Het leek een eenvoudige Darsavond - de eerste van 2010 - te gaan worden zonder problemen, maar zoals gewoonlijk mocht dit niet zo zijn. De woensdag ervoor was er nog steeds geen scheidsrechter aangewezen op de wedstrijd van heren 2, maar gelukkig had hij hiervoor Pé op reserve en was dit algauw geregeld; het aanstellen van een vervangende scheids voor Pé’s oorspronkelijke wedstrijd had iets meer voeten in aarde gehad, maar ook dat was gelukt. Donderdagavond belde de tegenstander van de jeugd A jongens echter af, zodat dit niet meer nodig was. Ook was er nog een mail van Lisa waarom hun wedstrijd nog niet verzet was, zodat ze speelsters van de andere jeugd A meiden konden lenen. Verzetten? Daar wist hij niets van, en nu was het echt te laat om nog iets te regelen voor morgenavond, dus dat was het enige, wat hij kon terugmailen. (Of zou hij de Regio A-meiden nog op het nu lege veld van de A-jongens kunnen krijgen, maar het was te laat om te bellen en hij was moe, hij wilde achter z’n Mac vandaan.)
De weg naar de Wervershoof was voor het eerst in weken weer geheel sneeuwvrij en het scheen zelfs licht te dooien, toen hij naar de eerste Darsavond van het jaar 2010 fietste. De velden waren als gewoonlijk al door Henk opgebouwd, de eerste gasten waren als gewoonlijk eerder in de zaal aanwezig dan de thuisteams en als gewoonlijk kwamen de eerste scheidsen van de avond een fluitje bij hem lenen. Ilse ging bij de reguliere A-meiden, waar Paulien moeiteloos als speelgerechtigde zesde vrouw (meisje) kon doorgaan, op de bok en Syl nam de C-jeugd onder haar hoede, terwijl Karin daar het formulier bijhield.
Verrassend genoeg verscheen ook Piet Kofman in de zaal en dat kon maar één ding betekenen: hij kwam fluiten, en wel heren 2. Hij had zich op het laatste moment als vrijwilliger gemeld en het Regiokantoor had het aanbod met beide handen aangegrepen zonder de vereniging in te lichten. Twee scheidsen voor één wedstrijd, wat een weelde. Na enig overleg met Pé en Piet besloot de laatste weer huiswaarts te keren (Piet had al meer fluitbeurten achter zijn naam staan dan wie dan ook en Pé zou - ondanks zijn inmiddels ook indrukwekkende staat van dienst als arbiter NeVoBo - nog jaren bezig zijn om hem in te halen, als dat al ooit zou lukken.)
Nadat dit dan geregeld was, kon hij met een gerust hart de voorgang van de eerste wedstrijden aanschouwen vanaf de zaaltribune of leunend tegen de paal, die in het midden van de zaal het tussennet omhoog hield. De zes reguliere A-meiden hadden het zwaar tegen het negen meisjes sterke De Boemel; de kleine C-jongens hadden minder moeite met de nog kleinere meisjes van Simokos; de Regio A-meiden, slechts met z’n vijven (en Leon op de stoel), verweerden zich dapper tegen een Simokos met maar liefst vier wisselspeelsters op de bank; heren 2 was goed begonnen tegen Ardea.
Later kon hij gelukkig de aangewezen arbiter voor de wedstrijd van heren 1 begroeten en wisselde hij de allerlaatste besten wensen voor het nieuwe jaar uit met Debbie, de eerst gearriveerde speelster (op fluitist Ilse na) van de wedstrijd die hij zelf zo dadelijk zou gaan leiden. VVW’s Dames 2 trad aan tegen WSW, dat eerst nog op klassieke wijze een wedstrijdformulier verprutste door de verkeerde kant in te vullen. Gelukkig had hij altijd reserveformulieren bij zich.
Geen gebrek aan speelsters bij Dames 2, dat zich zoals gewoonlijk vol geestdrift in de strijd wierp. Het spel ging gelijk op, maar de vrouwen van VVW waren af en toe wat te gehaast, wilden het wat al te gretig afmaken, alhoewel er ook ellenlange rally's voorkwamen. De tweede set werd pas op het allerlaatste moment beslist. De spanning liep hoog op bij een stand van 24-24; Ewie, de korte mouwen van haar shirt zoals gebruikelijk naar binnen gevouwen op de schouders, gebaarde na haar smash verbeten met beide handen naar beneden, maar hij kon niet anders dan de vlakke handen richting plafond omhoog houden: de bal was toch echt uit gegaan. In de volgende rally werd de eindstand van de set bepaald…
Hij probeerde nog binnen bepaalde grenzen te helpen, door WSW af te fluiten voor schermen (volkomen terecht overigens, had hij zelfs misschien nog meer kunnen doen, zoals Sandra had gewild), niet altijd al te erg op de techniek te letten (ondanks een appelleren van de WSW-coach) en één of twee niet al te opvallende netfouten over het hoofd te zien. Coach Annette zag hij ook over het hoofd, want zij had telkens moeite om haar aanwezigheid kenbaar te maken bij het aanvragen van de time outs, éénmaal zelfs zo erg, dat hij een WSW-service ervoor moest terugfluiten (hetgeen weer een op zich terecht protest van hun coach uitlokte). De VVW-touché op match point tegen had hij werkelijk niet opgemerkt, alhoewel deze kennelijk recht onder zijn neus plaatsvond. Het had verder geen invloed op de einduitslag, die hij even later op het formulier moest noteren.
De wedstrijden van de beide eerst teams van de vereniging (bij de Dames de gediplomeerde Ed op de bok, dus aan hem kon het niet liggen) tegen die van De Boemel waren nog in volle gang (en zouden met tegengesteld resultaat beëindigd worden), toen de laatste partijen van de avond van start konden gaan. Pierre had geduldig gewacht om de ene te gaan fluiten, maar de scheids voor de andere moest hij - met gelukkig zeer weinig aandrang - uit de kantine plukken in de persoon van de zich nog steeds met krukken voortbewegende Rosalie (haar enkel functioneerde nog niet naar behoren, mar ruggegraat had ze wel). Wel een beetje begrotelijk, voelde hij in z’n hart, maar de rest van haar team volgde in haar kielzog om haar morele steun te verlenen.
Toen dan uiteindelijk ook deze wedstrijden naar een onvermijdelijk gelijkwaardig einde waren geleid, bleef hij achter in een legen zaal, waarin hij de nog over de vloer verspreid liggende netten, palen, antennes en telborden op de kar laadde. Voor hij tenslotte de zaal verliet, ordende hij de formulieren op de wedstrijdleidingtafel en keek om naar de klok achter hem aan de muur om een vermoeden bevestigd te zien: het was zoals gewoonlijk weer middernacht.
