“Gaan we weer,” voegde hij beide aanvoerders toe, terwijl hij een ruim veertig jaar oude ‘one twelfth of a shilling” met z’n duim omhoog flipte en liet rondtollen voor de tweede toss.
Hij had zich oorspronkelijk op de wedstrijd van heren 3 tegen Ardea 3 gezet, maar de laatste had zich op het laatste moment per mail afgemeld. Heren 3 moest wel tweemaal fluiten, dus besloot hij de eerste, vroege wedstrijd maar over te nemen, anders zou hij wel erg lang moeten wachten.
De scheids, die aangewezen was om heren 2 te gaan fluiten (de wel erg vroeg gearriveerde Sjoerd de Vries), had er in de kleedkamer al een opmerking over geplaatst: toen ze om zeven uur moesten beginnen, waren ze laat en nu ze om half acht mogen, zijn ze evengoed vaak nog laat.
De jonge gasten waren er eerder dan de thuisploeg en deze wedstrijd kon in ieder geval op tijd beginnen, dus dat viel wel mee. De C-jongens van VVW traden aan tegen de C-meiden van Simokos en hij vond het eigenlijk niet verkeerd om na een onverwachte drukke dag op kantoor een wat makkelijker wedstrijd te gaan leiden dan eerst gedacht - het zou echter een strijd op het scherp van de snede gaan worden.
De eersten waren gemiddeld een kop groter, hetgeen vooral bij het net toch wel wat voordeel opleverde. De Streker meisjes waren echter volhardender en wat constanter, waardoor alle ingrediënten voor een kraker aanwezig waren.
Onder leiding van coach Jos ging Wervershoof hoop in bange dagen goed van start en pakten de eerste set. Hierna begon de krachtmeting pas echt en werd elk punt fel bevochten. De Simokos-meisjes vochten zich naar een nipte 26-28 overwinning in de tweede set, maar de VVW-jongens hadden eenzelfde antwoord in de derde set en kwamen met een even spannende 26-24 weer op voorsprong.Het kleine Oranje liet zich hierdoor echter niet ontmoedigen en volhardde in de vierde set, waardoor de stand weer gelijk getrokken werd.
Hij zat redelijk ontspannen te fluiten, maar was toch tot tweemaal toe genoodzaakt beide duimen omhoog moeten steken, omdat hij niet zeker genoeg was om het punt te geven. Tussen de bedrijven door moest hij nog een viertal kleine volleybal-hooligans in de dop wegens aanhoudend ravotten vlakbij het speelveld de zaal uit jagen.
Voor de tweede maal werd er dus getosst en voor de tweede maal kwam het gekroonde hoofd van Elisabeth II van Groot-Brittannië boven te liggen (en hij gaf altijd het thuisteam ‘kop’). Dit kleine voordeel mocht de mannetjes in het geel helaas niet meer baten, hoewel Jelle het tij nog probeerde te keren met subtiel geplaatste balletjes in de gaten naast het blok. Toch een vette vijfsetter uit het vuur gespeeld. De spirit is er wel, ze moeten alleen nog een beetje groeien.
De Darsavond was nog lang niet voorbij, voorlopig kon hij echter even rustig op de zaaltribune plaatsnemen om met een half oog de wedstrijd van de Regio-meiden tegen Simokos te volgen en verder in zijn eigen gedachten weg te zinken. Een veld vrij nu, had hij het eerder geweten, dan had hij de enige late wedstrijd van de avond naar voren kunnen halen. Nou zou het wel weer middernacht worden. Nou ja, niets aan te doen. Hij ontspande al zijn spieren en sloot voor een moment zijn ogen. Even rust.
