“Ik sta ingedeeld voor deze wedstrijd als scheidsrechter, alleen ik speel zelf op dat moment in de Sprong,” had Madjoe’s Otto Laan hem gemaild. Het geschuif met scheidsen begon altijd al eerder dan de competitie zelf. Het was volle bak in de Dars, alle tien competitieteams zouden spelen en dat betekende dan ook tien scheidsrechters. Die voor heren 1 en 2 werden aangewezen door het Regiokantoor - als alles goed ging, tenminste. De arbiter voor heren 1 moest dus zelf spelen en voor heren 2 was helemaal niemand aangewezen, dus dat had hem meteen al de nodige hoofdbrekens bezorgd. Verrassend genoeg waren er in de speelweek zelf toch nog scheidsen op beide wedstrijden gezet, dus dat viel uiteindelijk dan toch nog mee.
Doordat er op de ene twee velden twee en de andere twee drie wedstrijden waren geprogrammeerd, vielen de aanvangstijden niet samen, hetgeen een extra complicatie opleverde, bij het aanwijzen van de andere acht arbiters, waar hij zelf verantwoordelijk voor was. Het was toch gelukt, hoewel dit wel betekende dat sommige scheidsen na het fluiten misschien even moesten wachten voor ze konden spelen en vice versa. Slechts weinigen hadden hier bedenkingen bij.
Zoals gebruikelijk betrad hij voor zevenen de zaal om een soepele start van de Darsavond te overzien. Waren de teams er, en de scheidsen? Marijke kende het klappen van de zweep, maar Willeke wilde toch vol enthousiasme, maar toch stap voor stap, het invullen van het formulier nog even doornemen. Ze zouden de twee eerste jeugdwedstrijden voor hun rekening nemen. Minko volgde al snel om bij de Regiomeiden de arbitraire troon te gaan bestijgen, maar bij heren 1 bleef de stoel verontrustend leeg. Hij bereidde zich geestelijk al voor om zelf deze wedstrijd te gaan leiden, toen Pé in de zaal verscheen, reeds gehuld in zijn witte arbitersweater. Dat bood perspectieven. Hoewel Pé vroeg gekomen was om de verrichtingen van de jeugd te aanschouwen en misschien als trainer te analyseren, was hij onmiddellijk bereid om heren 1 over te nemen. Alle wedstrijden waren dan toch begonnen.
Inmiddels was de aangewezen scheids voor heren 2 gelukkig wel gearriveerd en deze zette de nodige kanttekeningen bij het aanwijzingsbeleid; wedstrijden zonder scheids waren net zo min een uitzondering als scheidsen zonder wedstrijd, wist hij hoofdschuddend te vertellen, en soms stonden er zelfs twee arbiters op één wedstrijd. Heren 2 was voorlopig nog niet aan de beurt, maar de twee zeven uur wedstrijden liepen langzamerhand op een eind. Jos was door dochter Heidi telefonisch opgetrommeld om haar team te coachen en kon daarna mooi Dames 2 gaan fluiten; hijzelf nam Pé’s oorspronkelijke wedstrijd over.
De jongens A-jeugd van VVW nam het op tegen die van WSOV met net als bij de C-jeugd B als coach. Met een aantal kersverse rekruten was er net aan een compleet team geformeerd en ze weerden zich kranig tegen de Heldenaren. Deze laatsten waren keurig opgevoed en hielden zich nauwgezet aan de ceremonie protocollair tot aan het langs de lijn opstellen en wachten op een tweede fluitsignaal voor het betreden van het speelveld, zelfs bij de time outs. En alleen de aanvoerder kwam eenmaal naar de stoel toe voor een gepaste opmerking.
Bij jeugdwedstrijden moest hij altijd even zoeken (en misschien bij de senioren ook wel, overpeinsde hij in zelfreflectie) hoe streng er op techniek gefloten kon worden zonder de wedstrijd dood te fluiten, maar verder verliep deze wedstrijd zonder arbitraire akkefietjes.
Het veld werd overgenomen door heren 3, dat gefloten zou worden door Jarno en ernaast was VVW’s Dames 1 al in een verwoede strijd verwikkeld met Clam Dycke 2 onder leiding van (alweer van heren 1) Martijn.
Op zijn eigen wedstrijd was de andere late partij van de avond en hij had de Regio-A-meiden gezet, hoewel dit had betekend, dat de scheids even zou moeten wachten na de eigen wedstrijd. De meiden hadden hier echter totaal geen problemen mee, zo een beetje het hele team bleef nog in de zaal verspreid, supporterend bij verschillende partijen.
Lisa nam met hem nog even de handgebaren door en beklom toen onvervaard het hooggestoelte der arbitrage. Hoewel Enya degene was met het diploma ‘Arbiter NeVoBo’ deed Lisa geenszins voor haar onder. Verrassend standvastig hield zij zich staande op de scheidsrechterstoel en liet zich zelfs niet door de (spaarzame) protesten uit het veld slaan.
Goed gefloten, mocht ze nog een keer doen.
VVW’s Dames 1 had inmiddels een vijfsetter met succes afgesloten, maar hij bleef nog wachten op het eind van de laatste wedstrijd. Heren 3 had het ook op een vijfde set uit laten lopen, helaas met minder succes, want op de stand 14-14 ging het licht uit, in ieder geval even letterlijk.
Het middernachtelijk uur was hiermee gekomen en gegaan. Hij haalde het grote tussennet in, parkeerde de materiaalkar in een hoek van de zaal en ordende tenslotte de wedstrijdformulieren, voordat hij de lege zaal achter zich liet, waarin alleen de middenverlichting nog brandde. Ruim vijf uur en tien wedstrijden verder kon hij de kleedkamer weer opzoeken. De tweede Darsavond was voorbij, nog negen te gaan. Dit seizoen. Maar nu eerst tijd voor een warme douche.
