Ik zou kunnen beginnen met de perikelen (en merites) van een topzware boezem; hoe deze je evenwicht kan verstoren om van de aanloop voor de aanval maar te zwijgen en hoe een tegenwicht op de rug (al dan niet in de vorm van het verantwoordelijke wicht) van nut zou kunnen zijn, om vervolgens door te gaan op de vereiste rituelen voor of na elke actie om de boel in toom te houden en te eindigen met een verhandeling over de dubbelloops borstkolf – maar dit alles kwam allemaal pas veel later ter sprake, na afloop in de kantine…
…daarom beginnen we met een enorme knal, die door de Dars daverde; even dacht ik dat het Sharon was die nu echt ontplofte, want ze stond weer in vuur en vlam vanavond en haar ogen schoten geregeld vuur, maar het geluid kwam van de andere kant van de zaal, waar heren 2 net het veld afbrak. Ook daar niets vreemds echter, dus het moest zelfs van buiten het gebouw zijn gekomen, waar kennelijk een mortiergranaat was ingeslagen (of een voorgevel kon de spanning niet meer aan en was uit elkaar gespat).
De wedstrijd van VVW's Dames 1 tegen De Boemel 2 liep tegen z'n eind en was slecht voor onze meiden begonnen; er kwam en was het eerste kwartier geen bal aan en die uit Tuitjenhorn hadden in no time een enorme voorsprong opgebouwd. Sharon had deze echt weer eigenhandig in één keer weggemept met een serviceserie van maar liefst veertien punten. Niet slecht.
De Boemel, net als VVW in geel tenue, liet zich echter nog lang niet uit het veld slaan. De volgende twee sets lieten een enigszins op- en neergaande, maar toch redelijk gelijkopgaande strijd zien met lange rally's en af en toe het nodige gepriegel. Onze meiden waren in de tweede set nog de sterkste, maar moesten de derde toch uit handen geven.
In de vierde set werd weer orde op zaken gesteld; De Boemel had weinig meer in te brengen (als we de wisselspeelster met nummer 14 buiten beschouwing laten, want dan was het nog bekoorlijk wat, als we Marijn mogen geloven; later in de kantine werd ik gesommeerd haar naam op te zoeken en werd zij stante pede mobiel gegoogled - maar terug naar de wedstrijd) en VVW's Dames 1 maakte het met overmacht af.
Toevallig net met dezelfde cijfers waarmee wij onze eerste set hadden verloren. Wij speelden eerder tegen Urbanus 2 en meenden een gerede kans te hebben op enig succes, want zij verkeerden in de ranglijst in dezelfde regionen als wij. We borsten dus van het zelfvertrouwen, maar het liep geheel anders dan gehoopt, want we gingen met maar liefst 11-25 de bietenbrug op. En dat dan tegen de Moddemannen.
Hierna ging het gelukkig een stuk beter, maar het mocht driemaal achter elkaar net niet lukken. Vooral in de derde set hadden we het moeten afmaken, maar ja, we deden het niet; 24, 22 en 23 punten zegt verder genoeg, dus toch redelijk goed en weer erg lekker gespeeld. We hadden toch tenminste wel één setje mogen krijgen van de Sint, maar zijn olijke Pieten waren woensdag al geweest met pepernoten in plaats van punten. Was ook lekker.
De arbitrage was naar behoren geweest, meende ik, toen ik uit de stoel naar beneden klom en over mijn oude rugblessure wreef. Eén blundertje misschien vanwege een bal die mogelijk niet alleen via de netband, maar ook het Boemelblock uitspatte (“met twéé handen!” - ja Sha, rustig nou maar!); wat commentaar van hun coach op de techniek, maar het mocht geen naam hebben (nou, misschien was die ene gesmashte bal van Laura op buiten wel enigszins gedragen, haha!, maar Lautje affluiten stuitte me tegen de borst). Lekker gefloten weer, blijft leuk!
Ik had al eerder Marijn zijn diploma scheidsrechter V2 overhandigt en nu liet ik Karin de hare tekenen, terwijl de andere meiden net in de kleedkamer waren verdwenen en ook het tweekoppige publiek bestaande uit Marco en Toon net de tribune verlieten, waardoor er geen getuigen bij waren in de opeens volkomen verlaten zaal. Een beetje weinig ambiance dus, maar ja.
De kar was een puinbak met netten bovenop de telborden en antennes overal doorheen, dus het had even tijd nodig om de boel weer te fatsoeneren en het ding op de juiste plek achter het blauwe scherm te parkeren, maar toen kon ik ook de kleedkamer opzoeken (na mijn gebruikelijk Zen-moment in de verstilde zaal).
In de kantine eerst bij heren 5 aangeschoven om Marijn enige informatie te verschaffen, opdat Kees een bepaald iemand voor hem kon opzoeken waar dan ook op het wereldwijde web en daarna bij Dames 1 en 2, waar Ilse onbedoeld een tijdcapsule van haar nieuwe huis had gemaakt door haar mobiel op een onbereikbare plaats achter de nieuwe tegeltjes te deponeren, Debbie haar (en zijn) Worfeud-naam deelde (goed voor 25 punten), tweemeter Tim om twaalf uur jarig was en Willeke (die weer voor het eerst had meegespeeld sinds de bevalling) het één en ander uit de doeken deed over haar nieuwe verworvenheden…
Na de nodige tosti’s, groepspatatjes en toch nog een warme chocomel met slagroom dankzij Willeke’s charme, was het weer laat genoeg geworden om onderweg naar huis mogelijk de Sint himself tegen te komen, maar voorlopig fietste ik met Frieda en Sam weg van de Darsavond. Er zit thuis vast al wat in m’n schoen - als ik dit jaar tenminste een brave borst ben geweest…
