Volleybalvereniging V.V.W.

“Hee, die zijn niet eens van ons,” riep Martijn verbaasd, toen hij de zaal binnenkwam en zag welke wedstrijd hij moest fluiten. Dat klopte, het was een jeugdwedstrijd van Asonia tegen MOVE, die in de Dars was geprogrammeerd. Het was goed dat Marijke me hier twee dagen eerder over gebeld had, want ik had hem over het hoofd gezien. Marijke zou coach zijn van het ‘thuis’spelende Asonia en zij vroeg zich af hoe het zat met de scheidsrechter. Dat was een goeie; de thuisspelende vereniging dient een scheids te leveren, maar als er alleen een jeugdteam uit thuisspeelt, is dat bijna niet te doen. Tell me about it. Ik kon vanavond op de training nog wel een scheids regelen bij heren 3, had ik haar beloofd, dan moesten de drie seniorenteams van vrijdag allemaal tweemaal fluiten, dat was wel zo eerlijk.
Ik had toch nog wel wat moet porren voor aanvang van de training om iemand van heren 3 zo gek te krijgen, maar toen ik had aangevoerd, dat het waarschijnlijk de enige keer van het seizoen zou zijn, dat hij zou moeten fluiten (omdat Pé altijd de stoel opgaat voor heren 3), had Martijn ermee ingestemd, waarbij hij kennelijk het eerste deel van het verhaal niet had gehoord.
Martijn had de wedstrijd met goed gevolg geleid, maar hij (of anders degene, die in zijn plaats het formulier had bijgehouden) had kennelijk moeite de teams uit elkaar te houden, als één van de twee geen geel shirt droeg. Voor de zekerheid waren op het formulier achter de teamnamen de clubkleuren vermeld: blauw tegen groen. Kan ook weer.