De kleine blonde spelverdeler van Schorpioen/Wognum had de moeilijkst te verwerken opslag, die deed denken aan die van Sandra Verdonschot way back when. Als ze net als ik midvoor stond, kon ik haar krullerige paardestaart, die steeds net niet tegen het net aansloeg als zij zich omdraaide, van dichtbij bewonderen. Het draaide vanavond vooral om de opslag.
De Wervershovers gingen met de ene auto, de Zwaagdijkers met de andere, de laatste met horten en stoten. Eerst toch maar omgedraaid om een zichzelf vergeten speler op te halen en toen nog maar een keer, voor de door deze vergeten shirts. Door uitloop van de eerdere wedstrijd waren we toch nog redelijk op tijd in 't Span.
De eerste set begon moeizaam, totdat Johan een serviceserie van zo'n acht punten produceerde en we opeens een grote voorsprong hadden, die we niet meer uit handen gaven. In de tweede set raakten we meteen in een dip, die tot in de derde zou voortduren. We gaven het niet weg, maar te vaak ging de pass de mist in, waarvan SchorWog wist te profiteren en ons steeds maar voor wist te blijven. Zonder Ko hadden we geen last van wisselperikelen en we volhardden de gehele wedstrijd in dezelfde opstelling.
Ook het begin van de derde set was nog een worsteling. maar toen was er opeens weer een serviceserie, niet zo lang als die van Johan, maar toch lang genoeg om de ban te breken. De aanval kwam weer uit de verf en vooral het block werd effectief in stelling gebracht. Matthew en zelfs ikzelf wisten een aardige serie opslagen achter elkaar te maken. De set up achterover, een tweede balletje prikken, alles wilde wel aardig lukken. We kregen het niet cadeau (al helemaal niet van de kleine blonde spelverdeler met haar paardestaart), maar we behielden de verdere wedstrijd het initiatief.
Ik herinner me een seizoen net voor ik wedstrijdsecretaris werd, dat we geen enkele wedstrijd wonnen en met min drie punten de competitie afsloten. Winnen doen we ook nu niet zo vaak, misschien één op de pak 'm beet zeven, acht, negen keer, maar misschien dat we dit seizoen het gemiddelde kunnen opschroeven. Misschien. Maar als je dan wint, voelt het des te beter; elk nadeel heeft se voordeel.
Nog even in de kantine de overwinning vieren en Ko een sms sturen (iets van ‘Yo Ko, we redden het zo’, vermoed ik) en toen ontstond er een nieuwe schifting: de oude vossen gingen op huis aan, de jonge honden wilden eerst nog langs 'de Mac'. Ik geloof niet dat ze een Apple Store bedoelden om Steve Jobs te herdenken…
