“…” Hij luisterde en keek; hij zat op een bank tegen de muur in de lege, donkere zaal en zag een aangename schemering en hoorde een nog aangenamer niets. De laatste Darsavond van het seizoen was voorbij.
Toen hij bijna vijf uur eerder was aangekomen bij de Dars, baadde de zaal in een zee van licht; het lawaai kwam later. Henk had de velden opgebouwd, alleen de handbaldoelen dienden nog te worden verwijderd. Het net op veld 1 hing te hoog, wist hij al van tevoren, maar dat was snel verholpen. Hij had op auto-pilot herenhoogte aan Henk doorgegeven, maar het was niet heren 1 na heren 2 op dit veld vanavond maar heren 1 tégen heren 2, maar eerst was het veld voor de Regio A-meiden tegen Simokos met Karel op de bok. Ernaast speelden de reguliere jeugd A-meiden tegen Dinto onder leiding van Jilke.
Op veld 2 was de B-jeugd van Asonia gast voor een thuiswedstrijd tegen Wognum. Marijke had hem verzekerd, dat er deze keer een scheids zou meekomen en dit bleek Ilona te zijn. Oorspronkelijk waren alle herenwedstrijden om negen uur geprogrammeerd, hetgeen scheidsrechter-technisch onoverkomelijke problemen hebben gegeven en dus had hij de wedstrijden van Dames 2 en heren 4 omgewisseld, waardoor de laatste voor de tweede keer dit seizoen een vroege thuiswedstrijd had (maar daarna wel twee wedstrijden zou moeten fluiten). Pé nam op veld 3 de arbitersfluit ter hand.
Hierna werden de rollen omgedraaid; heren 3 trad aan tegen Volley ’85 met Anco - die hiermee z’n laatste wedstrijd voor VVW zou leiden - op de stoel. Heren 1 en 2 moesten nog even wachten, want de Regio A-meiden vochten zich naar een vijfde set. Dames 2 was al aan het inspelen op veld 4, want de reguliere A-meiden hadden inmiddels een 3-1 overwinning op het formulier laten noteren. De gebruikelijke kakofonie van vier volleybalwedstrijden in volle gang was inmiddels in alle hevigheid losgebarsten en weerkaatste tegen de metalen dakplaten van de gehorige Dars.
Hij had zichzelf de wedstrijd van VVW’s Dames 1 tegen Simokos 4 toebedeeld; een beladen wedstrijd, niet vanwege onderlinge kleine verschillen of grote belangen (op papier was VVW veel sterker), maar omdat Dames 1 hier essentiële punten diende te vergaren voor het mogelijke binnenhalen van het kampioenschap in de laatste wedstrijd de daaropvolgende volgende week.
Hij voelde zich verrassend rozig toen hij op de stoel plaatsnam (aan fluiten ná het spelen, was hij nauwelijks meer gewend) en hij floot met half opgestroopte mouwen voor de eerste opslag. De vrouwen van VVW worstelden moeizaam met zichzelf en hadden het grootste deel van de eerste set nodig om een beetje in de wedstrijd te komen. Net op tijd om met de kleinste marge de set te winnen.
In de tweede set ging het opeens een stuk gemakkelijker, vooral te danken aan een stevige serviceserie van Sharon, die al vroeg voor een comfortabele voorsprong zorgde en die niet meer uit handen werd gegeven. Simokos - met maar één wissel en zonder coach - toonde zich echter behoorlijk taai en gaf zich nog lang niet gewonnen. De spanning werd steeds sterker voelbaar in de derde set en het kroop als een wroetende worm steeds een beetje verder in z’n botten en z’n spieren (en z’n handelen?).
De gemoederen liepen meerdere malen hoog op bij vermeende arbitrale dwalingen. Syl en Sharon waren en bleven de gehele wedstrijd lief (moest hij na afloop beloven in het verslag mee te nemen, daar ze anders even minder lief zouden zijn), hetgeen voor Syl eigenlijk altijd geldt, maar voor Sharon onkarakteristiek te noemen is en Do kon het niet helpen, daar het volgens haar genetisch bepaald zou zijn (waarvan akte zonder commentaar). Het viel al met al best mee en hij had er eigenlijk weinig moeite mee, want het hoorde allemaal een beetje bij het karakter van de wedstrijd; hij wist daarom een glimlach af en toe niet te onderdrukken. Het aanhoudende zuigende commentaar, dat vlak achter hem vanaf de tribune door Pierre Braakman (tegenwoordig gelieerd aan Simokos?) gespuid werd, was wel een behoorlijke bron van irritatie, maar - wist hij al jaren - als er één persoon was, van wie had zich niets behoefde aan te trekken...
Simokos leek even terug te komen in de derde set, maar de vrouwen uit Wervershoof hielden het hoofd dan toch koel genoeg om de set niet weg te laten glippen. De Streker dames beten zich echter toch weer vast in de vierde set en er werd onverdroten hard tegen hard gevochten om elk punt. Dit keer was het jammer genoeg Simokos dat maar net de set wist te winnen. Onder de omstandigheden toch een mooie 3-1 overwinning voor VVW’s Dames 1, maar toch een kostbaar puntje laten liggen.
Hij daalde af van de arbitrale troon en was blij de hete adem van Pierre B niet meer in zijn nek te voelen, maar kreeg toen meteen de wind van voren van coach Wim - waar kwam dat nou weer vandaan? Iedereen weet het beter dan de scheids, maar nooit allemaal tegelijkertijd. Gefloten en genoten, hoe dan ook. Toen ook de storm in dit glas volleybalwater weer geluwd was, kon hij nog even naar Dames 2 gaan kijken, dat zich dapper verweerde tegen Simokos 6 in een vijfde set (zat Laura nou alweer te fluiten namens de Regio A-meiden?), maar dan toch aan het kortste eind trok.
Het laatste veld kon worden afgebroken en de spullen opgeborgen achter het blauwe scherm. Ja, instrueerde hij een tegensputterende Deb, alles moet erachter in de hoek. Nadat de meiden van Dames 2 stoelen en palen in de juiste hoek hadden gezet, parkeerde Moniek vakkundig de kar er achteruit tegenaan, terwijl hij het grote tussennet losmaakte van de tribune. Tenslotte bleef hij alleen achter in de lege zaal en zocht in alle rust voor de laatste keer dit seizoen de wedstrijdformulieren bij elkaar. Hij talmde nog heel even, in gedachte verzonken, en zocht toen toch de kleedkamer op. Minko scheen iets te begrijpen van wat er in hem om zou kunnen gaan.
Na het douchen en omkleden keerde hij nog éénmaal terug in de zaal. Hij genoot nog even van het geluid van stilte in de schemerzone, maar stond toen toch op en liet de donkere Darshal achter zich. Toen hij de klapdeur van de kantine openduwde, zuchtte hij nog één keer, maar toen verscheen er weer een glimlach op zijn gezicht. Terug in het licht en het lawaai. The road goes ever on.
