Volleybalvereniging V.V.W.

“Ik gebruik nooit een vlakke hand, altijd een vuist bij zulke ballen,” verdedigde Syl zich na afloop. De bal was waarschijnlijk nog geen dertig centimeter van de vloer verwijderd, voordat Syl er een hand onder kreeg, vlak onder hem, bijna aan de voet van z’n stoel. Het balcontact leek te lang van bovenaf en hij floot af voor dragen oftewel een tilbal. En dat heeft hij geweten.
Hij herinnerde zich de nog altijd de afgefloten pancake van Sharon, inmiddels twee seizoenen geleden. Hij had nog nooit zoveel pancakes meegemaakt als nu deze wedstrijd, en geen enkele afgefloten. En ook nog nooit zo vaak wel afgefloten voor dragen van de bal. Beide teams waren aan elkaar gewaagd, maar VVW’s Dames 1 had toch met vasthoudend volleybal een twee-nul voorsprong in sets weten te bemachtigen. Daarna slopen er echter steeds meer slordigheden in het spel en kwam de pass vaak niet goed aan. Het derde team van sluipmoordenaar Madjoe profiteerde onverbiddelijk en wist de stand weer gelijk te trekken.
En dan werd die bal van Syl ook nog eens afgefloten. Had hij ernaast gezeten? De voetfout, waar hij eerder voor gefloten had, toen zij gedwongen was geweest een set up te geven, was zeker terecht geweest, al had coach Wim hem anders willen doen geloven (en voor een gelijksoortige overtreding van de volleybalspelregels door Enya had hij later doelbewust de ogen gesloten). Een keiharde smash van alweer Syl spatte - volgens hem dan, en alweer vlak onder z’n neus - via de netband uit, of was het toch via het Madjoe-blok gegaan, zoals de meiden van VVW meteen en masse beweerden? Aan de schaapachtige grijns van een van de Madjoemeiden uit het bewuste blok te beoordelen, kon dit weleens waar wezen, maar ze wilde het absoluut niet toegeven (zoals Dominique, die verder verrassend goed had staan rammen op de middenpositie, eerder wel op appèl van de tegenstander de hand in een toegevend gebaar had opgestoken). Hij bleef dus bij z’n eerste beslissing, zoals het een goed arbiter betaamde, maar helemaal goed voelde het al niet meer.
Eerder tijdens het spelen had hij er even geen last meer van gehad, maar de aan zijn rechterschouder trekkende stijve nek, die hem al de hele week parten speelde, was nu zeer hinderlijk aanwezig. De wedstrijd wilde van geen afleiding weten en bleef al zijn aandacht opeisen. Een vijfde set moest tenslotte een winnaar opleveren. De meiden van VVW moesten Marijkes slagkracht missen, want in afwezigheid van Eline was zij ingezet als spelverdeelster, maar desondanks vlamden ze nog één keer in een hernieuwde motivatie om Madjoe 3 terecht te wijzen, hetgeen wonderwel lukte, want de tie-break werd met overmacht gewonnen. (Lisa werd nog opgesteld op matchpoint en prompt serveerde het verbouwereerde Madjoe in het net.)
De kop was eraf, hij had de eerste wedstrijd van het seizoen toch naar een bevredigend eind geleid. Hij berispte coach Wim nog voor het ageren tijdens de wedstrijd, maar deze gaf geen duimbreed toe. Niet fluiten voor de technische belabberde set-ups van Madjoe was nog daaraantoe, vond deze, maar hoe zat het met die talloze opstellingsfouten? Tja, onzuiver spelen mag al heel wat jaren en daar vielen die set-ups toch onder, maar tegen dat laatste had hij niet echt een verweer, behalve dan de gulden regel van de arbitrage, die elke opfriscursus opnieuw opgenoemd werd (en ook iedere speler en coach zou moeten kennen): als de scheids het niet gezien heeft, is het niet gebeurd.
Hij liet een goed geluimde Karin tekenen voor de einduitslag en tekende vervolgens zelf het wedstrijdformulier af. Syl plaatste haar opmerking, maar vervolgens voegde de meest opgeruimde speelster (nu Lonneke er niet meer bij was) van VVW’s Dames 1 eraantoe: “geeft niet hoor, kan een keer gebeuren.”
Ach, dacht hij, terwijl hij naar de tafel van de wedstrijdleiding liep, het was misschien niet z’n beste wedstrijd geweest, maar zeker niet z’n slechtste. En hij wist het for future reference: een Syl-bal is nooit een tilbal.