Naast mijn eigen kleren hing er tegenover me nog een spijkerbroek met een bruine riem aan een haak. Wie gaat er nu zonder broek naar de kantine? Ik zat in kleedkamer 6 op de bank en ademde door mijn mond. Er zat wol in m'n kop, m'n keel voelde aan als schuurpapier en m'n stem was bijna weg. Was het me werkelijk ontgaan dat Karin de bal uit het net tweemaal had gespeeld (en dus het team zesmaal?). Aan het eind van de wedstrijd had bijna heel Simokos 3 hiervoor geappelleerd (behoorlijk beleefd nu was gebleken dat ze gelijk hadden - “die met dat gekleurde tape op haar been”) en Karin had het – na afloop – inderdaad toegegeven. De arbitrale concentratie was kennelijk even ver te zoeken geweest.
Er had toch meer dan genoeg spanning in de wedstrijd gezeten. Onze meiden waren wat moeizaam begonnen en hadden de eerste set uit handen gegeven, maar daarna was de strijd pas goed los gebarsten. De beide teams waren nu echt aan elkaar gewaagd, om van de coaches Wim Moorman (welwillend opgeroepen, omdat zowel heren 1 als 2 om dezelfde tijd speelden, kon me niet herinneren dat ik het zo ongelukkig had ingedeeld) en Pierre Braakman nog maar te zwijgen. Onze meiden boden hardnekkig weerstand en lieten geen gat meer vallen in de score. Alle time outs werden benut en Pierre probeerde zelfs nog een derde aan te vragen, toen VVW aan het eind van de set wist uit te lopen. Simokos kwam toch als eerste op setpunt, maar de strijd ging nog rally's lang door. Uiteindelijk ging de winst met 26-24 net naar VVW's Dames 1. De wedstrijd was begonnen.
Wat een verschil met mijn eigen wedstrijd tegen NIVO die daarvoor gespeeld was. De basisdoelstelling van minimaal tien punten was gehaald, maar er zat elke set toch steeds meer dan tien punten tussen. De Horinezen speelden goed, daar niet van, maar wij hadden gewoon staan broddelen, dat had veel beter gekund.
Het begon al met de opstelling. We hadden op de training met penetrant geoefend – bij de meeste teams al standaard, bij ons nog volkomen experimenteel – en dat zouden we nu gaan toepassen; als dan niet iedereen dat echter doet, dan loopt alles door elkaar heen. De oude vertrouwde opstelling vanaf de tweede set had echter weinig verbetering opgeleverd. Tot overmaat van ramp hoorde Matthew iets knappen in zijn enkel en moest worden afgevoerd. Deze wedstrijd was niet echt lekker gelopen, daar had de support van Daphne en H5's Kees weinig aan kunnen veranderen. Misschien was het ook instelling, want was gewoon broddelwerk (misschien ondanks de instelling).
Bij VVW's Dames 1 was de spanning alleen maar verder gestegen. De derde set waren ze voortvarend van start gegaan, maar Simokos had de achterstand weer goed gemaakt en zelfs wat uitgelopen. Op hun beurt zetten onze meiden de achtervolging weer in en zo bereikte de set en eigenlijk ook de wedstrijd een climax, die na vele setpunten culmineerde in een 30-28 overwinning voor VVW.
De vierde set volgde een gelijk stramien, tot aan die kennelijk arbitrale blunder aan het eind, want in de doorgaande rally ging ook nog eens een speelster van Simokos door haar enkel. Bij het inspelen was de zevende speelster al geblesseerd geraakt, toen ze achteruitstappend op deze arbiter was gestuit, die net de antenne in orde aan het maken was. Ze stonden hierdoor met z’n vijven, maar onze meiden hadden match point bereikt. Simocoach Pierre wilde stoppen, maar Wim stak hier op hoge poten een stokje voor. De laatste rally was niet meer dan een formaliteit; geen leuk einde voor Simokos, maar wel een knap bevochten overwinning voor VVW’s Dames 1.
Los van die ene blunder toch redelijk gefloten, dacht ik, maar ik kan me vergissen (ook als arbiter). Zo nu en dan commentaar voor m’n kiezen gekregen en dat was af en toe terecht, niks nieuws onder de tl-bakken van de Dars. Ik kon Sharon als eerste van de new batch haar certificaat “scheidsrechter VS2” uitreiken; Armin had eerder vanavond zijn Proeve van Bekwaamheid afgelegd, al had ik (als beoordelaar) alleen het laatste stukje van de wedstrijd van jeugd B (gecoacht door nieuwbakken vader B, schijnt dat Willeke er ook was met baby Anouk, maar die is me niet opgevallen zonder buik) kunnen volgen, het moest maar voldoende zijn, die jongen kan wel fluiten. Het veld was afgebroken, de kar in z’n hoek achter de blauwe schermen geparkeerd en de zaal raakte leeg, want de wedstrijd van VVW’s Dames 1 was veruit als laatste geëindigd.
Of de spijkerbroek met de bruine riem nog is opgehaald, weet ik niet, maar ik heb in de kantine niemand in boxershort of erger zien lopen, terwijl het toch sluitingstijdlaat werd met mooi aanzitten met onder andere Ansepans. Sommige praatten veel, anderen luisterden meer…
