Vanwege wintersportgangers was de wedstrijd verzet van vrijdag naar woensdag; kwam dat effe goed uit! De Elfstedentocht ging niet on, maar er kon volop geschaatst worden in Friesland, dus vrijdagavond al heen om zaterdag tegen half tien in Sneek op het ijs te stappen: Dick, Piet, Rob en (R)ik, vier gebroeders Laan (de oudste, penningmeester Jan, was er niet bij).
De zon scheen, de wind was mild, de kou viel mee. Richting IJlst over het Slotermeer naar Sloten en weer verder naar het westen. 'Levensgevaarlijk ijs' zei het bord bij Balk nog steeds, maar iedereen schaatste door. De Frysen hadden de baan geveegd tot in de meest afgelegen hoeken van het Lân, dus we konden overal gewoon doorrijden. Via de Galamadammen in Koudum naar Stavoren, verder langs de dijk omhoog naar Hindeloopen en - de geboorteplaats van onze moeder - Workum.
Oppassen voor de scheuren, maar als je viel, werd er meteen vanuit de vele medeschaatsers gevraagd of je OK was. Overal koek en zopie, op warme chocolademelk en snert kom je nog een heel eind. Van Workum verder omhoog naar Bolsward; De hoeven hielden zich uitstekend, de voeten zaten goed in de schaatsschoenen, de ijzers waren een dag eerder nog geslepen door Gert Boos. De rug had wel het nodige te verduren en trok en krampte af en toe alle kanten op, maar hield het ook uit tot het eind.
Bij Bolsward weken we toch af van de Elfstedenroute; niet verder naar Franeker, maar weer richting IJlst, waarna het niet lang meer duurde voor we onder de Waterpoort van Sneek door schaatsten. Toch bijna zo'n 100 kilometer afgelegd, toen we rond vijf uur weer van het ijs afstapten. Wat een feest op het Friese ijs, geweldig! Fryslân boppe!
De vloer van de Kers leek ook wel een ijsbaan, zo glad was ie. Tegen NIVO moesten we toch een kans hebben en daar leek het ook lang op. We speelden behoorlijk goed en pakten zelfs in de verdediging heel veel. De Horinezen pakten echter nog meer en zo bleef het tot aan het eind van de eerste set spannend... Net niet, 23-25.
Hierna volgden echter twee mindere sets, waarin we telkens 10 punten minder scoorden dan in de eerste. Waar het aan lag, weet ik ook niet, waarschijnlijk Ivo wel weer. Nee hoor, het was iedereen. De vierde set verliep zo een beetje als de eerste en had dan ook dezelfde uitslag. Jammer, maar helaas, er had meer in gezeten (maar dat is meestal zo).
In de kantine van de Kers wordt tot mijn verbijstering anno 2012 nog steeds ongegeneerd gerookt, dus ik was blij dat we niet al te lang bleven nazitten. Sommige mensen konden zich nu aan hun wintersportvakantie gaan wijden, anderen richtten zich meer op het schaatsen in eigen land...
