Soms gebeurt er weinig opzienbarends en is het gewoon een standaard potje volleyballen, niet meer maar ook niet minder. Het is altijd een beetje of je op een trainingsavond speelt; één veld en een minimale kantine met prijzen van van voor de euro. De vloer was zo glad, dat je er bijna op kon schaatsen (hoewel ik niemand anders erover hoorde, dus misschien zijn het m'n schoenzolen), maar wel alle ruimte om het veld heen. Madjoe 9 uit in de Sprong, altijd lastig.
We waren weer precies met zes man, waar Madjoe een elf man sterke formatie had (nou ja, er zaten drie vrouwen bij). Wij geen last van gedoe met wissels dus, elk nadeel heeft z'n voordeel. We begonnen wel aardig aan de wedstrijd, maar ook niet meer dan dat. Net iets te slordig, net iets te weining rust, net iets te kort overzicht.
Beter kijken en náádenken, de gaten zitten links en rechts achterin, coachte trainer Pé, die halverwege de eerste set was gearriveerd. In de tweede ging het gelijk een stuk beter. Vooral de nieuwelingen Matthew en Jeroen waren scherp en vol energie, en Wim ging ook lekker op het midden, hoewel z'n opslag deze avond, ondanks z'n nieuwe kapsel, vooral tot eigen frustratie wat bleef haperen. De set ups gingen behoorlijk, dacht ik wel, af en toe zelfs achterover, kun je nagaan. Effe scherper, klein stappie erbij is bij ons vaak het verschil tussen winnen en verliezen en zo trokken we de stand weer gelijk.
Het spel van Madjoe stoelde zo een beetje op één enkele speler, die één of twee klasses hoger beter tot zijn recht zou komen. Die ene man maakte gewoon het verschil, wij speelden helemaal niet slechter, maar zij hadden een troef in handen. Wij hadden na de tweede set niet meer de macht om de wedstrijd naar onze hand te zetten.
Nog even nazitten en kijken hoe Madjoe's Dames 2 en Alvoco's Dames 1 aan het inspelen waren, maar Wim wilde al snel weg, want Bos was jarig. Het was een standaard wedstrijd op een standaard vrijdagavond, vandaar een standaard verslag. Toch lekker gespeeld.
