“Er is geen wedstrijd hoor!,” riep hij verrast uit toen hij zijn tas in de kleedkamer zette en daar het grootste deel van de jongens jeugd A in tenue aantrof. De thuiswedstrijd tegen Zaanstad JA2 was door de laatste afgezegd, de zoveelste van de jeugd die niet doorging, maar hij had deze trainingsavond voorgesteld om de wedstrijd in te halen. Hun trainer moest zelf uit spelen, dus dat kwam goed eh… uit. Het leek al snel in kannen en kruiken, alleen Zaanstad was nog niet helemaal zeker of ze konden komen.
Hij belde dus weer ruim een week van tevoren: eind van de week zouden ze uitsluitsel kunnen geven. Hij belde in het weekend: maandagavond zou er bericht komen. Hij belde maandagavond: als hij dinsdagavond nog geen belletje had gekregen, dan zou het helaas toch niet doorgaan. Dinsdagavond mailde hij de jongens van wie hij een mailadres had - hij had allang op weg naar een bestuursvergadering moeten zijn - dat er woensdag toch geen wedstrijd gespeeld zou worden (en dat bericht was - gelukkig, bleek later - niet goed overgekomen).
Woensdagavond even voor zevenen bracht hij alvast zijn tas naar de Dars, omdat hij eerst aan de Sanquin Bloedbank een halve liter levenselixer zou gaan doneren (bloeddruk 130/80, dus dat viel best mee, hoewel die weleens lager was geweest) en liet de aanwezige jeugdspelers teleurgesteld achter. Groot was dan ook de verrassing dat de wedstrijd in volle gang was toen hij even na achten de zaal betrad. Er waren mails naar de verkeerde persoon gestuurd, verklaarde de coach van Zaanstad nogal pover de miscommunicatie. De jongens van VVW stonden met slechts vijf man in het veld, een meegereisde supporter van Zaanstad had de arbitrage op zich genomen en de coach had de opstelling en de stand genoteerd op een leeg vel, maar hij vond het allang best dat er toch nog gespeeld werd.
De inhaalwedstrijd van de Regiomeiden tegen Forza Hoogland had ook de nodige voeten in aarde gehad. Ook deze wedstrijd was door de tegenstander uit Amersfoort afgezegd en ze wilden vanwege de lange reistijd eigenlijk alleen inhalen op een zaterdag, wat voor de meiden van VVW weer geen optie was. Omdat VVW’s Dames 1 een uitwedstrijd had, was deze woensdag een uitgelezen mogelijkheid, maar daar was de coach van Forza Hoogland maar moeilijk van te overtuigen geweest. Er moesten verschillende mails over en weer gaan - waarbij de gemoedelijke, uit deze streken afkomstige wedstrijdsecretaris er geen been in zag om de toch enigszins ondiplomatieke en waarschijnlijk intern bedoelde mails van de coach naar hem te forwarden - voordat ze uiteindelijk dan toch tot overeenstemming waren gekomen.
Jagend op een scheids voor deze wedstrijd had hij en week eerder algauw een argeloze prooi in het vizier gekregen. Leon liep elke woensdag wel in het wild rond in de Dars en met frisse tegenzin, maar toch bereidwillig had hij de arbitrage op zich willen nemen.
Na de training had hij het eind van de wedstrijd nog kunnen aanschouwen. Zonder Nadine en Debbie (die hij eerder die avond in de Schelp was tegengekomen en ook haar bloed had afgestaan aan de maatschappij) en Rosalie nog alleen als coach, maar aangevuld met Eva en Paulien hadden ze gevochten voor wat ze waard waren. De meiden van VVW hadden zelfs de derde set op hun naam geschreven en ook in de vierde set ging het gelijk op. Roos coachte het team met inzicht en inzet van beide time outs naar wat mogelijk was: meer dan twintig punten, maar toch net geen overwinning.
Heel goed gespeeld onder de omstandigheden. Hij had deze avond geconstateerd dat er voldoende warm volleybalbloed stroomde door de aderen van de jeugd van VVW.
