocht de enige late wedstrijd van de avond arbitreren. Antilopen-voorzitter en aanvoerder Joost Rijkes had meer dan een maand tevoren verzocht om de wedstrijd te vervroegen of te verzetten, omdat hij middernacht jarig zou zijn en het hele team uitgenodigd was voor de pre-party, maar het eerste was (in eerste instantie) onmogelijk vanwege de jeugdwedstrijden en het tweede viel niet in goede aarde bij heren 3, daar de Medemblikse vereniging er een jaarlijkse traditie van dreigde te maken. Joost had z’n feestje een avond uitgesteld en dus kon de wedstrijd nu eens gewoon doorgaan in de Dars. Het was wel ruim na tienen, dat hij de arbitrale troon beklom.
De mannen van VVW begonnen sterk aan de strijd en hielden de gehele eerste set de overhand. In de tweede set werd de druk van Antilopen echter opgevoerd en ging het gelijk op naar de eindstreep; tot aan het eind bleef de uitkomst onduidelijk, maar uiteindelijk wist de thuisploeg met een marginale 25-23 een wel weer comfortabele 2-0 voorsprong in sets te realiseren.
In de derde sloegen de Medemblikkers echter onverbiddelijk toe. Een snelle, korte aanval over het midden begon beter te lopen, waar de boomlange Tim van VVW steeds meer afgeblokt werd en de set ging met groot verschil naar Antilopen. In de vierde set herpakte VVW zich weer enigszins, maar kon niet verhinderen, dat de stand gelijkgetrokken werd en een vijfde set de beslissing brengen moest.
De arbiter kreeg het niet al te zwaar te verduren, hoewel de mannen uit Medemblik af en toe meenden commentaar te moeten leveren. Hij zou bijna meegaan in een appèl voor achterspeler, maar realiseerde zich op tijd dat dit niet het geval was geweest, dit tot ongenoegen van een potige Antilopenspeler. Een uit gegeven bal veranderde hij in dubbelfout, al gebaarde Henry dan ook dat de bal in was geweest. De gulden regel der arbitrage luidt nog altijd ‘als de scheids het niet gezien heeft, is het niet gebeurd’, dus Antilopen mocht nog blij zijn met beide duimen omhoog.
Antilopen draaide net iets beter in de beslissende set, maar klokslag middernacht kreeg Joost zijn time out en werd door vriend en vijand (en scheids) toegezongen in de verder lege en hol nagalmende zaal. Nog even geen tijd voor feest, maar even later kreeg Joost wel the cherry op z’n virtuele cake, want zijn team wist vijf minuten later het beslissende punt te scoren.
Hij liet beide aanvoerders het formulier tekenen, Jelle nog vol frustratie vanwege het weggeven van een 2-0 voorsprong, en ging toen over tot het opruimen van de zaal en de wedstrijdleidingtafel. Zijn handen waren onderhand behoorlijk verkleumd, maar hij kon zich eindelijk overgeven aan een warme douche. De Darsavond was weer redelijk geslaagd, maar nog lang niet voorbij (en hij wist op dat moment nog niets van het enneagram, dus had hij nog geen idee welk hij cijfer hij zichzelf mocht geven).
