“Geloof jij in de liefde? Ik wel!,” stond er op de bal te lezen. Hij had hem net door Enya aangereikt gekregen - niet als persoonlijk cadeau, maar als wedstrijdbal, want de confrontatie tussen de Regio-A-meiden van VVW en Afas-LEOS stond op het punt om te beginnen.
De Darsavond was begonnen in een kille zaal, die niet warmer wilde worden. Marijke, bij de C-jeugd op de stoel, wreef al snel de verkleumde handen tegen elkaar (en zou het vijf sets lang daarboven uit moeten houden), maar Moniek leek er bij de jeugd-A-meiden minder last van te hebben. Pogingen samen met Ria-achter-de-bar om de blowers aan de praat te krijgen, haalden niets uit; of ze de knoppen nu op 1 of 5 zetten, de voorste blower bleef koele lucht blazen en de andere twee deden niets.
Pé was op inmiddels gebruikelijk verzoek komen opdagen om de wedstrijd van heren 1 te gaan leiden; voor zowel deze als de daaropvolgende wedstrijd van heren 2 was geen scheidsrechter aangewezen. Een poging om Piet Kofman (die de vorige keer schijnbaar spontaan was verschenen en toen weer onverrichter zake huiswaarts kon keren) te charteren was mislukt, maar heren 1 was bereid om naast Dames 1 en heren 3 ook deze te gaan fluiten.
Omdat de beide jeugd A-meidenteams van elkaar moesten kunnen lenen, had hij voor de rest van het seizoen de wedstrijden van de A-jongens en Regio-meiden omgewisseld, zodat de A-meiden achter elkaar zouden spelen. Dit had nu tot enige verwarring geleid bij de spelers van de jongens A, waarvan de helft niet op tijd was, net als scheids Minko, die dacht dat hij pas om kwart over acht acte de présence hoefde te geven (had nooit gekund, daar heren 2 om negen uur zelf moest spelen) in plaats van half acht. Hij had Minko wel op de hoogte gebracht, maar deze was later weer door Pierre op het verkeerde been gezet, hoewel zoon Armin al wel aanwezig was. Na een belletje van Leon arriveerde Minko snel genoeg in de zaal om geen oponthoud te veroorzaken.
Toen dan toch op alle vier de velden de wedstrijden in volle gang waren, kon hij even rustig op de zaaltribune plaatsnemen en de Darsavond in ogenschouw nemen. De A-meiden hadden het moeilijk tegen Dinto, de A-jongens konden het niet bolwerken tegen Relay, heren 1 ging beter tegen Madjoe 4 (waarin ex-VVW-er André) en de C-jeugd was in zware strijd verwikkeld met de Streek. H3’s Martijn moest nog even wachten voor hij bij Dames 2 - wier tegenstander (met ex-VVW-ers Manon en Bianca binnen de gelederen) de shirts was vergeten en daarom in oranje trainingshesjes met tape geplakte rugnummers in het veld verscheen - op de bok kon en hijzelf moest de vijfzetter van de C-jeugd afwachten. Het duurde zelfs zolang, dat op het veld ernaast Dames 1 al aan het inspelen was voor de wedstrijd van 9 uur; de tegenstander schitterde nog door afwezigheid, maar terwijl hij belde met de wedstrijdsecretaris van Dinto, was de ploeg uit Heerhugowaard net gearriveerd.
Tegen negenen kon hij dan toch zelf een wedstrijd gaan leiden. Gelukkig viel het nu best mee met de kou bovenop de stoel (was er dan toch beweging in de verwarming gekomen?). De Regio-A-meiden traden met precies zes speelsters aan tegen Afas-LEOS en begonnen aarzelend aan de laat gestarte wedstrijd. De meiden uit Leusden hadden aanvankelijk de overhand, maar in de tweede set ging de strijd gelijk op. Pas na het twintigste punt aan beide kanten, sloeg de balans in het nadeel van de thuisploeg door.
Ze probeerden het opnieuw in de derde set, maar halverwege viel Laura plotseling uit en moest het team met vijf vrouw verder, hetgeen meteen z’n weerslag had op het moreel. Alleen doordat de Leusdense meiden zich rally’s lang meer bezig hielden met een punt, dat geteld zou zijn na een dubbelfout, werden er nog wat punten gescoord door de meiden uit Wervershoof. Vervolgens maakte de Leusdense coach zich er nog druk om of de reglementen het toelieten, dat de Regiojeugd mocht doorspelen met vijf man. Hij bleef zitten op de arbitrale zetel en peinsde er niet over om de wedstrijd af te breken; wat de officiële spelregels hierover zeiden, interesseerde hem geen biet, want kwamen ze hier nu om lekker te volleyballen of om moeilijk te doen?
In de vierde set konden de vijf meiden het tij tegen de zes met twee reserves aan de andere kant niet keren, al gaven ze de hoop niet op. De geblesseerde aanvoerder Lisa had echter alleen de time outs om iets mee te doen. Afas-LEOS maakte zich nog flink druk om een mogelijk over het hoofd geziene touché en eisten tenminste een dubbelfout. De van de andere A-meiden geleende andere Laura gaf het min of meer toe, maar hij hield evengoed voet bij stuk: gewoon uitgeslagen (Afas-LEOS stond inmiddels tien punten los). Enya moest even later voor de einduitslag tekenen en kon de wedstrijdbal weer opbergen, terwijl op de bank Leon zich nog steeds over de aangeslagen Laura ontfermde. (Geloof jij in de liefde?)
Half heren 1 zat inmiddels te fluiten; Marco kon bijna de zoveelste overwinning van VVW’s Dames 1 op het formulier noteren, terwijl Alex het tegenovergestelde voor heren 2 moest doen. De wedstrijd van heren 3 was - na een vijfsetter van Dames 2 tegen Westvolver 3 - net begonnen met Martijn op de bok en op het laatste veld kon uiteindelijk ook die van heren 4 van start gaan onder leiding van arbiter NeVoBo Enya.
Heren 4 was toch als eerste klaar en hij zette zich daarom nog maar even bij heren 3 op de bank om de laatste set af te wachten. Toen hier dan ook de laatste hoop vervlogen was, hoefde hij niet op de klok te kijken om te weten hoe laat het was.
