Als er twee teams van onze vereniging elkaar tegen komen in de competitie, is er altijd één wedstrijd, die niet op een Darsavond gepland kan worden; dat geldt voor heren 2 tegen 1 en ook voor heren 5 tegen 4.
Heren 5 uit, altijd lastig! Vooral om de wedstrijd vast te stellen. Oorspronkelijk was ie gepland op een trainingsavond begin november, maar iedereen was tegen (de trainer voorop) om deze avond op te offeren en Ivo was net de grote plas overgestoken, terwijl Matthew de vrijdag ervoor zijn enkel had geblesseerd, dus hadden we ook geen compleet team.
Op het laatste moment meldde ik de wedstrijd af het Regiokantoor, die reageerde dat dan in principe één van de teams reglementair verloren had, maar omdat het ons tegen ons was, mocht ik toch de wedstrijd opnieuw vaststellen. Dat had nog heel wat voeten in aarde, maar na veel gedelibereer, zou het vrijdag 9 december worden als het effe kon in de nieuwe MultiFunctionele Accommodatie van Zwaagdijk. Maar toen bleek dat dan net heren 1 tegen Westvolver moest spelen en zeker Marijn daar bij wilde zijn.
Dan toch op de trainingsavond daarvoor, besloot ik erdoor te drukken, want de opties raakten op, met trainer Pé als scheids. Let's play ball!
We waren aan de late kant en Matthew kwam helemaal niet opdagen, maar Ivo was gelukkig weer back from the US of A (only just, much obliged I'm sure), dus we stonden na gebrekkig inspelen toch met zes man in het veld. Of het hierdoor kwam of door iets anders, maar we begonnen behoorlijk beroerd aan de demolition derby. Heren 5 had gelijksoortige problemen, maar had gelegenheidscoach Piet als zesde man gecharterd, maar ze maakten het ons gelijk moeilijk. We hobbelden wat achter de feiten aan en konden nauwelijks bijblijven. Met meer geluk dan wijsheid wisten we de eerste set toch nog te pakken.
In de competitie spelen onze trainingsbroeders niet veel slechter dan wij tegen onze opponenten, dus er zeker van onze zaak waren we niet. We misten even een teller, maar gelukkig kwamen de gezusters Bos hun zoons c.q. neefjes en broer supporteren en namen plaats achter het telbord. In de tweede set waren we eindelijk bij de les en gaven we de mannen 5 weinig ruimte meer om terug te komen. Onze servicedruk was toch wel toegenomen en de aanval kwam ook beter uit de verf. Dikke winst deze set, het is zoals het is.
Het was echter nog lang geen gelopen race. Scheids Pé kwam uit z'n stoel naar beneden om de mannen van heren 5 weer op het juiste spoor te zetten, hetgeen aardig lukte, want toen hij weer boven was en de derde set begon, ging de strijd weer gelijk op. Aan beide kanten werd gescoord en vooral werden er fouten gemaakt. Verliezen van heren 5 was nauwelijks een optie te noemen, zelfs een set afgeven zou ons de rest van het seizoen hebben achtervolgd. We streden verbeten door en pakten dan toch ook deze set.
Pé kwam nu ons aanwijzigingen geven, maar de vierde set ging al even moeizaam als de derde. We kregen het niet cadeau, maar moesten werken, werken, werken om onze eigen slordigheden te compenseren, al dan niet afgeleid doordat wij nu ook twee supporters op de bank hadden, Daphne en Enya, terwijl aan de andere zijlijn Karin onze verrichtingen met belangstelling volgde. Dat zijn we niet echt gewend en ondertussen vocht ook heren 5 voor wat het waard was en maakte het ons nog behoorlijk lastig.
Het laatste punt was tenslotte toch voor ons; de 4-0 overwinning ziet er op papier rooskleuriger uit dan hij in het veld was, maar toch: 4-0 gewonnen! Van heren 5! Ha! Anyway, jammer voor jullie mannen, maar er komt nog een kans op revanche, ik kijk er al naar uit.
