Simokos 4 staat maar net boven ons, dus vol goede moed gaan we (de vier Zwaagdijkers) door weer en wind (per auto) naar de Flint, waar de Wervershovers nog even op zich laten wachten. De shirts zijn vorige week in de Dars blijven staan en ik heb ze gisteren net gewassen en vandaag nog van de lijn gehaald om ze meteen weer aan te kunnen trekken. Marijn had woensdag gevraagd of hij mee kon spelen en ik had – omdat er van ons bijna geen hond te trainen was – het meteen goed gevonden. In afwezigheid van Tim hebben we daardoor toch een wissel en als dank mag ik op de bank beginnen; aanvoerder Ko is lekker bezig, hoor.
We moeten kennelijk eerst nog even warm draaien, maar het gaat toch lang niet slecht. We kunnen elkaar hebben, maar de Simmies maken net even minder fouten dan wij en pakken zo toch de eerste set. We beginnen beter te spelen, want we pakken meer in de verdediging en de rally's worden langer. Wim serveert de tweede set uit en mag als dank op de bank gaan zitten (Ko is echt lekker bezig). De derde set blijkt echter een kopie van de tweede en we winnen hem met dezelfde cijfers.
We zijn allemaal goed bezig, maar in de vierde set komt de klad er een beetje in. Simokos weet een betere aanval in stelling te brengen en we laten – terwijl VVW's Dames 3 naast ons al klaar is en nu toekijkt hoe het ons vergaat – de set (nog maar net, dat wel) door de vingers glippen.
De meiden blijven niet zitten voor de vijfde set (behalve coach Frieda), maar wij krijgen weer de overhand, al is dat ook nog maar net. Aan het eind wordt het nog echt spannend, als Simokos weer bijna langszij komt. Wij dwingen toch het eerste setpunt af en ik zit dichtbij een one man match winning block. Het had mooi kunnen zijn en de bal kaatst als bedoeld vanaf mijn handen naar beneden op de vloer binnen de drie meter, maar helaas wel aan onze kant. Da's nou jammer.
Dan krijgen de Simmies zowaar het volgende setpunt, maar we houden het hoofd koel en weten het weer weg te werken (want Ko is – nu Marijn ook als spelverdeler in het veld staat – ouwerwets lekker bezig op de buitenpositie). Opnieuw onze beurt en we zegevieren met 17-15! Niet zo spectaculair als vorige week, maar al met al wel een betere wedstrijd. En de tweede op rij gewonnen, dat mag ook een sensatie genoemd worden. (En we hebben 17 gescoord - of toch niet (wat?).)
Nog even nagenieten in de kantine, waar Wim verplicht dan toch eindelijk een inschrijfformulier invult, opdat hij voor het eind van seizoen toch nog legaal mee zal mogen spelen, en waar Dames 3 nog mooi aanzit voor een raam met uitzicht op de zaal. Over hun hoofden heen worden de volleybalbabes op het voorste veld beoordeeld, de chicks worden gecheckt. De nummers 44 en 45 aan de ene kant – vermoedelijk zussen - scoren hoog, maar sommigen slaan stijl achterover van de hoogblonde nummer 17 (het zou haar leeftijd kunnen zijn) aan de andere kant, vooral als ze op een gegeven moment met beide handen haar weelderige paardestaart schikt. Beide teams spelen in oranje en op mobiel internet wordt koortsachtig opgezocht welke wedstrijd dit zou kunnen zijn; volgens de competitie-site Simokos 4 tegen MOVE 3, maar wie wie is, wordt niet helemaal duidelijk. Dan wordt de Flint toch zonder verdere kennismaking, maar wel met een tevreden gevoel en alweer 3 punten in de tas, vaarwel gezegd. Voor nu. (Voor de goede orde, mannen: die 17 moet van MOVE zijn, want die 44 en 45 heb ik al meer gezien bij Simokos.)
