Volleybalvereniging V.V.W.

De hoogzwangere buik van Willeke was zonder meer het moment van de avond voor mij. Nog drie weken, zei ze. Altijd zo blijven, zei ik. Maar dat was ze niet van plan. Ze kwam kijken bij de eerste thuiswedstrijd van VVW's Dames 2 en stond te stralen in een verticaal gestreepte, strak over haar bewonderenswaardige buik gespannen jurk; zwangere vrouwen zijn mooi. 

Ilona, inmiddels zo'n twee maanden moeder van Floris, speelde alweer mee en Debbie is nog geen twee weken geleden bevallen van Morris. Paulien had eerder de verrichtingen van heren 4 gevolgd; Matthew, de vader van Emma, is één van de nieuwe rekruten. Bij Martijn en Monique was (enigszins door het bestuur over het hoofd gezien) in juli Dorien aan het gezin toegevoegd. Heidi zal later dit jaar het nieuwe team vervolmaken. Wat een wonderen allemaal.

Toen ik twee uur eerder naar de Dars fietste, hoopte ik maar dat Henk  de velden had opgebouwd, want ik had er niet aan gedacht om een team voor zaaldienst aan te wijzen. Ze stonden, dus we konden meteen beginnen. VVW's Dames 1 nam het op tegen Odin 2 en hakte ze in de pan. (Heb je er nog wat van gezien?, vroeg Marijke me later, nog steeds vol van de wedstrijd. Helaas niet, ik moest we op mijn eigen wedstrijd richten.)

Heren 1 ging naast ons de strijd aan met Madjoe 3 (dat ik nog uit de meiden kleedkamer had moeten zetten) en heren 4 ging het proberen tegen Simokos 4. Deze gaan voor het kampioenschap, hoorde ik na afloop van Anco` (die met Simokos 3 ten onder zou gaan tegen heren 3), dus we hebben zeker niet slecht gespeeld. We hadden meer mid achterin moeten prikken, coachte trainer en fluiter Pé al tijdens de wedstrijd. Nou ja, we bemachtigden elke set veel meer dan de tien punten van de basisdoelstelling. Lekker gespeeld.

De coach van Wognum jB had 's avonds tevoren gebeld of de wedstrijd een half uur later kon beginnen. Omdat heren 2 niet doorging en ik het nu kennelijk al als een minieme aanpassing beschouwde, ging ik meteen akkoord, dit niet tot volle tevredenheid van coach Henry, die met heren 3 natuurlijk wel moest spelen. Hoe dan ook, gedane zaken. Carlo zat op de stoel en ik nam het van hem over, want deze wissel had ik wel bedacht, opdat de wedstrijd van heren 5 niet in de knel zou komen.

VVW's jeugd B wist één setje uit het vuur te slepen en heren 1 (achter wie ik heren 3 had gezet) wist het bij gelijke uitslag iets langer vol te houden, zodat Henry niet al te erg in de knoop kwam.

Toen ik het wedstrijdformulier had getekend, draaide ik me om en zag ik Willeke staan...

Sharon floot de wedstrijd van Dames 2, zodat ik hier meteen een Proeve van Bekwaamheid voor verenigingsscheidsrechtrer van kon maken, de eerste van de groep cursusgangers. Ze floot uitstekend met rustige, duidelijke handgebaren en (in ieder geval een schijn van) zelfverzekerdheid, die zich niet door de teams liet tartten. Dames 2, nog steeds gecoacht door soon oma to be Frieda, vocht voor wat het waard was, maar kon het helaas niet bolwerken tegen het MonnickenVolenEdam samenwerkingsverband van MOVE 3. Aan de inzet lag het zeker niet, mooie wedstrijd gezien.

Ondertussen verloor heren 5 met dezelfde cijfers van het Westvolver 3, tegen wie heren 4 een week eerder had gespeeld, hetgeen kan betekenen dat heren 5 tegenwoordig gewaagd zou kunnen zijn aan heren 4, wat van deze kant bezien zorgelijk te noemen is. Dat kunnen nog interessante derby's worden...

De Darsavond zat erop, wat de wedstrijden aanging, maar in de kantine ging hij nog heel lang door. Even na tweeën fietste ik meer dan tevreden weg van m'n laatste eerste Darsavond als wedstrijdsecretaris. (Een gevatte uitsmijter-zin zou nu kunnen zijn, dat ik er m’n buik vol van heb, maar dat kan ik nu echt niet beweren. ;-)